II SA/Sz 430/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu ustalonej opłaty za pobyt osób, które osiągnęły pełnoletność w pieczy zastępczej oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] odmówił T. P. (wniosek z dnia [...] lipca 2018 r.) umorzenia kwoty w wysokości [...] zł powstałej z tytułu ustalenia odpłatności dla strony za pobyt córek K. i A. za pobyt dzieci w pieczy zastępczej w okresie od dnia 1 września 2015 r. do dnia 28 kwietnia 2019 r. T. P. odwołał się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium uznało, że organ I instancji ponownie nałożył na stronę obowiązek spłaty należności z tytułu pobytu dzieci w pieczy zastępczej w okresie, za który wcześniej umorzył stronie należność w wysokości [...] zł – decyzją własną z dnia [...] sierpnia 2017 r. Kolegium wskazało na konieczność przeanalizowania sprawy, zwracając uwagę, za jaki okres organ rozpatrywać winien kwestię umorzenia należnej kwoty. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] odmówił T. P. umorzenia łącznej kwoty [...]zł ([...] zł należność główna + [...] zł odsetki) z tytułu ustalonej opłaty za pobyt osób, które osiągnęły pełnoletność, tj. K. P. i A. P. w pieczy zastępczej za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 lipca 2018 r. T. P. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a jedynym źródłem dochodów jego rodziny jest małe gospodarstwo rolne. Nadto wskazał, że z jego wiedzy wynika, że córki od 3 lat nie mieszkają w rodzinie zastępczej. Podkreślił, że regularnie płaci alimenty na córki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 194 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r., poz. 998) i § 2 uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie Nr XIX/265/2012 z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2012 r., poz. 891), po rozpatrzeniu odwołania T. P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium zacytowało treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i wskazało, że z akt sprawy wynika, iż T. P. razem z E. M. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Odwołujący posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 10,0845 ha. Dochód rodziny w czerwcu 2018 r. wynosił [...] zł i przekraczał kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynoszące 514 zł. W ocenie Kolegium dochód, jakim rodzina dysponuje, pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W odwołaniu T. P. podał, że nie posiada żadnych długów i płaci wszystkie zobowiązania. Jednocześnie nie wskazał na żadne okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, uzasadniające umorzenie należności, ale także wykluczające możliwość spłaty długu z uwagi na zagrożenie dla dalszej jego egzystencji albo dalszego funkcjonowania. Organ odwoławczy uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z ww. przepisów w zakresie umorzenia w całości lub w części należności z tytułu opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Kolegium podkreśliło dalej, że w każdej sprawie zachodzi konieczność zbadania nie tylko posiadanych środków i dochodów osób chcących skorzystać z tego rodzaju ulgi w spłacie, ale również całokształtu warunków życia. Okoliczności, które uzasadniają zastosowanie umorzenia należności, muszą mieć bowiem charakter wyjątkowy i dotyczą sytuacji, gdy np. osoba ubiegająca się o tego rodzaju ulgę z przyczyn niezależnych od siebie, nie może zarobkować (jest niepełnosprawna w stopniu znacznym, całkowicie niezdolna do pracy, niedołężna, nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny), bądź uzyskać dodatkowego dochodu, nie ma żadnego majątku i dochodu. Umorzenie należności dotyczy zatem tylko takich sytuacji, w których osoba, z przyczyn obiektywnych, nie zapłaci ciążących na niej należności dobrowolnie i nie ma możliwości ściągnięcia zadłużenia poprzez przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego z jej majątku, a także w wyniku spłaty jej byt i dalsze funkcjonowanie są zagrożone. Na marginesie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 194 ust. 3 ww. ustawy umożliwia nie tylko wnioskowanie o umorzenie należności w całości, ale również o odroczenie terminu płatności lub rozłożenie płatności na raty, co może zostać przez odwołującego się również rozważone. T. P. powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości, w przypadku uchylenia decyzji w części – o umorzenie pozostałej kwoty albo umorzenie opłat za pobyt dzieci w pieczy zastępczej. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza jego słuszny interes; - art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; - błędne przyjęcie przez organ, że decyzja nie jest dotknięta nieważnością; - błędne przyjęcie, że jego sytuacja pozwala mu na dokonanie spłat za pieczę zastępczą; - naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym ustaleniu kryterium dochodowego określonego w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ocenie skarżącego, organ ponownie nałożył na niego obowiązek zapłaty należności z tytułu opłaty ustalonej z pobyt osób, które osiągnęły pełnoletność. W decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] organ wskazał, że okres, za który dokonano umorzenia to 2015 r., tj. 01.09.2015 do 31.12.2015. Następnie organ ten podał, że okres umorzenia to od 01.09.2015 do dnia 31.12.2016. W zaskarżonej decyzji jako okres umorzenia ustalony został natomiast okres od dnia 01.09.2015 do 31.12.2015 r. Umorzenie dotyczyło kwoty [...]zł, nie