II SA/Sz 420/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Prezydenta Miasta Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] - odmawiającej Firmie A. zezwolenia na zajęcie części pasa drogowego o powierzchni [...] m² na drodze gminnej ulicy [...] – dz. Nr [...] Obr. [...] w [...] celem prowadzenia działalności gospodarczej – wypożyczalni [...] - Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] r. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc przy tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej ustawą "p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego przepisu wyodrębnione zostały dwie kategorie podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mianowicie podmioty, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony własnego interesu prawnego lub które działają w interesie prawnym innych osób. Druga kategoria to podmioty, którym przepisy ustaw szczególnych przyznały prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z powyższym unormowaniem, posiadanie interesu prawnego jest warunkiem koniecznym wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym interes prawny, w rozumieniu art. 28 K.p.a., wywodzi się z prawa materialnego i musi być to interes własny określonego podmiotu (por. uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96, ONSA 1997, Nr 3, poz. 102, str. 45-46). W orzecznictwie został wyrażony pogląd zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w postępowaniu administracyjnym wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jak i przez jej organ orzekający w określonej sprawie, interesu prawnego tej jednostki w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia [...] r. sygn. akt [...] niepubl.). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta, nie zezwalając na zajęcie pasa drogowego działał jako organ administracji publicznej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres ich uprawnień procesowych. W zakresie zatem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania swojego interesu prawnego. W tej sytuacji nie do przyjęcia jest stanowisko, że organ jednostki samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję, raz organu wydającego decyzję administracyjną, a innym razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwienia sprawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Prezydent Miasta, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Z tego też względu nie można uznać, że organ ten należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 ustawy p.p.s.a. Przyjęcie przeciwnego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych rozstrzygnięć (por. uchwała SN z dnia 22 października 1984 r. sygn. akt II AZP 5/84, OSNC 1985, z 7 poz. 86). Dopuszczenie ponadto możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałby temu organowi dwojakie uprawnienie. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05 LEX nr 197511) Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.