II SA/Sz 43/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Miasta na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Miasto wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na Gminę Miejską grzywny w kwocie [...] w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] w terminie do dnia [...]., tj. do usunięcia określonych w decyzji nieprawidłowości stwierdzonych w budynku mieszkalnym. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ oprócz postanowienia objętego niniejszą skargą zostały zaskarżone cztery inne postanowienia o nałożeniu grzywny (łącznie [...]). Dalej wskazano, że Miasto poniosło i nadal ponosi znaczne nakłady finansowe na wykonanie instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej, a skalę poniesionych nakładów ilustrują załączone do skargi plany remontów i inwestycji. Nałożone obowiązki zostały w zasadniczej części już wykonane, poza wykonaniem instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej w budynku. Zapłata grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji gdy nie jest obiektywnie możliwe przyśpieszenie wykonania instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej, może przyczynić się do opóźnienia wykonania obowiązku, z uwagi na ograniczoną możliwość dysponowania środkami budżetowymi. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zawieszenie postępowania nie stoi na przeszkodzie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą, co wynika wprost z art. 127 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Tak więc, w niniejszej sprawie, pomimo zawieszenia postępowania sądowego postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r., możliwe jest rozpoznanie merytoryczne wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie decyzji lub postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji czy postanowienia skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia rozpatrywanej skargi oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, Miasto jest właścicielem budynku mieszkalnego, a obowiązek usunięcia nieprawidłowości określonych w decyzji nr [...] upłynął w dniu [...]. Strona skarżąca podała, że większość nieprawidłowości określonych decyzją usunęła, ale nie wszystkie. Mając na uwadze treść uzasadnienia wniosku należy stwierdzić, że w niewielkim stopniu odnosi się ono do zaskarżonego postanowienia. Samo wskazanie, że ilość środków budżetowych, jakimi dysponuje jednostka samorządu terytorialnego jest ograniczona, a uiszczenie grzywny uszczupli te środki i być może opóźni wykonanie nałożonego obowiązku, nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej. Także okoliczność, że Miasto, ponosi wydatki na utrzymanie budynku którego jest właścicielem w odpowiednim stanie technicznym, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Każdy właściciel budynku, w tym jednostka samorządu terytorialnego, jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami i określonymi w ustawie Prawo budowlane, a w przypadku, gdy budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, czy powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, musi liczyć się z możliwością otrzymania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Grzywna w celu przymuszenia ma na celu skłonienie podmiotu zobowiązanego do wykonania ciążących na nim obowiązków. Okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku jest gmina, która dysponuje określonym budżetem, nie uzasadnia wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny. Strona skarżąca nie przedstawiła danych dotyczących swojej sytuacji majątkowej i finansowej, co utrudnia ocenę, czy wyegzekwowanie grzywny przed rozpoznaniem skargi rodzi skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawie. Z pewnością zastosowania ochrony tymczasowej nie uzasadnia okoliczność, że właściciel budynku mieszkalnego, w którym znajdują się lokale socjalne ponosi nakłady na remont tego budynku, a uiszczenie grzywny uszczupli jego zasoby. Strona skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, że niezastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu. W razie uchylenia postanowienia o wymierzeniu grzywny, strona skarżąca będzie mogła otrzymać zwrot tej kwoty. Zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.