II SA/Sz 426/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [....] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa "K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] r. zmienioną decyzją z dnia [...] r., nr [...] przeniesioną decyzją z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, wydanej na rzecz A. K. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając rozstrzygnięcie brakiem niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pismem procesowym z dnia [...] r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca Wspólnota reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że inwestor rozpoczął realizację spornej inwestycji, mimo, że zdaniem skarżącej nie odpowiada ona normom materialno-technicznym wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz warunki techniczne wynikające z prawa budowlanego, co dotyczy zwłaszcza braku odpowiedniej odległości od granicy z działką sąsiednią. W ocenie skarżącej znaczenie również ma wielkość budynku i ilość przewidzianych w nim kondygnacji, które w sposób znaczący mogą wpłynąć na nasłonecznienie jej nieruchomości. Ponadto w budynku posadowionym na działce nr [...] od strony graniczącej z działką nr [...] na której ma być realizowana inwestycja znajdują się balkony i rozpoczęcie przez inwestora prac budowlanych narusza prywatność właścicieli i osób korzystających z lokali "mieszczących się od granicy z działką nr [...] stwarzając możliwość śledzenia i podglądania tych osób oraz stwarzając zagrożenie dla mienia stanowiącego wyposażenie lokali. W ocenie pełnomocnika zaplanowana kubatura budynku w znaczący sposób ograniczy swobodne korzystanie z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości skarżącej, a w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd przywrócenie stanu sprzed rozpoczęcia realizacji inwestycji nie będzie możliwe, bądź będzie wiązało się z ogromnymi trudnościami, tym bardziej, że zostały już rozpoczęte prace budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosowanie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub wniosku o zmianę już wydanego w tej kwestii postanowienia. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma bowiem charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osadzonej. W niniejszej sprawie Sąd wydał już w dniu [...] r. postanowienie, w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednak w dniu [...] r. pełnomocnik złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując w nim nowe okoliczności. Przypomnieć należy, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich aktów prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przechodząc do oceny argumentów podniesionych we wniosku w zakresie tak rozumianych przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że w złożonym wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca nie przywołała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Skarżąca utrzymuje, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami prawa, jej zbyt bliskie usytuowanie spowoduje ograniczenie prywatności osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach oraz zagrożenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a w związku z rozpoczęciem przez inwestora prac budowlanych w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd trudne będzie przywrócenie stanu sprzed realizacji inwestycji. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że niewątpliwie realizacja, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia jednak prawidłowości wydania tej decyzji, w tym przypadku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, oraz o taką sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego będzie w zasadzie niemożliwy, lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że realizacja spornej inwestycji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu przywołana przez skarżącą argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest na tyle zasadne, że przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny. Inwestor ma bowiem prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę mimo wniesienia skargi do sądu, z uwagi na brak orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Tym samym to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi, czy też skargi kasacyjnej. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, będzie obciążać właśnie jego. Za zasadnością udzielenia ochrony tymczasowej przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.