II SA/Sz 423/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski /spr./ Asesor WSA Maria Mysiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r. Nr [...] II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z [...]r. Kierownik Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 27 ust.4 , art. 28k art. 38 ust.3, art. 43 ust.1 i 3 ustawy z 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej /Dz.U. Nr 64, poz. 414 ze zm./ odmówił M. S. przyznania pomocy społecznej w formie [...]. Jak wynika z uzasadnienia odmówiono przyznania pomocy w formie [...] na podstawie art. 28 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że tylko "osobie samotnej, uprawnionej do [...] tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności przysługuje 30% przyznanego świadczenia. M. S. utracił uprawnienia do zasiłku [...], gdyż nie był osobą samotną. W trakcie [...] nie jest osobą uprawnioną. Uzyskał on [...] w trakcie [...], ponadto stał się jako osoba [...] – osobą samotną w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Następnie organ stwierdził, że status osoby samotnej nabył M. S. w trakcie [...], a więc nie obejmuje go regulacja art. 28 ustawy o pomocy społecznej, w myśl której tylko te osoby, które bezpośrednio przed [...] lub [...] były uprawnione, mają prawo do [...] W odwołaniu od decyzji M. S. wskazał, że jest obecnie osobą [...] a więc samotną, posiada [...] i spełnia kryteria do tego aby uzyskać [...] Decyzją z [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2a i art. 28 ustawy z 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji w całości podzielił argumentację Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej i stwierdził, że prawo pobierania świadczenia w formie [...] przysługuje osobie samotnej jeżeli do w/w świadczenia nabyła przed [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S. ponowił argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna. Sąd nie podziela stanowiska organów obu instancji, które uznały, że art. 28 ustawy z 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej jest podstawą prawną do przyznania M. S. [...]. W ocenie Sądu nie jest też trafne powołanie się przez organy na art. 38 ust.3 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że osoby [...] tracą prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ustawa bowiem w art. 28 stwierdza, że wspomniane osoby nie tracą prawa do świadczeń lecz przysługuje im 30% przyznanego świadczenia. Sąd nie widzi podstaw do tego aby różnicować sytuację obywateli w zależności od tego czy wystąpili z wnioskiem przed [...], czy też w trakcie [...]. Naruszałoby to zasadę równości obywateli wobec prawa. Skoro osoba, która była uprawniona do otrzymania [...] – [...] – i w związku z tym przysługuje jej 30% przyznanego świadczenia to w ocenie Sądu osoba, która występowała z wnioskiem w trakcie [...] również powinna otrzymać [...] w wysokości 30% należnego świadczenia. Oczywiście, pod warunkiem, że odpowiada kryteriom uprawniającym do przyznania [...] Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji oraz rozstrzygnął na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżony akt nie może być wykonywany.