II SA/Sz 426/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...]r. A.G. złożył do Prezydenta Miasta [...] pismo zawierające wniosek o zakwalifikowanie go do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy, położonego przy ul. [...] . Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z § 6 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 1 grudnia 2001 r. Nr XXIX/510/01 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta [...], lokale mieszkalne stanowiące mieszkaniowy zasób gminy mogą być oddawane w najem na czas nieoznaczony osobom niemającym zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, będącym osobami bliskimi, które prowadziły wspólne gospodarstwo domowe z najemcą i nie wstąpiły w najem mieszkania po śmierci najemcy, jeżeli spełniają kryteria określone w § 5 uchwały. Za "osobę bliską" należy rozumieć zstępnego, wstępnego, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonka, osobę przysposabiającą i przysposobioną oraz osobę, która pozostaje ze zbywcą faktycznie we wspólnym pożyciu. Zdaniem organu, brak było podstaw prawnych do uznania wnioskodawcy za "osobę bliską" byłego najemcy i tym samym do uregulowania z wnioskodawcą tytułu najmu mieszkania przy ul. [...]. W dniach: [...] r. oraz [...] r. A.G. złożył do Prezydenta Miasta [...] kolejne wnioski w przedmiocie zakwalifikowania go do zawarcia umowy najmu wyżej wymienionego lokalu. W odpowiedzi organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. W związku z powyższym, w dniu [...] r. A.G. wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa przez rozpatrzenie jego wniosku z dnia [...] r. w sposób przewidziany w przepisach powołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 1 grudnia 2001 r. oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego. Prezydent Miasta [...], pismem z dnia [...] doręczonym wnioskodawcy w dniu [...] r., wskazał, że w obecnym stanie prawnym wniosek strony nie spełnia kryteriów wyżej wymienionej uchwały. W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła skarga A.G. na "rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do lokalu komunalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego". W odpowiedzi na skargę, radca prawny M.P., działając w imieniu Prezydenta Miasta [...], wniosła o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że działanie Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania A.G. do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy, położonego przy ul. [...], podlega – stosownie do treści przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - kognicji Sądu. Tym samym Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt I OPS 4/08, wedle której, odmowa zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy jest działaniem z zakresu administracji publicznej, które samo przez się nie wywołuje skutków cywilnoprawnych, lecz jedynie zmierza do podjęcia czynności, które skutki takie wywołują. Wprawdzie powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy oceny charakteru prawnego uchwały organu dzielnicy o odmowie zakwalifikowania określonej osoby do zawarcia umowy najmu lokalu gminnego, należy jednak uznać, że wnioski z niej wynikające będą miały zastosowanie również do innych prawnych form działania organów gminy podejmowanego w tym zakresie, w szczególności gdy obowiązująca na obszarze działania właściwej gminy uchwała ustanawiająca tryb składania, kwalifikowania, rozpatrywania i zatwierdzania wniosków o wynajem lokali przewiduje inną niż uchwała formę załatwiania tego typu spraw. Uznanie, że działanie Prezydenta Miasta [...] we wskazanych wyżej sprawach podlega kognicji Sądu nie przesądza jednak o tym, że skarga A.G. jest dopuszczalna. Zgodnie z ogólnie przyjętą zasadą wyrażoną w art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W takiej sytuacji skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu [...] r. wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta [...], pismem z dnia [...], odmówił usunięcia naruszenia prawa wskazując, że w obecnym stanie prawnym wniosek strony o zakwalifikowanie jej do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy nie spełnia kryteriów uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. oraz ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego. W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła skarga A.G. na "rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do lokalu komunalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego". Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że charakter prawny pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r., stanowiącego wewnętrzny element postępowania zmierzającego do zaskarżenia merytorycznie kwestionowanego działania tegoż organu, upoważnia do stwierdzenia, że na pismo to - dotyczące nieuwzględnienia wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia - skarga do Sądu nie przysługuje. W tej sytuacji, Sąd uznając skargę A.G. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wyżej wymienionej ustawy, orzekł jak w sentencji.