II SA/Sz 427/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] nr [...]. M. L. w dniu 17 października 2014 r. wystąpiła do Starostwa P. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie zabudowy produkcyjnej w gospodarstwie hodowlanym, polegającej na budowie łącznika pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami inwentarskimi z przeznaczeniem na hodowlę kur na działce nr [...] w miejscowości W., gm. K. Decyzją z dnia [...] r., nr [..] wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej określanej również jako: "P.b." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a", Starosta P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, o które wnosiła M. L. we wniosku z dnia 17 października 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...]r. nałożył na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnienia złożonego projektu budowlanego, w terminie do dnia 21 listopada 2014 r. Pełnomocnik strony, w dniu 14 listopada 2014 r., wypożyczył do uzupełnienia trzy egzemplarze projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] r. organ zawiesił na wniosek strony postępowanie administracyjne w sprawie. W dniu 5 listopada 2015 r. strona wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania i rozstrzygnięcie sprawy. Dołączyła równocześnie trzy egzemplarze projektu budowlanego, uzupełnione przez autora projektu. Strona działając, poprzez kolejnego pełnomocnika (poprzedniemu wycofała upoważnienie do działania w jej imieniu), w dniu 25 listopada 2015 r. wypożyczyła czwarty egzemplarz projektu budowlanego, który tego samego dnia uzupełniła i dostarczyła organowi oraz rozszerzyła zakres swego wniosku o budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem do studni chłonnych. Postanowieniem z dnia [...] r., organ podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do dnia 29 grudnia 2015 r. w następującym zakresie: 1. Dostarczenia pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na odprowadzenie wód opadowych do zewnętrznej kanalizacji deszczowej, zakończonej studniami chłonnymi na działce nr ewid. [...], zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469). 2. Poprawienia w metrykach rysunków opracowania branży architektoniczno-konstrukcyjnej statusu osoby sprawdzającej projekt budowlany branży architektonicznej, tj. w metrykach rysunków: rzutu dachu (rys. nr 3), przekroju I-I (rys. nr 4) oraz elewacji (rys. nr 5); wpisano: H. T. i M. M., a powinno być: M. M. H. T., zdaniem organu, mógł być jedynie opracowującym projekt. Organ zauważył, że w punkcie 13 postanowienia z dnia [...] r. wyjaśnił, że H. T. nie posiada uprawnień do sprawdzania projektów budowlanych branży architektonicznej wnioskowanego zamierzenia budowlanego. 3. Zapewnienia sprawdzenia projektu budowlanego branży konstrukcyjnej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Jednocześnie organ wyjaśnił, powołując się na art. 20 ust. 2 P.b., że przedłożony projekt budowlany został sprawdzony przez technika H. T. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...], na podstawie których jest on uprawniony do sporządzania projektów w zakresie: "rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych". Zdaniem Starosty, H. T. będąc technikiem budowlanym, posiadając uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w powyższym zakresie, nie może być sprawdzającym w tej specjalności, gdyż jego uprawnienia, jak wskazano wyżej i jak na to wskazuje stwierdzenie przygotowania zawodowego, posiadają ograniczenia. Z uzasadnienia decyzji Starosty wynika dalej, że pismem z dnia 29 grudnia 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 31 grudnia 2015 r. strona wniosła o sprecyzowanie braków wskazanych w pkt 1 i 2 wezwania kierowanego do inwestora, zawartego w postanowieniu organu z dnia [...] r. Organ wyjaśnił zatem, że podtrzymuje konieczność dostarczenia przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na szczególne wykorzystanie wód oraz na wykonanie urządzeń wodnych (art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne) oraz konieczność dokonania korekty w metrykach rysunków opracowania branży architektonicznej. H. T. może być jedynie opracowującym projekt w branży architektonicznej. Ponownie organ wyjaśnił stronie, że uprawnienia budowlane technika budowlanego H. T. posiadają ograniczenia. Starosta wyjaśnił także, że zobowiązanie wnioskodawczyni do usunięcia braków wniosku w kolejnym postanowieniu jest wynikiem rozszerzenia przez nią zakresu wniosku i wynikiem kolejnych uzupełnień projektu budowlanego. Wobec pojawienia się nowego układu systemu kanalizacji deszczowej (w poprzednim projekcie nie było tego rozwiązania) należało, według organu, rozpatrzyć wniosek w