mogło zatem wynikać jedynie z opłaty dotyczącej trzech miesięcy. Zdaniem skarżącego, ponownie rozpoznanie sprawy nie wyjaśniło, dlaczego pomimo istnienia prawomocnej decyzji ponownie został nałożony obowiązek płatności. Podkreślił, że decyzją nr [...] organ umorzył wobec niego kwotę [...]zł z decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Natomiast decyzja nr [...] dotyczyła okresów od 2015.09.01 do 28.04.2019. Zatem całkowicie błędne są ustalenia organu odnośnie tego, że umorzenie było dokonane jedynie za okres 01.09.2015 do 31.12.2015. Już nawet sam okres czasu (3 miesiące), w zestawieniu z nałożonymi kwotami na "pierwszy rzut oka" wskazuje na błędne ustalenia organu. Skarżący wskazał również, że organ błędnie ustalił jego sytuację majątkową. Wyliczenia odnoszące się do wysokości jego dochodu pomijają szereg wydatków, jakie ponosi w związku z bieżącą egzystencją. Ponadto, organ błędnie ocenił, że nie zachodzą żadne okoliczności szczególne w jego sytuacji. Podkreślił, że z uwagi na suszę, choroby zwierząt nie osiągnął w zasadzie żadnego dochodu. Podniósł, że jest on osobą niepełnosprawną, schorowaną, co w sposób oczywisty przekłada się na jego możliwości zarobkowe. Zasady doświadczenia życiowego pozwalają na uznanie, że ponosi wydatki w związku ze swoimi chorobami. Organ w sposób całkowicie dowolny przyjął, że posiadał pewne środki. Podkreślił, że były to środki z dotacji, które po pierwsze nie podlegają wliczeniu do dochodu, a po drugie muszą zostać spożytkowane zgodnie z przeznaczeniem dotacji. Nie są to zatem żadne wolne środki, które posiadał. W ocenie skarżącego, nieprawidłowe jest również ustalenie, że brak jest po jego stronie zadłużeń w sytuacji, gdy alimenty egzekwowane są w drodze egzekucji komorniczej. Organ nie odniósł się w jakikolwiek sposób do zarzutów formułowanych odnośnie tego, że istotne jest ustalenie czy osoby pełnoletnie rzeczywiście nadal pozostawały na w rodzinie zastępczej, podczas gdy najprawdopodobniej same w tamtym czasie się utrzymywały. Zarzucił organom brak weryfikacji jego warunków mieszkaniowych. W jego domu panuje wilgoć i okropny zapach, nie ma wody w kuchni, dach przecieka. Sytuacja finansowa roku na rok jest coraz gorsza. Podał, że ma jedynie 7 sztuk bydła i utrzymuje się jedynie z okazjonalnej sprzedaży bydła. Podkreślił również, że nie zawsze jest w stanie przedstawić organowi faktury, czy paragony. Taka sytuacja miała np. miejsce, gdy musiał ponieść koszty weterynarza związane z leczeniem krowy, a następnie z jej utylizacją w wysokości [...] zł. Lokalny weterynarz nie wydawał paragonów, a on nie zbierał również faktur za leki, bowiem wiedział, że będzie musiał je przedstawić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wnosił i wywodził jak w skardze. Zmodyfikował jednocześnie pkt 2 i 3 żądania skargi w ten sposób, że wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniósł ponadto o przyznanie mu wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w zakresie wynikającym z wyżej powołanych przepisów sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą umorzenia opłaty za pobyt osób, które osiągnęły pełnoletność w pieczy zastępczej. Na podstawie przepisu art. 193 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 998) za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą opłatę w wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka. Odpłatność ta ciąży również na rodzicach również wtedy, gdy po osiągnięciu pełnoletności dziecko nadal przebywa w tej rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka, na zasadach określonych w art. 37 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Za ponoszenie opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie (ust. 2). Stosownie do art. 194 ust. 1 ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1 ustala w drodze decyzji starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo - wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo - terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust. 2). Z kolei, starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w art. 194 ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust.3). W wykonaniu delegacji zawartej w art. 194 ust. 2 ustawy Rada Miejska w Koszalinie podjęła uchwałę Nr XIX/265/2012 z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W myśl § 2 ust. 1 powołanej wyżej uchwały, należność z tytułu opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej może być umorzona w całości lub w części łącznie z odsetkami na wniosek osób zobowiązanych do ponoszenia tej opłaty, jeżeli: 1) ściągnięcie należności zagraża ważnym interesom osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty, zwłaszcza egzystencji ich lub ich rodziny albo dalszemu funkcjonowaniu; jest to uzasadnione szczególnie ważnymi względami społecznymi. Umorzenie należności następuje, jeżeli osoby zobowiązane do ponoszenia opłaty udokumentują okoliczności, na które powołują się we wniosku o umorzenie należności (ust. 2). Jak wynika z powyższych przepisów decyzja odmawiająca umorzenia ustalonej opłaty za pobyt, jak w niniejszej sprawie, osób, które osiągnęły pełnoletność w pieczy zastępczej nie jest obowiązkiem organu w przypadku wystąpienia określonych prawem przesłanek, ale jest rozstrzygnięciem uznaniowym - "starosta może" wydać taką decyzję. Treść rozstrzygnięcia w tym przedmiocie zależy zatem od oceny organu, który powinien przed wydaniem decyzji wszechstronnie ustalić