II SA/Sz 418/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Zaskarżoną przez A.G. decyzją Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 6 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207 poz.1761 ze zm.) uchylił decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] i orzekł o zwolnieniu A.G. ze służby więziennej z dniem [...] r. w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] A.G. złożył do Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] pisemne wystąpienie ze służby z dniem [...] Pismo to zawiera adnotację z pieczęcią Dyrektora Aresztu Śledczego [...] opatrzone datą przyjęcia "[...]. Dyrektor Aresztu Śledczego rozkazem personalnym z dnia [...]., wydanym na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej, z dniem [...]. zwolnił młodszego chorążego A.G., pełniącego funkcję starszego strażnika działu ochrony Aresztu Śledczego w [...] ze Służby Więziennej w związku ze złożonym pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] A.G. zgłosił pisemnie wystąpienie ze służby z dniem [...] Do powyższego wystąpienia organ ustosunkował się pozytywnie, wyrażając zgodę na zwolnienie w podanym przez funkcjonariusza terminie. W dniu [...] wpłynęło do Aresztu Śledczego w [...] pismo A.G. zatytułowane "[...]" i opatrzone datą – [...] skierowane do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej . W piśmie tym A.G. wyjaśnił, że w dniu[...] w trakcie kursu na zajęciach z zakresu technik interwencji doznał urazu kolana [...]. Wstępna diagnoza chirurga wskazywała na skręcenie w [...] stawie kolanowym oraz stan po naderwaniu. Specjalistyczne badanie, przeprowadzone w Szpitalu [...], wykazało u funkcjonariusza uszkodzenie[...]. Funkcjonariusz wyjaśnił, że otrzymał zwolnienie lekarskie od dnia [...] .Następne zwolnienie lekarskie otrzymał w dniu [...], uzyskał też skierowanie do szpitala z kwalifikacją do artroskopii. A.G. wyjaśnił ponadto, że pisząc raport w dniu [...]. o zwolnienie ze służby z dniem [...] nie spodziewał się aż tak poważnego urazu kolana. Wskazując na powyższe okoliczności A.G. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] o zwolnienie go ze służby po zakończeniu okresu leczenia. Dyrektor Aresztu Śledczego we [...] pismem z dnia [...] odniósł się do wniosku A.G. z dnia [...] zawiadamiając zainteresowanego, że nie wyraża zgody na zwolnienie po zakończonym okresie leczenia. Organ poinformował stronę, że z dniem [...]., zgodnie z rozkazem personalnym nr [...], wszczęta została procedura zwolnienia funkcjonariusza ze służby, nie było więc możliwości zmiany tej decyzji. Uchylenie tego rozstrzygnięcia – jak wyjaśnił Dyrektor Aresztu - mogło nastąpić jedynie w trybie odwoławczym. A.G. ponownie wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], za pośrednictwem organu I instancji, pismem z dnia [...] (data wpływu [...].) zatytułowanym "[...]". W piśmie tym funkcjonariusz podał, że składając do organu I instancji pismo z dnia [...]. zachował ustawowy termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...]r., który to rozkaz otrzymał w dniu [...]. Ponadto A.G. wskazał, że z treści pisma organu z dnia [...]. odczytał, iż pismo z dnia [...]. nie trafiło do organu nadrzędnego, a zostało rozpatrzone przez organ I instancji, co w opinii strony jest niezgodne z procedurą odwoławczą. A.G. poinformował także organ, że nadal pozostaje na zwolnieniu lekarskim i będzie ono kontynuowane do czasu leczenia szpitalnego. Powyższe pismo A.G. z dnia [...]. zostało przekazane przez organ I instancji organowi odwoławczemu - Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w dniu [...], który jeszcze w tym samym dniu wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozkazu personalnego z dnia [...]. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej pismem z dnia [...]., w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwrócił się do A.G. o uzupełnienie braków pisma z dnia [...]. przez wyjaśnienie, czy pismo to jest cofnięciem oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby, które złożył w dniu [...]. pod rygorem pozostawienia pisma z dnia [...]