II SA/Sz 431/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi N. Sp. jawna w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 28 marca 2024 r. nr BP.500.261.2022.1103.SZ16.548663 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia 14 września 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 180, ze zm., dalej jako "u.t.d."), Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na N. Spółka Jawna (przywoływana dalej jako "Spółka", "Skarżąca", "Strona") karę pieniężną w wysokości 9 550 zł za: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone - o czas do 3 godzin; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny; - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Wskazane w rozstrzygnięciu naruszenia stwierdzono podczas czynności kontrolnych prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę, kontrolą objęto okres od 21 lipca 2021 r. do 21 lipca 2022 r. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole nr WITD.DI.P.XVI1278/9001/22 z dnia 12 sierpnia 2022 r. N. Spółka Jawna wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Odwołująca podniosła, iż większość stwierdzonych naruszeń nie wynika z zaniedbania przedsiębiorcy, lecz z niezależnych od niego przyczyn. Zdaniem Skarżącej za część naruszeń norm dotyczących czasu pracy odpowiedzialność ponoszą wyłącznie kierowcy. W jej ocenie w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 92b i 92c u.t.d. Spółka zakwestionowała stwierdzone przypadki skrócenia odpoczynków i jednocześnie przedstawiła swoje ustalenia dotyczące stwierdzonych przypadków naruszenia lp. 5.11 zał. nr [...] do u.t.d. podnosząc, iż naruszenia te nie wystąpiły. Zdaniem Skarżącej za naruszenie lp. 6.3.8 zał. nr [...] do u.t.d. ponoszą odpowiedzialność wyłącznie kierowcy. Strona nie zgodziła się nadto ze stwierdzonym naruszeniem lp. 6.3.16 załącznika nr [...] do u.t.d. oraz zakwestionowała metodę sumowania kar pieniężnych zastosowaną w decyzji organu I instancji. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 marca 2024 r. nr BP.500.261.2022.1103.SZ16.548663, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d. lp. 5.11.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 6.3.8, lp. 5.8.1, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 6.3.16 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 14 września 2022 r. w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy określonego w treści Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że: - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż kierowca w dniu 11 stycznia 2022 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 13:17 do godziny 18:59. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż kierowca w dniu 14 stycznia 2022 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 00:02 do godziny 05:21. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 minutę w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy R. P. wykazała, iż kierowca w dniu 21 stycznia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 10:27 do godziny 15:30. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy T. N. wykazała, iż kierowca w dniu 8 grudnia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 14:14 do godziny 18:58. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 minutę w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy Z. P. wykazała, iż kierowca w dniu 14 listopada 2021r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 10:43 do godziny 16:10. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy Z. P. wykazała, iż kierowca w dniu 5 grudnia 2021r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 13:01 do godziny 17:54. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 minutę w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy Z. P. wykazała, iż kierowca w dniu 23.01.2022 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 06:27 do godziny 11:01. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. P. wykazała, iż kierowca w dniu 16 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 07:54 do godziny 13:44. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy M. C. wykazała, iż kierowca w dniu 3 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 13:22 do godziny 18:00. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 19 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 08:52 do godziny 14:48. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 24 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godziny 08:26 do godziny 13:07. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 9 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 26 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 08:25 do godziny 15:15. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 26 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 15:46 do godziny 20:24. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 30 listopada 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minuty w okresie od godziny 15:22 do godziny 20:19. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 13 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 10 grudnia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 08:41 do godziny 14:16. