II SA/Sz 43/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu postanawia: I. odrzucić sprzeciw, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]([...]) złotych Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. S., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], orzekającej o obciążeniu ww. kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu marki Fiat Seicento o nr rejestracyjnych [...] w łącznej wysokości [...] zł – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Starosta [...] (organ I instancji) wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie sprzeciwu wskazując między innymi, że Starosta nie miał przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 64 a ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwana dalej: "p.p.s.a." od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie natomiast do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny sprzeciwu sąd obowiązany jest zbadać czy zostały spełnione wymogi pozwalające na jej dokonanie. Do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot. W myśl art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych, nawet wówczas, gdy jest organem administracyjnym w znaczeniu funkcjonalnym. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie jako organ I instancji (postanowienie NSA w Warszawie z 12 lipca 2002 r., sygn. akt III SA 393/01, postanowienie NSA OZ w Gdańsku z 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawało by temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stworzenie organowi I instancji możliwości prawnej dochodzenia swego interesu przed sądem administracyjnym przeciwko interesowi prawnemu obywatela, który był przedmiotem decyzji wydanej w pierwszej instancji naruszałoby standardy demokratycznego państwa prawnego ponieważ postępowanie takie nie zapewniałoby równości broni jego stronom oraz podważałoby zaufanie do organów władzy publicznej (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 16 lutego 2016, sygn. I OPS 2/15). Podsumowując stwierdzić należy, że Starosta [...] - jako organ administracji, który w I instancji wydał decyzję, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do sądu (sprzeciwu). Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Starosta w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.