II SA/Sz 417/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: I. oddalić wniosek o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk - Meder; II. oddalić wniosek o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego. R. S. na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. złożył pisemne wnioski o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Katarzyny Grzegorczyk-Meder i sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stefana Kłosowskiego, od rozpoznania sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżący wskazał, że podstawą wyłączenia sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder jest kierowanie się w czasie posiedzenia w dniu 2 lutego 2011 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Sz 277/10 "omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego, jakim był reżim komunistyczno-peerelowski", a także okoliczności i fakty wskazane we wniosku z dnia 2 lutego 2011 r., które stanowią obiektywne powody, które wywołują uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu, bezstronności i wiarygodności wymienionego sędziego. Z kolei za podstawę wyłączenia sędziego NSA Stefana Kłosowskiego skarżący wskazał oprócz wyżej zacytowanego powodu również stosowanie metod imponderabiliów i peerelowskiego reżimu prawnego z okresu reżimu komunistyczno- peerelowskiego, w szczególności w sprawach o sygnaturach SA/Sz 2337/02, SA/Sz 2847/02, II SA/Sz 501/08. Sędzia WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder i sędzia NSA Stefan Kłosowski w dniu 5 lipca 2019 r. złożyli do akt sprawy (k. 29 - 30 akt sądowych) oświadczenia w których wskazali, że nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego jest gwarancją procesową dla strony, wywodzącą się z zasady obiektywizmu i bezstronności. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a.", przewiduje w art. 18 możliwość wyłączenia sędziego z mocy prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Z kolei art. 19 p.p.s.a., umożliwia wyłączenie sędziego na wniosek złożony przez sędziego lub stronę, gdy zachodzą w sprawie okoliczności, poza wymienionymi w art. 18 tej ustawy, a które wskazywałyby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy czym chodzi tu o jakąkolwiek wątpliwość, ale z zastrzeżeniem, że musi ona uzasadniać wyłączenie sędziego, na podstawie komentowanego przepisu. Zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z wyjaśnień złożonych w dniu 5 lipca 2019 r. przez sędziego WSA Katarzynę Grzegorczyk-Meder i sędziego NSA Stefana Kłosowskiego wynika, że nie istnieją ani przesłanki z art. 18 p.p.s.a. ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów w rozpoznawanej sprawie. Powyższe oświadczenia sędziów i ich prawdziwość nie budzą żadnych wątpliwości, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (vide: postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 896/10, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 779/13 publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011r., sygn. I OZ 314/11). W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wnioskach R. S. nie stanowią o konieczności wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk–Meder i sędziego NSA Stefana Kłosowskiego. Sformułowania użyte przez skarżącego są przykładem subiektywnych przeświadczeń o braku obiektywizmu ww. sędziów, z powodu niezadowalających stronę czynności podejmowanych przez sędziów, a wynikających z oczekiwań co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w jego sprawach. Wnioski te w żadnym fragmencie nie zawierają argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziów w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym. Ponadto należy wskazać, mając na uwadze poglądy judykatury i doktryny prawa, że przeświadczenie strony co do tego, iż sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, nie jest przesłanką do żądania wyłączenia sędziego. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego, albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Strona może zatem zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, poprzez składanie nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład sądu rozpoznającego sprawę (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2012, s. 233). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłoszone wnioski o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder i sędziego NSA Stefana Kłosowskiego są oczywiście nieuzasadnione. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.