II SA/Sz 426/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. H. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej zwaną "K.p.a.", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez E. H. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko - D. H.. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, iż w rozpatrywanej sprawie nieodebrana przez adresata przesyłka, zawierająca decyzję z dnia [...] nr [...], została złożona w placówce pocztowej (pierwsze awizo) w dniu 20 grudnia 2018 r., o czym pozostawiono zawiadomienie. Od tego zdarzenia należy liczyć termin doręczenia określony w art. 44 § 4 K.p.a. Powtórnie awizowano przesyłkę w dniu 28 grudnia 2018 r. Następnie Kolegium stwierdziło, że termin do wniesienia odwołania na wyżej wskazaną decyzję upłynął w dniu 3 stycznia 2019 r. Odwołanie natomiast E. H. złożył osobiście w siedzibie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. w dniu 16 stycznia 2019 r., to jest po upływie terminu, w którym strona mogła skutecznie dokonać tej czynności. Jednocześnie nie złożył umotywowanego ważnymi powodami wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. E. H. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie normy prawnej zawartej w przepisie art. 44 § 4 K.p.a. w związku z art. 44 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że doręczenie zastępcze powoduje rozpoczęcie biegu terminu na złożenie odwołania od decyzji administracyjnej liczone od pierwszego dnia okresu przechowywania w placówce pocztowej operatora pocztowego niedoręczonej przesyłki pocztowej, a nie od ostatniego dnia tego okresu. W związku z powyższym wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydanej w sprawie nr [...]; 2. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym również zwrotu kosztów zastępstwa pełnomocnika procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna. Trafnie skarżący zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 44 § 4 K.p.a. w związku z art. 44 § 1 pkt 1) K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię. Przywołane przepisy stanowią, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a., w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Pod uwagę wziąć również należy treść § 2 art. 44 K.p.a., zgodnie z którym zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że doręczanie przesyłki następuje z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. W rozpoznawanej sprawie, skoro przesyłka adresowana do skarżącego została po raz pierwszy awizowana w dniu 20 grudnia 2018 r., to w celu ustalenia daty jej doręczenia do tej daty dodać należy 14 dni, co w rezultacie daje dzień 3 stycznia 2019 r. Tak ustalony dzień jest datą doręczania przesyłki, a nie jak to błędnie przyjął organ odwoławczy końcową datą do wniesienia odwołania. To z kolei oznacza, iż termin do wniesienia odwołania upływał 17 stycznia 2019 r. Z adnotacji na znajdującym się w aktach sprawy odwołaniu z dnia 15 stycznia 2019 r. wynika, że omawiany środek zaskarżenia złożony został w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w K. w dniu 16 stycznia 2019 r. Z zestawienia podanych wyżej dat wynika, że wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy naruszył przepis art. 134 K.p.a., bowiem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, mimo że nie było podstaw do przyjęcia, iż odwołanie wniesione zostało po terminie. Naruszenie to uznać należy za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono w pkt II, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy, uwzględniając wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym (480 zł.) - ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).