II SA/Sz 42/09

Dnia 27 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany użytkowania części gruntów oraz zatwierdzenia ich klas p o s t a n a w i a: odrzucić skargę J. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo z którego wynika, że wnosi o uchylenie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany użytkowania części gruntów oraz zatwierdzenia ich klas. Skarżąca podniosła, że powyższa decyzja została wydana na sfałszowanych dowodach. Ponadto, że ojciec skarżącej S. G. nie mógł otrzymać decyzji wydanej w [...] r., gdyż zmarł w [...] r. Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez organ I instancji, adresowana do W. G., matki skarżącej, od której matka skarżącej ani skarżąca nie wnosiły odwołania do organu II instancji jakim było w dacie wydania zaskarżonej decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Z treści pisma skarżącej z dnia [...] r. wynika, że domaga się Ona aby sąd administracyjny uchylił ostateczną decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zmiany użytkowania części gruntów oraz zatwierdzenia ich klas. Wobec tak sformułowanego żądania należy wyjaśnić skarżącej, że po pierwsze, w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej w merytorycznym rozpoznawaniu spraw przekazanych tym organom i wnioski o ewentualne wzruszenie ostatecznych decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), należy kierować bezpośrednio do właściwego organu. Po drugie, stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tej ustawy). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść wyłącznie na decyzję wydaną przez organ odwoławczy, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, które w dacie wydania tej decyzji było organem I instancji właściwym do rozpoznawania spraw dotyczących zmian w ewidencji gruntów. Jak wynika z pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji stronie, tj. W. G. przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W. G. odwołania nie wnosiła, zatem decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.