nowym (rozszerzonym) zakresie. Organ zauważył ponadto, że w dniu 25 listopada 2015 r. projektant uzupełnił projekt budowlany branży konstruktorskiej, który powinien być sprawdzony przez uprawnionego projektanta branży konstrukcyjnej, tj. przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno - budowlanej bez ograniczeń. Reasumując powyższe ustalenia, Starosta stwierdził, że fakt nieusunięcia wszystkich wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, tj. nieuzupełnienia projektu budowlanego w zakresie wymienionym w pkt 1-3 postanowienia z dnia [...]r., a także bezskutecznego upływu wyznaczonego stronie terminu do usunięcia przedmiotowych braków, orzekł zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. L., reprezentowana przez pełnomocnika. Strona, podkreśliła, że spełniła wszystkie wymagania z postanowienia organu z dnia [...] r. Według strony, organ podnosząc brak pełnego uzupełnienia (projektu budowlanego) nie wskazał, którego punktu nie uzupełniono. Mimo to, jak zauważyła strona, wystosowano do niej kolejne postanowienie z dnia [...]r. Odwołująca się podniosła, że domagała się skonkretyzowania podstawy dotyczącej nałożenia na nią obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż w postanowieniu wskazano art. 122 ustawy Prawo wodne. W doprecyzowaniu organ wskazał art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 wskazanej ustawy. Odwołującą się dokonała analizy wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane i uznała, że żaden z nich nie uzasadnia nałożonego, nowym postanowieniem, obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Strona zwróciła ponadto uwagę, na brak takiego, jak wyżej obowiązku, w treści w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [..] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do obowiązku określonego w pkt. 3 uzasadnienia postanowienia z dnia [...] r., strona wskazała, że jej zdaniem, objęty przedmiotowym projektem budynek, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako tzw. budynek inwentarski (kurnik) o prostej konstrukcji, nie jest objęty obowiązkiem sprawdzenia. Zdaniem strony, H. T. posiada uprawnienia budowlane, zarówno do projektowania, jak również do sprawdzania projektów w zakresie konstrukcji, co wynikało z uprawnień przyznanych mu w maju 1988 r., na podstawie obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem z 1975 r."). Podniosła, że H. T. pracując w biurze projektowym pełnił funkcję sprawdzającego w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku (bez względu na to czy jest technikiem czy inżynierem). Na poparcie swego stanowiska, strona powołała się ponadto na pismo Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 28 września 2009 r. W kwestii dotyczącej wykreślenia H. T. z metryk niektórych rysunków – poprawienie statusu osoby sprawdzającej, poprzez wykreślenie jako sprawdzającego branżę architektoniczną H. T. i pozostawienie M. . strona wskazała, iż przy założeniu, że H. T. może być sprawdzającym branży konstrukcyjnej może również figurować w metryce rysunku wraz ze sprawdzającym branży architektonicznej. Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji brak konsekwencji proceduralnej w postępowaniu administracyjnym oraz zarzuciła temu organowi naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [..] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał zarzuty odwołania. Wskazał, że objęte wnioskiem inwestora zamierzenie polega na budowie łącznika pomiędzy dwoma budynkami inwentarskimi w istniejącym gospodarstwie hodowlanym na działce nr [...] w miejscowości W., gm. K. z przeznaczeniem na hodowle 1000 kur. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pkt 1. postanowienia z dnia [..]r., dotyczącego nałożenia na stronę obowiązku przedłożenia pozwolenia, wodnoprawnego Wojewoda stwierdził, że z projektu budowlanego branży sanitarnej wynika, iż wody opadowe z projektowanych rur spustowych odprowadzane będą do gruntu, poprzez zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, do projektowanych czterech studni chłonnych (D1, D3, D5 i D6), które zaprojektowano z prefabrykatów betonowych Ø100 oraz studni tworzywowych Ø 425. Z projektu tego wynika ponadto, że powierzchnia dachu wynosi 400 m2. Biorąc pod uwagę w szczególności dużą powierzchnię dachu, zdaniem organu odwoławczego, zaprojektowane cztery studnie chłonne są urządzeniami służącymi do wprowadzania wód opadowych i roztopowych do ziemi, zatem kształtują zasoby wodne, o czym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne. Organ wskazał, że zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy, wykonanie przedmiotowych studni wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zauważył, że Starosta