. bez rozpatrzenia. A.G. udzielił odpowiedzi na powyższe zobowiązanie organu odwoławczego w piśmie z dnia [...] w którym sprecyzował, że jego pismo z dnia [...]. jest odwołaniem od decyzji personalnej Dyrektora Aresztu Śledczego [...], a ponadto pismo to jest także cofnięciem oświadczenia woli zwolnienia ze Służby Więziennej, które funkcjonariusz złożył w dniu [...]. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez A.G. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby z dniem [...]. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł jednocześnie o zwolnieniu A.G. ze służby z dniem [...]. w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na okoliczności sprawy, w oparciu, o które uznał, że funkcjonariusz pomimo wcześniejszego oświadczenia woli (złożonego w dniu [...] ) o odejściu ze służby z dniem [...]. wniósł o zwolnienie ze służby w terminie późniejszym tj. po zakończonym leczeniu, które zmuszony był podjąć w związku z wypadkiem jakiemu uległ w trakcie kursu w dniu [...]. Organ zauważył, że w odwołaniu od rozkazu personalnego funkcjonariusz podnosił okoliczność, iż podejmując decyzję o zwolnieniu ze służby, nie posiadał pełnej wiedzy na temat stanu swego zdrowia oraz skutków wypadku. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie A.G. z dnia [...] od decyzji o zwolnieniu ze służby wpłynęło do Aresztu Śledczego nie zostało jednak przekazane do rozpatrzenia Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w [...] a zostało rozpatrzone przez organ I instancji pismem z dnia [...], którym odmówiono przychylenia się do wniosku strony. Organ odwoławczy uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia w oparciu treść art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, wyjaśnił, że podstawą zwolnienia ze służby jest "pisemne zgłoszenie", mające ten skutek, że przełożony ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza ze służby i to w terminie do trzech miesięcy od dokonania zgłoszenia. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wyjaśnił ponadto, że w zakresie oceny skutków oświadczenia woli funkcjonariuszy organy stosują odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Wskazując na treść art. 62 § 1 Kodeksu cywilnego organ odwoławczy wywiódł, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] uznał w oparciu o okoliczności niniejszej sprawy, że A.G. cofnął wniosek z dnia [...] o zwolnienie ze służby. Oświadczenie to zawarte było w piśmie z dnia [...]., które było także odwołaniem od decyzji personalnej z dnia [...] (doręczonej stronie dnia [...]) o zwolnieniu ze służby, a zatem - w opinii organu odwoławczego - odwołanie oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby nie było skuteczne. Powyższe wnioski doprowadziły organ odwoławczy do stwierdzenia, że A.G. podlegał zwolnieniu ze służby w oparciu o art. 39 ust. 1 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej z dniem [...] A.G. zaskarżył powyższą decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W treści uzasadnienia skargi A.G. przedstawił okoliczności, w jakich uległ urazowi kolana prawego. Wskazał, że wynik badań wykonanych przez lekarzy specjalistów w zakresie chirurgii i ortopedii potwierdził uraz nogi, który to uraz w ostateczności kwalifikował się do leczenia szpitalnego operacyjnego. Spowodowało to również przedłużenie okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich. A.G. poinformował, że przebywał na leczeniu szpitalnym, w trakcie którego przeszedł operację stawu kolanowego [...]. Skarżący oświadczył, że nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, posiada też skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne, a w perspektywie kilku najbliższych miesięcy czeka go jeszcze jedna operacja kolana. A.G. wskazał ponadto, że decyzję o zwolnieniu ze Służby Więziennej podjął po rozmowie przeprowadzonej z pełniącym obowiązki Kierownikiem Działu Ochrony Aresztu Śledczego w [...], bowiem został poinformowany o tym, że pomimo ukończenia kursu oddziałowych z wynikiem bardzo dobrym oraz pomimo posiadania wyższego wykształcenia magisterskiego, w perspektywie najbliższego czasu nie mam szans na awans. Skarżący powtórzył okoliczność, że składając raport w dniu [...]