II SA/Sz 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] M.J. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o zwrot nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego. Pismem z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta S. odmówił zwrotu wnioskowanej opłaty, informując stronę o możliwości zaskarżenia niniejszej odmowy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] M.J. złożył skargę do tutejszego sądu na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Zarządzeniem z dnia [...] zobowiązano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do Prezydenta Miasta S. wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu, jak i nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie, skarżący w piśmie z dnia [...] w załączeniu przedłożył wniosek o zwrot nadpłaty skierowany do Prezydenta Miasta S. z dnia [...] wraz z potwierdzeniem wpływu pisma do Urzędu Miejskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...], w którym organ odmówił skarżącemu zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konieczną przesłanką dopuszczalności złożenia skargi do sądu administracyjnego jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przyjmuje się, że skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na czynność Prezydenta Miasta S. polegającą na odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, było konieczne uprzednie pisemne wezwanie ww. organu do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z dokonanej czynności mającej charakter publicznoprawny, o czym to organ prawidłowo pouczył stronę w piśmie z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy skarżący, pomimo wystosowanego do niego zobowiązania, nie wykazał, aby wyczerpał tryb opisany w art. 52 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie bowiem nadesłane w odpowiedzi do sądu, pismo z dnia [...] stanowiło wniosek inicjujący postępowanie przed Prezydentem Miasta S. w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, a nie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W doktrynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa określane jest jako środek prawny służący zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który podjął kwestionowany akt i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod redakcją Tadeusza Wosia. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis 2009, str. 311 ). W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do sądu, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił jako niedopuszczalną.