stan faktyczny sprawy, rzetelnie przeanalizować i ocenić okoliczności charakteryzujące sytuację strony, jak też powinien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji tok rozumowania i wyczerpująco odnieść się do stanowiska strony postępowania. Nie ulega więc wątpliwości, że choć uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, to jednak nie oznacza dowolności. Sąd administracyjny ma prawo kontroli czy doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, w tym czy ustalenia i konkluzje znajdują oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Działanie organu administracji orzekającego "uznaniowo" musi się bowiem mieścić w granicach wynikających z art. 7 K.p.a., tj. powinno w odpowiednim stopniu wyważać interes społeczny i słuszny interes strony przy zachowaniu dążenia do wyjaśnienia prawdy obiektywnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z normą prawną w oparciu, o którą została wydana. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie podjęły ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i w oparciu o ten materiał dokonały oceny, czy dana okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy została udowodniona, a rozstrzygnięcie oparły na przekonujących podstawach (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Wbrew zarzutom skargi, organ odniósł się do sytuacji bytowej skarżącego i ocenił ją przez pryzmat ww. przesłanek materialnoprawnych, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny, sąd przyjmuje za podstawę własnych rozważań prawnych. Z akt sprawy wynika, że T. P. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją partnerką E. M.. Skarżący utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o powierzchni 10,0845 ha przeliczeniowego, którego jest właścicielem, nadto ze sprzedaży bydła i środków finansowych z tytułu płatności obszarowych z ARiMR. Nie pobiera świadczeń z ZUS ani KRUS, nie korzysta również z pomocy społecznej GOPS w B.. Płaci alimenty bieżące na córki w wysokości [...] zł miesięcznie. Jego partnerka nie pracuje, nie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy i jest na jego wyłącznym utrzymaniu. Z akt sprawy wynika również, że skarżący posiadał depozyt bankowy w wysokości [...] zł, który zlikwidował na potrzeby gospodarstwa. W świetle powyższego za prawidłowe, w ocenie Sądu, należy uznać rozstrzygnięcie organów orzekających w sprawie odmawiające umorzenia ww. opłaty. W sprawie nie wystąpiły bowiem takie okoliczności, które spowodowałyby, że ściągnięcie ww. należności zagroziłoby egzystencji skarżącego. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że kontrola legalności decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny ma z natury rzeczy ograniczony zakres, bowiem Sąd nie wnika w zasadność i celowość rozstrzygnięcia w niej zawartego, a jedynie sprawdza, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy ocena organu została dokonana w oparciu o ustalenia stanu faktycznego oraz czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. W kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących stanu zdrowia skarżącego wskazać trzeba, że z treści orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] maja 2010 r. wynika, że skarżący został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. We wskazaniach dotyczących zatrudnienia wskazano z kolei na możliwość wykonywania lekkiej pracy z zakazem dźwigania, co oznacza, że niepełnosprawność skarżącego nie uniemożliwiała mu wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. W świetle powyższego, zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie. Podsumowując, stwierdzić należało, że podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i użyte. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Decyzja w przedmiocie umorzenia należności za pobyt córek skarżącego w pieczy zastępczej dotyczy okresu od 1 stycznia 2017 do 31 lipca 2017 r. Należności z tego tytułu za okres do 31 grudnia 2016 r. zostały umorzone. Umorzenie należności za poprzedni okres objęty wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. nie oznaczało, że umorzeniu będą podlegały należności za okres po 31 grudnia 2016 r. Każdy wniosek o umorzenie podlega odrębnej ocenie z punktu widzenia m.in. sytuacji ekonomicznej osoby ubiegającej się o tę ulgę. Sytuacja ta w przypadku skarżącego nie pozwala na zastosowanie tej ulgi, jednakże nie pozbawia równocześnie prawa do ubiegania się o rozłożenie długu na raty lub odroczenie terminu jego spłaty. Realizacja tych uprawnień wymaga, tak jak w przypadku wniosku o umorzenie, inicjatywy osoby, na którą został nałożony obowiązek zapłaty kwot związanych z pobytem córek w pieczy zastępczej. Dodać również należy, że wysokość kwoty, której umorzenia skarżący się domaga, jest efektem zaniechania bieżącego regulowania należności za pobyt córek w pieczy zastępczej, chociażby w takiej części, na którą stać skarżącego. Społeczeństwo nie może ponosić konsekwencji takiej niefrasobliwości, albowiem całkowite zaniechanie uiszczania opłat i przerzucanie tego obowiązku na gminę obciąża jej budżet i skutkuje pomniejszeniem kwot przeznaczonych na inne, społecznie istotne wydatki. Podsumowując, sąd nie stwierdził naruszenia ani w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji ją poprzedzającej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i z tego powodu, uznając zarzuty skargi za niezasadne, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.