. o zwolnienie ze Służby Więziennej z dniem [...]. nie zdawał sobie sprawy, jak poważnego urazu kolana doznał. Pomimo zapewnień lekarzy nie powrócił do zdrowia i stwierdził, że gdyby w dniu [...] miał pełną wiedzę na temat stanu swego zdrowia oraz skutków wypadku to nie napisałbym raportu o zwolnienie ze Służby Więziennej. Składając oświadczenie woli w dniu [...]. skarżący miał na celu pozostanie w Służbie Więziennej, przez co należy to oświadczenie woli traktować jako cofnięcie zwolnienia ze służby. Skarżący powołał się na fakt systematycznego i sumiennego wywiązywania się z powierzonych obowiązków służbowych nawet do tego stopnia, że dla dobra służby był w pełni dyspozycyjny aż do dnia [...] r. Nie jest także w stanie do zakończenia leczenia podjąć jakiejkolwiek pracy, a także poczynić starania o uzyskanie nowej pracy, gdyż choroba mu to uniemożliwia. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu [...] skarżący oświadczył, że popiera skargę i dodał, że nie może się zgodzić z rozstrzygnięciem organu, ponieważ zwolnienie ze służby nastąpiło na zwolnieniu lekarskim. Ponadto przed wydaniem decyzji przez organ II instancji był on po operacji i poruszał się na wózku inwalidzkim i jednoznacznie dawał wyraz swojej woli cofnięcia wniosku o zwolnienie ze służby. Było to w trakcie rozmów z osobą prowadzącą kadry i kierowaniem działu ochrony, który wówczas pełnił funkcję dyrektora. Skarżący oświadczył, że miało to miejsce pomiędzy [...], a dniem [...]. Ponadto skarżący oświadczył, że przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresie od [...]. do [...] Pomimo tego, że był na zwolnieniu w grudniu ([...].) był również na służbie, bo porosił go o to przełożony, a kiedy skarżący dowiedział się, że nie będzie mógł awansować, to pomimo tego, że był na zwolnieniu lekarskim złożył raport o zwolnieniu ze służby. Skarżący wskazał, że w raporcie z dnia [...] podał datę [...]. ponieważ była to najwcześniejsza data z jaką mógł odejść ze służby jako pracownik z tak długim stażem pracy. Poza tym miał już zaplanowany wyjazd do pracy w [...] ale choroba mu to uniemożliwiła. A.G. przedłożył do akt historię choroby z zaznaczeniem, że przebywał na zwolnieniach lekarskich odpowiednio w okresie od [...] do dnia [...]., był to cały czas zwolnienia związany z urazem jakiemu uległ podczas szkolenia zawodowego. O zwolnieniach lekarskich skarżący informował kadrową, ale odpowiedziała, że nie może przyjąć ich, ponieważ jest zwolniony. Wcześniejsze zwolnienia lekarskie przedkładał kadrowej Aresztu Śledczego w [...]. Operacja i pobyt w szpitalu datowany był na okres [...]. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że ustawa o Służbie Więziennej szczegółowo wylicza przypadki, w których nie jest możliwe zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Wśród tych okoliczności wymieniona jest obłożna choroba. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 przywołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem i to zarówno w zakresie przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zgodzie ze wskazanymi wyżej kryteriami uznał, że skarga A.G. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotowa sprawa dotyczy sfery prawnej stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Więziennej. Stosunek służby funkcjonariusza Służby Więziennej ma charakter szczególny, różniący się w sposób istotny od zwykłego stosunku pracy łączącego pracownika i pracodawcę. Nawiązanie stosunku służby, jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207 poz. 1761 z późn. zm.) powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolności zgłoszenia się do służby. Z chwilą podjęcia służby funkcjonariusz przyjmuje na siebie obowiązki i potrzeby służby określone w tej ustawie, w zamian funkcjonariusz otrzymuje szereg uprawnień mających na celu rekompensacje trudów służby, np. w zakresie urlopu, dodatków z tytułu wysługi za lata służby i pełnione stanowisko, prawo do wcześniejszego przejścia na emeryturę. Przejaw ochrony praw funkcjonariusza Służby Więziennej znajduje również miejsce w zagwarantowanym ustawowo prawie do wystąpienia ze służby (art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. Służbie Więziennej). Treść wskazanego przepisu ma charakter kategoryczny, co oznacza, że organ nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z wolą strony (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Wa 1825/09 opublikowany w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...]