II SA/Sz 419/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w sprawie Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia R. R. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. Sąd zobowiązał skarżącego do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 200 zł - o kwotę 300 zł. Wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2018 r. Termin do wykonania ww. zobowiązania upłynął zatem w dniu 2 maja 2018 r. W dniu 5 maja 2018 r. R. R. uzupełnił wpis sądowy, a nadto w dniu 7 maja 2018 r. złożył pismo, które sąd potraktował jako zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego (pismo z dnia 4 maja 2018 r.). W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się z ww. zarządzeniem. Wyjaśnił, że nie jest prawnikiem i nie zna się na liczeniu terminów, jednakże wydaje mu się, że dni wolnych od pracy nie wlicza się do terminów, bowiem pomiędzy odbiorem pisma, a upływem 7 dni na wykonanie zobowiązania, były trzy dni wolne ustawowo od pracy, mianowicie: niedziela 29 kwietnia, wtorek 1 maja i czwartek 3 maja. Zdaniem skarżącego, Sąd powinien był wyznaczyć mu dłuższy termin, np. 14-dniowy, z uwagi na te specjalne dni. R. R. podkreślił, że "opiera się na ludzkiej logice" i ma nadzieję, że nie jest inna niż przepisy prawa. W ocenie skarżącego, spóźnił się bez własnej winy z uiszczeniem opłaty i dlatego wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Z przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynika zatem, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy oraz wykonał czynność, dla której określony był termin. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por.: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 15 października 2013 r , sygn. akt II GZ 562/13, Lex nr 1437280). Ponadto, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W orzecznictwie przyjęto, że nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Oceniając złożony wniosek według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu spowodowane było okolicznościami niezawinionymi przez niego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy (m. in. 1-go maja). Tymczasem w okolicznościach sprawy, koniec siedmiodniowego terminu przypadał na dzień 2 maja 2018 r. (środa). Zaznaczenia wymaga, że dni świąteczne wypadające w trakcie biegu terminu nie prowadzą do przedłużenia tego terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 549/2010, Lex Polonica nr 2364343). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że ewentualna niewiedza skarżącego w zakresie sposobu obliczania terminów nie może być wystarczającym usprawiedliwieniem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu, gdyby skarżący miał wątpliwości co do sposobu obliczania terminów, jako osoba należycie dbająca o własne interesy, powinien np. skorzystać z licznych publikacji prawniczych, gdzie znalazłby odpowiedź na te wątpliwości. Należy jednak podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżący miał świadomość, że dni wolne od pracy nie przedłużają biegu terminów, a świadczy o tym treść pisma z dnia 4 maja 2018 r., w którym wnosi o przywrócenie terminu, pomimo, że nie zostało do niego wcześniej wystosowane jakiekolwiek pismo, z którego wynikałoby, że do uchybienia terminu doszło. Skarżący uważa co prawda, że taki sposób obliczania terminów jest nielogiczny i niesprawiedliwy jednakże nie zmienia to faktu, że przepisy nie przewidują możliwości zastosowania innego sposobu obliczenia wspomnianych terminów. Podsumowując, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, bowiem okoliczność, na którą się powołał w uzasadnieniu swojego żądania, nie usprawiedliwia wspomnianego uchybienia. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.