zaklasyfikował wody opadowe z projektowanego obiektu inwentarskiego (kanalizacją deszczową do studni chłonnych), jako tzw. ścieki, co oznacza, że korzystanie z wód wykracza poza korzystanie powszechne lub zwykłe. Zdaniem Wojewody, wody opadowe i roztopowe nie stanowią ścieków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy Prawo wodne, a odprowadzenie wód opadowych, stanowi w niniejszym przypadku tzw. zwykłe korzystanie z wód (art. 36 ust. 2 ustawy Prawo wodne). Organ odwoławczy wymienił następnie szczegółowo parametry inwestycji, rodzaj materiałów mających być użytych przy jej wybudowaniu i technologię wybudowania budynku w konstrukcji częściowo żelbetowej, częściowo murowanej oraz o dachu konstrukcji stalowej, pokrytej płytą warstwową. Biorąc pod uwagę gabaryty projektowanego budynku o powierzchni zabudowy około 400 m2 i kubaturze ponad 1.000 m3, dużą powierzchnię dachu około 400 m2 i opisaną szczegółowo zastosowaną konstrukcję, Wojewoda przyjął, że projektowany budynek nie jest niewielkim budynkiem inwentarskim o prostej konstrukcji i z uwagi na art. 20 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, projekt tego budynku powinien zostać sprawdzony pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Oceniając, w związku z zarzutem odwołania, załączone do przedmiotowego projektu uprawnienia budowlane przyznane w maju 31 maja 1988 r. na podstawie ówcześnie obowiązującego rozporządzenia z 1975 r., organ odwoławczy stwierdził, że H. T. jest uprawniony do sporządzania projektów w zakresie m.in. cyt. rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych. Według tego organu, biorąc pod uwagę fakt, że H. T. posiada tytuł technika budowlanego, posiadane przez niego uprawnienia (wydane z ograniczeniami), nie uprawniają do sprawdzania projektów budowlanych w branży konstrukcyjnej. Jak wyjaśnił organ, wskazane w § 3 rozporządzenia z 1975 r., uprawnienia do pełnienia funkcji sprawdzającej prawidłowość rozwiązań projektowych dotyczy osób pełniących samodzielne funkcje projektantów pod warunkiem ukończenia szkoły wyższej technicznej (§ 2 ust. 1 pkt 1), a ustęp 2 tego przepisu wskazuje na ograniczenie dla osób ze średnim wykształceniem. Odnosząc się do załączonego do odwołania stanowiska Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 28 września 2009 r., organ odwoławczy uznał, że pismo to nie potwierdza posiadania przez H. T. uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjnej. Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że H. T. nie posiada w sprawie stosownych uprawnień, biorąc pod uwagę art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do sprawdzenia projektu budowlanego. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że H. T. nie może figurować w metrykach rysunków projektu budowlanego, jako sprawdzający branżę konstrukcyjną. Dokonując oceny postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Starostę, organ odwoławczy wskazał, że już w pierwszym postanowieniu z dnia [...] r. organ I instancji wymienił wszystkie obowiązki nałożone na inwestora ze względu na niekompletny projekt budowlany, które inwestor uzupełnił. Postanowieniem z dnia [..] r. organ nałożył na inwestora kolejne obowiązki, wyznaczając dwunastodniowy termin do uzupełnienia projektu budowalnego (w okresie świątecznym). Organ odwoławczy stwierdził, że biorąc pod uwagę nałożenie obowiązku dostarczenia pozwolenia wodnoprawnego, termin ten był zbyt krótki. Jednakże przyjął, że skoro w aktach sprawy brak jest ponownego wniosku inwestora o zawieszenia postępowania administracyjnego a w odwołaniu strona nie wniosła o możliwość uzupełnienia braków na etapie postępowania odwoławczego, których spełnienie było zasadne, to krótki okres czasu wyznaczony do uzupełnienia przedmiotowego projektu budowlanego nie miał znaczenia. W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że fakt nieusunięcia przez inwestora nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] r., jak również wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, zasadnie organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. M. L. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z interpretacją przepisów ustawy Prawo budowlane i ustawy Prawo wodne oraz nie zgadza się z pominięciem niewygodnych zapisów i przepisów, przez organ pierwszej i drugiej instancji. Podtrzymała argumenty odwołania. Ponadto wskazała, że wydana decyzja o warunkach zabudowy była uzgadniana z Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa P. Stwierdzono, że planowana inwestycja nie zalicza się do mogących pogorszyć stan środowiska i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, "nie wpisano nic odnośnie pozwolenia wodnoprawnego". Żądanie dostarczenia pozwolenia wodnoprawnego zawarto dopiero w drugim postanowieniu organu pierwszej instancji. W decyzji wpisano, że żądanie to skierowano, po konsultacji z wyżej wymienionym wydziałem Starostwa P., który uzgadniał decyzję o warunkach zabudowy. Według strony, jest to całkowity brak konsekwencji proceduralnej. Decyzja o warunkach zabudowy, zdaniem skarżącej, zobowiązuje wszystkie strony, a organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii. Skarżąca zarzuciła organowi nadinterpretację przepisów ustawy Prawo wodne, gdyż uważa, że studnie chłonne nie są urządzeniem wodnym, wymagającym uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Studnie te nie wprowadzają, według strony, wód opadowych do wody ani do urządzeń wodnych, tylko do ziemi, ani nie kształtują zasobów wodnych, gdyż nie będą oddziaływać na grunty sąsiednie. Według strony, przyjmując roczną wysokość opadów, przewidzianą dla rejonów W. – 550 l/m2, przy powierzchni dachu 400 m2 i współczynniku materiałowym pokrycia dachowego dla blachy 0,9 roczny przychód deszczówki wyniesie 198.000 litrów, co dzieląc przez 355 dni daje wynik 542,5 litra na dobę, tj. 0,55 m3 a dla czterech studni razem, nie spowoduje przekroczenia normy dopuszczalnej -5 m3, przewidzianej dla zwykłego korzystania z wód. W sprawie chodzi o zwykłe korzystanie z wód z racji zaspokojenia potrzeb gospodarstw rolnego. Skarżąca podtrzymała argumentację odnośnie uprawnień budowlanych H. T., wskazując, że Wojewoda nadawał te uprawnienia, a teraz sam intepretuje, że ich nie ma. Podniosła, że organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do art. 104 ustawy Prawo budowlane. Wskazała, że pozostałe argumenty H. T. zawarł w skardze zarejestrowanej pod sygn. akt II SO/Sz 5/16. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 września 2016 r., M. L. poparła skargę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania K. L. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. H. T. w piśmie z dnia 30 września 2016 r. wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu sądowym, w charakterze uczestnika. W piśmie z tej samej daty skarżąca M. L. stwierdziła, że chciałaby, żeby H. T. był świadkiem postępowania sądowego, gdyż uważa, że postępowanie dotyczy również jego interesu prawnego. Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. Sąd oddalił wniosek H. T. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania sądowego. W piśmie z dnia 6 października 2016 r., skarżąca podtrzymała skargę, ale po ponownym przeanalizowaniu sprawy, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w sprawie przez organ pierwszej i drugiej instancji, gdyż wydano je z rażącym naruszeniem prawa. W piśmie z dnia 9 października 2016 r., H. T. uzupełnił swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 30 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty i wnioski zasługują na uwzględnienie. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dowiodła, że akt ten wydany został zarówno z naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W badanej sprawie poza sporem jest, że decyzja odmawiająca zatwierdzenia przedłożonego przez M. L. projektu budowlanego i udzielenia wnioskodawczyni pozwolenia na budowę stanowiła następstwo niewykonania, w zakreślonym przez organ I instancji terminie obowiązków nałożonych postanowieniem tego organu z dnia [...] r. wzywającym inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do dnia 29 grudnia 2015 r. w następującym zakresie: 1. Dostarczenia pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na odprowadzenie wód opadowych do zewnętrznej kanalizacji deszczowej, zakończonej studniami chłonnymi na działce nr ewid. [...], zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469). 2. Poprawienia w metrykach rysunków opracowania branży architektoniczno-konstrukcyjnej status osoby sprawdzającej projekt budowlany branży architektonicznej, tj. w metrykach rysunków: rzutu dachu (rys. nr 3), przekroju I-I (rys. nr 4) oraz elewacji (rys. nr 5); wpisano: H. T. i M. M., a powinno być: M. M. 3. Zapewnienia sprawdzenia projektu budowlanego branży konstrukcyjnej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Jak wynika to z ustaleń organów obu instancji orzekających w sprawie i nie jest kwestionowane skargą, M. L. pierwotnie ubiegała się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie zabudowy produkcyjnej w gospodarstwie hodowlanym, polegającej na budowie łącznika pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami inwentarskimi z przeznaczeniem na hodowlę kur na działce nr [...] w miejscowości W., gm. K. Wniosek ten jednak zmodyfikowała w dniu 25 listopada 2015 r. rozszerzając zakres inwestycji o budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem do studni chłonnych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z art. 35 tej ustawy: "1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (...)" Bezsporne w sprawie jest również to, że u podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji legło niewykonanie przez wnioskodawczynię zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości złożonego wniosku nałożonego postanowieniem Starosty P. z dnia [...] r., które w swej treści zawierało pouczenie o konsekwencjach niewykonania zobowiązania w zakreślonym terminie. Zbadanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymaga zatem oceny wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. postanowienia. Akt ten bowiem, jako postanowienie nie kończące postępowania administracyjnego, nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu w drodze zażalenia. Zgodnie z art. 142 K.p.a. inwestor mógł jednak zaskarżyć je w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu, nie mają racji organy orzekające w sprawie, że budowa projektowanych studni chłonnych wymaga uzupełnienia przez inwestorkę przedłożonej dokumentacji projektowej w postaci pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 122 ustawy Prawo wodne. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie Wojewody obowiązek uzyskania przez inwestorkę pozwolenia wodnoprawnego wynika z art. 122 ust. 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego. Stosownie do art. 122 ust. 3 tej ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. W myśl definicji urządzenia wodnego, zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, przez urządzenie wodne rozumie się: "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: a) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, c) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych" W świetle powyższych przepisów, Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, Sąd dostrzegł, że Wojewoda trafnie uznał, iż nie ma racji organ I instancji, zaliczając wody opadowe zbierane z dachu obiektu budowlanego i odprowadzane do studni chłonnej do ścieków. Po drugie, organ ten nie wskazał jednak, pod którą, z wymienionych w art. 19 ust. 1 pkt 19 liter od a) do i) cytowanej definicji urządzenia wodnego zakwalifikował rozpatrywany stan faktyczny. Tymczasem z pewnością spornych studni chłonnych nie można zaliczyć do wskazanych w lit. d) cytowanej wyżej definicji, tj. do obiektów służących do ujmowania, określonych w art. 5 ust. 1 w związku z art. 19 ust. 1 pkt 22 Prawa wodnego, wód powierzchniowych oraz podziemnych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 22 Prawa wodnego, wody podziemne "to wszystkie wody znajdujące się pod powierzchnią ziemi w strefie nasycenia, w tym wody gruntowe pozostające w bezpośredniej styczności z gruntem lub z podglebiem". Wprawdzie w art. 9 ustawodawca zdefiniował tylko pojęcie wód podziemnych, ale Sąd podziela w tej kwestii pogląd wyrażony przez B. R. w Komentarzu do Prawa wodnego (wyd. LEX Warszawa 2013 str. 50), że: "pozostałe wody śródlądowe, które nie są wodami podziemnymi, są wodami powierzchniowymi". Uzupełniając powyższe rozważania zawartym w art. 3 pkt 1 i 2 cyt. Ustawy podziałem na śródlądowe wody powierzchniowe definiującym zaliczane do nich wody płynące i stojące, należy dojść do wniosku, że wód opadowych odprowadzanych z dachu obiektu budowlanego nie można zaliczyć do wód powierzchniowych ani wód podziemnych w rozumieniu tej ustawy. Po trzecie, z zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 19 definicji urządzenia wodnego nie wynika, aby zakwalifikowanie studni chłonnych do urządzeń wodnych było uzależnione od powierzchni dachu, z którego mają być odprowadzane wody opadowe. Stąd chybiona jest argumentacja organu odwoławczego odwołująca się do powierzchni 400 m2 jako przemawiającej za zaliczeniem spornych studni chłonnych do urządzeń wodnych w rozumieniu art. 9 pkt 19 ustawy Prawo wodne, wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy. Po czwarte, nawet przy przyjęciu, że wskazany w definicji urządzenia wodnego katalog ma charakter otwarty, na co wskazuje zwrot; "w szczególności", to w zaskarżonej decyzji brak jest przekonującego uzasadnienia, a Sąd takowego nie widzi z urzędu, do zaliczenia studni chłonnych do urządzeń wpływających na kształtowanie zasobów wodnych i korzystanie z nich. Wskazać tez trzeba, że skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 14.10.2014 r. sygn. II OSK 709/1 (LEX nr 1598447), w którym Sąd ten stwierdził, że: "Studnie chłonne, których funkcja polega na powierzchniowym odprowadzaniu wody deszczowej z rynien dachów obiektów budowlanych nie są urządzeniami wodnymi w rozumieniu art. 9 pkt 19 p.w., na wykonanie których to urządzeń wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego (art. 122 ust. 1 pkt 3 tej ustawy)." Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutów skargi kwestionujących zgodność z prawem obowiązków nałożonych w pkt 2 i 3 wskazanego postanowienia. Na wstępie rozważań dotyczących zarzutów skargi, które dotyczą tej części wskazanego postanowienia, należy podkreślić, że od strony przedmiotowej i podmiotowej niniejsza sprawa nie dotyczy H. T. jako strony postępowania administracyjnego, a jej przedmiotem nie jest kontrola uprawnień budowlanych tej osoby, a przedmiotem tym jest wyłącznie zgodność z prawem decyzji administracyjnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W postępowaniu w takim przedmiocie autor projektu budowlanego nie nabywa statusu strony, a kwestia uprawnień budowlanych może być rozpatrywana wyłącznie przez pryzmat spełnienia przez inwestora warunków określonych w art. 35 w związku z wymogami określonymi w art. 34 ustawy Prawo budowlane. Podkreślenia wymaga, że wyjście przez sąd poza granice przedmiotowo-podmiotowe decyzji, której dotyczy skarga stanowiłoby istotne naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 7 z późn. zm.). Dlatego poza oceną i osądem pozostać musiały wnioski i wywody skarżącej domagającej się dopuszczenia H. T. do udziału jako uczestnika w niniejszym postępowaniu sądowym. Szczegółowo swoje stanowisko w odniesieniu do wniosku H. T. z dnia 3 października 2016 r. o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania Sąd zawarł w postanowieniu z dnia 7 października 2016 r (k. 41-45 akt sad.), które podlega odrębnemu zaskarżeniu, a zatem nie ma podstaw prawnych do dalej idącego roztrząsania kwestii uprawnień H. T. w postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą M. L. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd, wbrew odmiennym wywodom skargi stwierdził, że zobowiązanie skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym opisane w pkt 2 i pkt 3 postanowienia Starosty P. z dnia [...]r. było zgodne z prawem. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nakłada na projektanta obowiązek zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Obowiązek, o którym mowa w art. 20 ust. 2 P.b. dotyczy wyłącznie projektu architektoniczno-budowlanego. Jeżeli zatem dla określonej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie projektu architektoniczno-budowlanego, tak jak stanowi o tym na przykład art. 34 ust. 3b, to projekt budowlany w pozostałej części nie podlega sprawdzeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy. Taka sytuacja wyłączająca obowiązek określony w tym przepisie w kontrolowanej sprawie jednak nie wystąpiła. Ponadto, z mocy art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy P.b., całkowicie wyłączone spod obowiązku sprawdzenia projektu przez inną osobę są projekty obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe. Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia legalności stanowiska organu odwoławczego, który nie stwierdził podstaw do takiego wyłączenia. Zważywszy na to, że projektowany obiekt budowlany nie stanowi konstrukcji typowej, skoro stanowi, jak ustalono to w zaskarżonej decyzji, łącznik pomiędzy istniejącymi już dwoma budynkami inwentarskimi, a ponadto posiada gabaryty, których w świetle ustaleń organu, nie można zaliczyć do niewielkich, a przy tym jest przeznaczony do prowadzenia działalności w postaci hodowli kur w liczbie 1000 niosek, co wiąże się również z budową infrastruktury technicznej, brak jest racjonalnych przesłanek, przemawiających za dokonaniem oceny odmiennej i uznaniem, że projekt dotyczy obiektu budowlanego o prostej konstrukcji, co uzasadniałoby odstąpienie od obowiązku. W badanej sprawie bezsporne jest technik budowlany H. T., który w karcie zawierającej wykaz projektantów i sprawdzających poszczególne branże projektu budowlanego figuruje jako sprawdzający projekt w branży konstrukcja a na stronie tytułowej projektu dotyczącego architektury i konstrukcji wskazany jest jako sprawdzający, posiada uprawnienia budowlane, nadane przez Wojewodę z dnia [...]r. W orzeczeniu tym, jako podstawę prawną nadanych uprawnień budowlanych Wojewoda wskazał przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. (Dz. U. Nr 8 poz. 46), a więc aktu wykonawczego obowiązującego pod rządami ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Z art. 104 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., która weszła w życie 1 stycznia 1995 r. wynika, że osoby, które, przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Ustawodawca w przepisie tym zastrzegł, że uprawnienia nabyte do 31 grudnia 1994 r. wolno wykonywać jedynie w zakresie w jakim zostały nadane. Tak wiec przywołanie art. 104 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. bez analizy treści decyzji nadającej te uprawnienia nie jest wystarczające do wykazania posiadania przez H. T. uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń. Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest jednolita interpretacja stwierdzająca, że o tym, w jakim zakresie dana osoba zachowała uprawnienia budowlane w rozumieniu art. 67 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 104 Prawa budowlanego z 1994 r. decyduje treść orzeczenia administracyjnego stwierdzającego nabycie tych uprawnień (vide: wyroki NSA w sprawach: IV SA 693/96, publ. Lex nr 43314, IV SA/669/96, publ. Lex nr 43124, II OSK 744/12 baza CBOiS, WSA we Wrocławiu II SA/Wr 736/11, baza CBOiS). Idąc tym tokiem rozumowania należy sięgnąć do podstawy prawnej orzeczenia z dnia 31 maja 1988 r. Nr 187/Sz/88. Mianowicie, powołano w nim § 2 ust. 2 pkt 2. § 6 ust. 3 oraz § 13 ust. 1 pkt 2 wyżej wskazanego rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W akcie tym stwierdzono, że H. T. – technik budowlany "posiada przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności: konstrukcyjno-budowlanej oraz jest uprawniony do: 1) do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych, 2) sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych: a) budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, b) budowli nie będących budynkami". Przywołany w podstawie prawnej omawianego orzeczenia z dnia 31 maja 1988 r. § 2 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. stanowił w ust. 1-3, że "§ 2. 1. Do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta jest wymagane następujące przygotowanie zawodowe: 1) ukończenie wyższej szkoły technicznej, stwierdzone dyplomem, oraz trzy lata praktyki przy sporządzaniu projektów i rok praktyki na budowie, 2) ukończenie średniej szkoły technicznej, stwierdzone dyplomem lub świadectwem, oraz trzy lata praktyki na budowie i trzy lata praktyki przy sporządzaniu projektów. 2. Osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie: 1) w specjalności architektonicznej - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3, 2) w innych specjalnościach techniczno-budowlanych - w zakresie obiektów budowlanych, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych. 3. Do pełnienia funkcji, o której mowa w ust. 1, w specjalności architektonicznej jest wymagane wykazanie się dyplomem ukończenia wydziału architektury wyższej szkoły technicznej lub odpowiednio dyplomem ukończenia średniej szkoły technicznej o kierunku architektonicznym lub ogólnobudowlanym." Organy orzekające w sprawie, jak wynika to z uzasadnień ich decyzji, przyjęły że uprawnienia H. T. są uprawnieniami z ograniczeniem, które nie uprawniają do sprawdzania projektów budowlanych w branży konstrukcyjnej. Analiza treści cytowanego wyżej orzeczenia, w powiązaniu z brzmieniem przepisów powołanych w jego podstawie prawnej nie pozwala na skuteczne podważenie tego stanowiska. W szczególności dla oceny czy organ architektoniczno-budowlany miał podstawy prawne do zobowiązania skarżącej do sprawdzenia projektu w branży architektoniczno-konstrukcyjnej nie miały i nie mają znaczenia stanowiska na jakich był zatrudniony był H. T. oraz rodzaj wykonywanych przezeń obowiązków a także opinie, stanowiska organizacji samorządu zawodowego, ponieważ - jak to już zostało wyżej zasygnalizowane - o tym jakie ta osoba zachowała uprawnienia budowlane, które nadane były pod rządem prawa budowlanego z 1974 r. decyduje treść decyzji o ich nadaniu, w tym przypadku decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego z dnia 31 maja 1988 r. Nr ewid. [...]. Uprawnienia H. T. jako posiadającego przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej określone w pkt 1 i w pkt 2 omawianego orzeczenia, ograniczone zostały do uprawnień jakie prawodawca przewidział w § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia dotyczącym osób posiadających średnie wykształcenie techniczne. Dostrzec przy tym należy, iż zakres uprawnień osób posiadających średnie wykształcenie techniczne, określonych w § 2 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia "w specjalności architektonicznej – w budownictwie osób fizycznych" został zmieniony w drodze rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. (Dz. U. nr 69, poz. 299). Mianowicie mocą § 1 pkt 1 dotychczasowy § 2 ust. 2 pkt 1 otrzymał brzmienie "1) w specjalności architektonicznej- w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m3". Przy czym zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego "osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym niniejszym rozporządzeniem". Skoro kubatura projektowanego obiektu, jak wynika to z ustaleń zaskarżonej decyzji, przekracza 1000m3, to nie można twierdzić, że H. T. posiadał przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. uprawnienia do sprawdzenia projektu takiego obiektu w specjalności architektonicznej i że z mocy art. 104 tej ustawy uprawnienia te zachował. Z powyższych względów, biorąc po uwagę art. 20 ust. 2 obowiązującego Prawa budowlanego, Sąd stwierdził, że stanowisko organów obu instancji w zakresie zaistnienia konieczności poprawienia, przedłożonego po korekcie, projektu budowlanego jest zgodne z prawem Jak z powyższego wynika, rozpatrywane postanowienie częściowo było zasadne, a zatem należało rozważyć czy jego całkowite niewykonanie przez stronę, może być uznane za podstawę faktyczną i prawną uznania zaskarżonej decyzji za legalną. W przekonaniu Sądu, taka pozytywna ocena zaskarżonej decyzji nie jest możliwa, z przyczyn dostrzeżonych przez Sąd z urzędu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 zd. 1 Prawa budowlanego musi zawierać wskazanie terminu, do którego nałożony nim obowiązek uzupełnienia dokumentacji powinien być wykonany dla uniknięcia negatywnych dla strony skutków w postaci odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Termin ten musi być tak ukształtowany aby strona miała realną możliwość wykonania nałożonych obowiązków, bez opieszałości prowadzącej do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Wyznaczając ten termin organ architektoniczno-budowlany powinien mieć na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.) Termin ten powinien być tak ustalony aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości. W niniejszej sprawie, z uwagi na treść odwołania, w którym pełnomocnik strony podnosił między innymi kwestię zbyt krótkiego czasu na realizację nałożonych postanowieniem obowiązków, rzeczą Wojewody było rozważenie, czy określony w postanowieniu termin stwarzał realną możliwość wykonania postanowienia. Z akt administracyjnych wynika, że Wojewoda przyjmując, że termin wykonania postanowienia był zbyt krótki jednocześnie błędnie ustalił, że było to 11 dni. W rzeczywistości był to okres znacznie krótszy. Postanowienie z dnia [...] r. zostało doręczone ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 grudnia 2015 r. a zatem, biorąc pod uwagę, że termin ten został zakreślony: "do dnia 29 grudnia 2015 r.", to licząc od dnia następnego po dniu doręczenia, skarżąca miała 8 dni kalendarzowych, na wykonanie zobowiązania przy czym 25 i 26 grudnia 2015 r. były dniami świątecznymi Bożego Narodzenia, a 27 grudnia tego roku przypadał na niedzielę. Rzeczywiste zatem możliwości strony do wypełnienia obowiązku ograniczyły się do zaledwie 5 dni, co w realiach sprawy nie może być uznane za termin gwarantujący stronie możliwość wykonania obowiązku. Organ odwoławczy z naruszeniem art. 7,77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a. uchylił się od rozważenia powyższej okoliczności zasłaniając się faktem nie złożenia przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania do czasu wykonania obowiązku i brakiem wniosku strony o uzupełnienie braku w ramach postępowania odwoławczego. Organ w tym przypadku nie dostrzegł, że strona wezwana do uzupełnienia dokumentacji w trybie art. 35 ust. 3 P.b. nie ma prawnego obowiązku składania wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego w celu wykonania takiego postanowienia. Uwadze Wojewody uszło również, że w piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. skierowanym do organu I instancji strona podnosiła, że zakreślono jej zbyt krótki termin na wykonanie obowiązku, do czego organ I instancji w żaden sposób się nie odniósł, lecz wydał decyzję w dniu [...] r. W tej sytuacji skarżąca kwestionując w odwołaniu możliwość wykonania zobowiązania, jak najbardziej trafnie odwołała się do zawartych w art. 7, 8, i 9 k.p.a. zasad ogólnych postępowania administracyjnego, które zostały naruszone przez organ I instancji, co pominął organ odwoławczy. Jak z powyższego wynika, postanowienie z dnia [...] r., którego niewykonanie legło u podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji zostało podjęte z naruszeniem art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, 8 i 9 k.p.a zaś organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w tym stanie sprawy nie tylko naruszenie to powielił, ale także naruszył art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie powyższych zapatrywań Sądu co do zakresu obowiązku uzupełnienia przez inwestorkę dokumentacji projektowej oraz terminu wykonania tego obowiązku. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.