. złożył w siedzibie Aresztu Śledczego raport o zwolnienie go ze służby z dniem [...]. Stosownie zatem do wskazanego wyżej przepisu art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] i zgodnie z żądaniem funkcjonariusza zwolnił go ze służby z dniem [...] Z uwagi na skutki żądania A.G. należy zauważyć, że w istocie sporu mamy do czynienia z oceną skuteczności cofnięcia oświadczenia woli skierowanego do przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza. W orzecznictwie sądów administracyjnych znana jest problematyka oświadczeń woli w stosunkach służbowych funkcjonariuszy, a istota problemu dotyczy tego, że przepisy ustaw regulujących stosunki służbowe funkcjonariuszy (np. Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Wojska, Służby Więziennej) oraz przepisy prawa administracyjnego nie regulują kwestii składania oświadczeń woli w administracyjnoprawnych stosunkach służbowych. Przyjęty został więc pogląd zgodnie, z którym w stosunkach służbowych funkcjonariuszy w zakresie składania przez nich oświadczeń powinny być stosowane przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące składania oświadczeń woli oraz wad tych oświadczeń, albowiem żądanie funkcjonariusza o zwolnienie go ze służby jest oświadczeniem woli w rozumieniu zasad ogólnych kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt I OSK 189/4, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1434/06, wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007r., sygn. akt I OSK 50/07 opublikowane w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że żądanie A.G. o zwolnienia ze służby w Służbie Więziennej jest zatem oświadczeniem woli w rozumieniu zasad Kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią art. 61 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła skutecznie zapoznać się z jego treścią. Odwołanie oświadczenia jest skuteczne, gdy dotarło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Natomiast uchylenie się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy zachodzi jedna z wad oświadczenia woli, określonych w art. 82 – 88 Kodeksu cywilnego. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się powodów, które miałyby skutkować uchyleniem się A.G. od skutków prawnych jego żądania. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu organu odwoławczego nie doszło do nieprawidłowości, jednakże jak to zostanie niżej wyjaśnione nie miały one wpływu na wynik sprawy. Sąd analizując treść zaskarżonej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] zauważył, niekonsekwencję organu odwoławczego, co do oceny skutków oświadczenia woli skarżącego, wyrażonego w jego piśmie z dnia [...] Pismem tym, jak słusznie przyjął organ II instancji, skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] i jednocześnie złożył cofnął oświadczenie woli wyrażone w raporcie z dnia [...] o wystąpieniu ze służby. Należało jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie w dniu [...]. doszło do wydania decyzji o zwolnieniu A.G. ze służby w Służbie Więziennej (decyzję tę skarżący odebrał w dniu [...]. i faktu tego skarżący nie kwestionował), to niewątpliwie w okolicznościach niniejszej sprawy cofnięcie oświadczenia woli nie mogło zostać dokonane w sposób skuteczny. Przypomnieć w tym miejscu należy, że dla oceny skuteczności cofnięcia oświadczenia woli ważna jest chwila, w której oświadczenie takie dotarło do adresata. W niniejszej sprawie odwołanie oświadczenia nie dotarło do adresata – organu jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Nie doszło zatem do skutecznego cofnięcia oświadczenia woli w myśl art. 61 Kodeksu cywilnego. W tych warunkach za słuszne należy uznać stanowisko organu II instancji, który przyjął, że nie skuteczne okazało się odwołanie oświadczenia woli A.G. o wystąpienie ze służby to jednak w opinii Sądu, nie było podstaw do dokonania przez organ odwoławczy zmiany daty wystąpienia funkcjonariusza ze służby. Jednakże pomimo stwierdzonych przez Sąd uchybień w decyzji organu II instancji Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji, gdyż pogorszyłoby to sytuację prawną skarżącego. Zgodnie z art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze treść regulacji wynikającej z art. 134 § w/w ustawy Sąd zauważa, że niniejszej sprawie skutkiem decyzji organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji skarżący A.G. uzyskał uprawnienie do dłuższego okresu otrzymywania świadczeń pracowniczych, które to okres od pierwotnie przyjętego jest dłuższy prawie o miesiąc. Uchylając decyzję organu odwoławczego w celu prawidłowego określenia terminu wystąpienia ze stosunku służby, który jak wynika z okoliczności sprawy nastąpił z dniem [...]. skarżący zobowiązany byłyby do zwrotu świadczenia uzyskanego od pracodawcy po tym terminie. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie oprócz braku podstaw do stwierdzenia, że żądanie strony obarczone jest wadami oświadczenia woli wynikającymi z art. 82 - art. 88 Kodeksu cywilnego, nie mogła odnieść również żądanego skutku okoliczność, że skarżący w trakcie pełnienia służby w dniu [...]. uległ urazowi kolana i przebywał na zwolnieniu lekarskim, a co za tym idzie organ nie mógł go zwolnić. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, w przypadkach w wyraźnie w tych przepisach wymienionych zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić odpowiednio przed upływem 12 miesięcy (ust. 1) oraz przed upływem 3 miesięcy (ust. 2) od dnia zaprzestania służby z powodu obłożnej choroby, chyba że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby. W ocenie Sądu przepis ten w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania po pierwsze dlatego, że faktycznie mamy do czynienia ze złożeniem przez funkcjonariusza pisemnego wypowiedzenia ze służby, co tym samym wyklucza uchylenie się od skutków wypowiedzenia stosunku służby. Po drugie zaś rodzaj schorzenia, którym legitymuje się skarżący nie wskazuje na taki stan choroby, którą należy zaliczyć do kategorii chorób obłożnych przewlekłych. W ślad za orzecznictwem należy zauważyć, że choroby obłożne muszą wiązać się z istotnym i trwałym zakłóceniem warunków codziennej egzystencji chorego, czyli są to choroby, które wymagają otoczenia chorego stałą opieką lekarską np. szpitalną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2000r., sygn. akt II SA 1520/00, Lex nr 51032). W ocenie Sądu w sytuacji, kiedy funkcjonariusz składa pisemny wniosek – oświadczenie woli o wystąpieniu przez niego ze służby i oświadczenie woli nie zostaje skutecznie cofnięte, to fakt przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, a nawet będąc obłożnie chorym, nie pozbawia organu możliwości uwzględnienia tego wniosku zgodnie z wolą jego autora, świadczy o tym treść przepisu art. 41 zdanie drugie ustawy o Służbie Więziennej - "chyba, że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby". Zatem rozpatrywanie sprawy pod kątem choroby skarżącego czy była ona obłożna, czy nie jest, w ocenie Sądu, było nie celowe wobec przyjęcia, że skarżący nieskutecznie cofnął swoje oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby. Ocena taka byłaby celowa w sytuacji, kiedy zwolnienie funkcjonariusza ze służby następowałoby ze strony zakładu pracy tj. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]. Na koniec należy dodać, że w ramach oceny skutków złożenia oświadczenia woli nie mają znaczenia motywy i zamierzenia na przyszłość wnioskodawcy. W przypadku takim jak przedmiotowa występuje niejako automatyzm działania organu Służby Więziennej. Skoro skarżący zwrócił się do właściwego organu z żądaniem zwolnienia go ze służby, a odwołanie tego oświadczenia nie doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej to organ tym samym nie miał obowiązku badania przyczyn jego złożenia tylko winien był wydać decyzję zgodnie dyspozycją art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej. W tych warunkach mimo stwierdzonych wad w rozstrzygnięciu Sąd uznał, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.