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 13 grudnia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 11:25 do godziny 16:48. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 14 grudnia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 45 minut w okresie od godziny 15:25 do godziny 21:02. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 15 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 20 grudnia 2021 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 14:18 do godziny 19:51. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 13 stycznia 2022 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 11:08 do godziny 15:40. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca w dniu 19 stycznia 2022 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 15:52 do godziny 20:24. Oznacza to przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 minuty w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny 30 minut, kara pieniężna wynosi 100 zł. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji stwierdził, że Spółka podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2.000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o którym mowa w lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji stwierdził, że: - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż w dniu 2/3 grudnia 2021 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 9 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany podczas przeprawy promowej od godz. 15:42 w dniu 2 grudnia 2021 r. do godz. 01:33 w dniu 3 grudnia 2021r. i wyniósł 8 godzin i 51 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 08:04 dnia 2 grudnia 2021 r. do godz. 01:33 dnia 3 grudnia 2021 r. Obliczenie odniesiono do normy 11 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 27-29 listopada 2021 r. i 3-5 grudnia 2021 r., kara pieniężna wynosi 200 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż w dniu 10/11 grudnia 2021 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 28 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 20:31 w dniu 10 grudnia 2021 r. do godz. 07:16 w dniu 11 grudnia 2021 r. i wyniósł 10 godzin i 32 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 07:16 dnia 10 grudnia 2021 r. do godz. 07:16 dnia 11 grudnia 2021 r. Obliczenie odniesiono do normy 11 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 3-5 grudnia 2021 r. i 11-12 grudnia 2021r., kara pieniężna wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż w dniu 21/22 stycznia 2022 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 14 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 13:16 w dniu 14 stycznia 2022 r. do godz. 00:02 w dniu 15 stycznia 2022 r. i wyniósł 10 godzin i 46 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 00:02 dnia 14 stycznia 2022 r. do godz. 00:02 dnia 15 stycznia 2022 r. Obliczenie odniesiono do normy 11 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 7-9 stycznia 2022 r. i 15-16 stycznia 2022 r.; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. P. wykazała, iż w dniu 21/22 stycznia 2022 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany podczas przeprawy promowej od godz. 22:02 w dniu 21 stycznia 2022 r. do godz. 08:00 w dniu 22 stycznia 2022 r. i wyniósł 9 godzin i 19 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 08:00 dnia 21 stycznia 2022 r. do godz. 08:00 dnia 22 stycznia 2022 r. Obliczenie odniesiono do normy 11 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 18-19 stycznia 2022 r. i 22-24 stycznia 2022 r., kara pieniężna wynosi 200 zł. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że Spółka podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 600 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, określonego w lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że: - analiza danych zawartych na karcie kierowcy M. C. wykazała, iż w dniu 12 stycznia 2022 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 7 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 22:30 dnia 11 stycznia 2022 r. do godz. 06:56 w dniu 12 stycznia 2022 r. i wyniósł 8 godzin i 53 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 06:56 dnia 11 stycznia 2022 r. do godz. 06:56 dnia 12 stycznia 2022 r. Obliczenie odniesiono do normy 9 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 8-10 stycznia 2022 r. i 15-17 stycznia 2022 r., kara pieniężna wynosi 150 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż w dniu 20 stycznia 2022 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany od godz. 16:52 dnia 20 stycznia 2022 r. do godz. 23:53 w dniu 20 stycznia 2022 r. i wyniósł 7 godzin i 1 minutę. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 23:53 dnia 19 stycznia 2022 r. do godz. 23:53 dnia 20 stycznia 2022 r. Obliczenie odniesiono do normy 9 godzin, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 18-19 stycznia 2022 r. i 23-25 stycznia 2022 r., kara pieniężna wynosi 350 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy — za każdy wpis określonego w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji stwierdził, że: - analiza danych cyfrowych wykazała, iż K. W.: w dniu 20 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP, natomiast w dniu 12 stycznia 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP, kara pieniężna z tego tytułu wynosi 100 zł; - analiza danych cyfrowych wykazała, iż M. C.: w dniu 15 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; zaś w dniu 4 stycznia 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP. Kara pieniężna z tego tytułu wynosi 100 zł; - analiza danych cyfrowych wykazała, iż J. T. w dniu 19 stycznia 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; zaś w dniu 27 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP, kara pieniężna z tego tytułu wynosi 100 zł; - analiza danych cyfrowych wykazała, iż Z. P. w dniu 7 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP, kara pieniężna z tego tytułu wynosi 50 zł; - analiza danych cyfrowych wykazała, iż J. P. w dniu 8 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; zaś w dniu 1 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w który n zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP, kara pieniężna z tego tytułu wynosi 50 zł; - analiza danych cyfrowych wykazała, iż B. W.: w dniu 24 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 25 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 26 listopada 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 15 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 29 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 30 grudnia 2021 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym rozpoczął dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP; w dniu 25 listopada 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa na karcie kierowcy, w którym zakończył dzienny okres pracy, kierowca znajdował się na terytorium RP. Kara pieniężna z tego tytułu wynosi w sumie 350 zł. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, o którym mowa w lp. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy, stwierdził, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. P. wykazała, iż kierowca w trakcie realizacji przewozu drogowego w dniu 12 grudnia 2021 r. skrócił czas odpoczynku tygodniowego o 39 minut w odniesieniu do normy 45-godzinnej. Okres rozliczeniowy (6 okresów 24-godzinnych), w którym nastąpiło naruszenie zawiera się między godziną 23:07 w dniu 4 grudnia 2021 r. a godziną 23:07 w dniu 10 grudnia 2021 r. Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres odpoczynku zawiera się od godz. 16:55 w dniu 10 grudnia 2021 r. a godz. 13:16 w dniu 12 grudnia 2021 r. i wyniósł 44 godziny i 21 minut. W kontrolowanym okresie, za odpoczynki tygodniowe przyjęto następujące okresy: - w dniach 25 listopada 2021 r. – 27 listopada 2021 r. (regularny), - w dniach 2 grudnia 2021 r. -4 grudnia 2021 r. (regularny), - w dniach 10 grudnia 2021 r. – 12 grudnia 2021 r. (44 godziny 21 minut regularny z naruszeniem), - w dniach 17 grudnia 2021 r. – 18 grudnia 2021 r. (skrócony). Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zdaniem organu II instancji, wyjaśnienia strony odnośnie powyższego naruszenia nie podlegają uwzględnieniu, bowiem kierowca nie może odebrać dwóch skróconych odpoczynków tygodniowych pod rząd, jednocześnie w niniejszym przypadku kierowca nie mógł zastosować się do odstępstwa zgodnie z art. 8 ust. 6 lit. b rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o którym mowa w lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy uznał, że: - analiza danych zawartych na karcie kierowcy J. T. wykazała, iż kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 6 minut. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 00:02 w dniu 30 listopada 2021 r. a godz. 13:11 w dniu 30 listopada 2021 r. i wynosi łącznie 11 godzin i 6 minut co do normy 10 godzin, z tego tytułu kara pieniężna wynosi 200 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy M. C. wykazała, iż kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 11 minut. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 05:29 w dniu 3 listopada 2021 r., a godz. 18:00 w dniu 3 listopada 2021 r. i wynosi łącznie 10 godzin i 11 minut co do normy 10 godzin, kara pieniężna z tego tytułu wynosi 100 zł; - analiza danych zawartych na karcie kierowcy K. W. wykazała, iż kierowca przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 12 minut. Dzienny okres jazdy, w którym nastąpiło naruszenie zawarty jest między godz. 06:52 w dniu 13 grudnia 2021 r. a godziną 20:17 w dniu 13 grudnia 2021 r. i wynosi łącznie 10 godzin i 12 minut co do normy 10 godzin, zaś kara pieniężna wynosi 100 zł. Organ zaznaczył, że Spółka podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 400 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; o których mowa w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji podkreślił, że w toku kontroli przedsiębiorca został dwukrotnie wezwany o przedstawienie plików cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego znajdującego się w pojeździe o nr rej. WL 4732L zawierające dane cyfrowe za okres poddany kontroli, tj. 1 listopada 2021 – 31 stycznia 2022 r. Przedsiębiorca do dnia zakończenia kontroli nie udostępnił danych cyfrowych z ww. pojazdu z dni: 25.01.2022 r., 26.01.2022 r., 27.01.2022 r., 28.01.2022 r., 29.01.2022 r., 30.01.2022 r. oraz 31.01.2022 r. - łącznie 7 dni. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 3.500 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie — za każdą zmianę, tj. Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji w oparciu o protokół z dnia 17 marca 2022 r. dotyczący zwrotu pojazdu o nr rej. [...], VIN: [...] spółce M. SP. Z O.O., nastąpił on w dniu 17 marca 2022 r. Na podstawie informacji uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalił, że na dzień kontroli, tj. 21 lipca 2022 r. pojazd nadal figuruje w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy nr TU-[...] oraz zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Odwołując się do okazanej faktury sprzedaży nr [...] z dnia 30 sierpnia 2021 r. pojazdu o nr rej. [...], która nastąpiła w dniu 30 sierpnia 2021 r., oraz na podstawie informacji uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego organ ustalił, że przedsiębiorstwo zgłosiło wycofanie pojazdu z licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] w dniu 11 października 2021 r., a więc z przekroczeniem 28-dniowego terminu na zgłoszenie zmian właściwemu organowi. Zdaniem organu odwoławczego, wyjaśnienia strony odnośnie powyższego naruszenia nie podlegają uwzględnieniu, bowiem ciążący na przedsiębiorcy obowiązek zgłaszania wszelkich zmian do posiadanych uprawnień wprost wynika z przepisu art. 14 u.t.d. W rezultacie za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki w zakresie zapewnienia przez nią prawidłowej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie. W wyniku kontroli przedsiębiorstwa strony, ujawniono naruszenia norm czasu pracy przez kierowców wykonujących przewozy drogowe w imieniu i na rzecz strony. Stwierdzono naruszenia przepisów socjalnych sankcjonowanych lp. 5.11.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.8.1, lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów Strony, iż w niemal wszystkich przypadkach przekroczenie mieściło się w jednej godzinie, a odchylenie od normy nie przekroczyło 10%, co w Jej ocenie potwierdza prawidłową organizację zadań przewozowych, szczególnie w kontekście przestrzegania przepisów rozporządzenia 561/2006, organ odwoławczy wskazał, iż przedstawione przez Stronę wyliczenia nie mają znaczenia dla ustalonego w sprawie stanu faktycznego i stwierdzonych naruszeń, bowiem kierowcy mają obowiązek ściśle przestrzegać norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku wyrażonych w przepisach rozporządzenia 561/2006. Przeprowadzona w przedsiębiorstwie kontrola wykazała, iż kierowcy zatrudnieni przez przedsiębiorcę wielokrotnie dopuszczali się naruszeń, co świadczy, iż przedsiębiorca nie zapewnił właściwej organizacji pracy. Nadto Spółka nie zapewniła właściwej dyscypliny pracy, bowiem nie nadzorowała pracy kierowców i realizowanych przez nich powierzonych zadań przewozowych zgodnie z przepisami rozporządzenia 561/2006. Zdaniem organu podczas kontroli ujawniono, iż zatrudnieni przez Stronę kierowcy nie tylko nagminnie naruszali normy dotyczące czasu pracy, ale również nie sporządzali wydruków zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006. Powyższe stanowi bezwzględny powód odmowy uwzględnienia wyjaśnień Strony co do okoliczności powstania naruszeń. Jedynie dowód w postaci wydruku z urządzenia rejestrującego sporządzony w myśl art. 12 rozporządzenia 561/2006 pozwala organowi uwzględnić przedstawione uzasadnione powody odstępstwa od przepisów art. 6-9 rozporządzenia 561/2006 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunki, a w konsekwencji odstąpić od sankcjonowania stwierdzonych naruszeń. Żadne inne dokumenty czy wyjaśnienia Spółki w tym zakresie nie mogą jej zwolnić z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia norm socjalnych kierowcy. W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Organ odwoławczy stwierdził brak skutecznego i efektywnego nadzoru ze strony Spółki w odniesieniu do kierowców świadczących na Jej rzecz usługi w zakresie kierowania pojazdami. Brak wydruków wymaganych przepisem art. 12 rozporządzenia 561/2006 w zakresie dowodzenia podstaw do odstąpienia od przestrzegania norm czasu pracy kierowców, wymaganych przerw i odpoczynków jest dowodem na nieskuteczność podjętych działań w zakresie nadzoru. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za stwierdzone w niniejszej sprawie przypadki naruszenia polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy, ponieważ ma wpływ na to, czy kierowcy wykonujący przewóz na jego rzecz dopuszczają się tych naruszeń. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej odnośnie skrócenia odpoczynków dobowych organ odwoławczy wskazuje, iż stosownie do art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Z powyższej regulacji wprost wynika, że kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku, a zatem bezzasadne są twierdzenia Strony, że najczęściej kierowcy nie skracali odpoczynków, a do stwierdzenia naruszeń doszło z powodu nie zmieszczenia odpoczynków w wymaganym okresie 24 godzinnym. Jednocześnie organ wskazał, iż przedstawione w odwołaniu wyliczenia Skarżącej dotyczące stwierdzonych przypadków naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. są bezzasadne i nie znajdują odzwierciedlenia w danych cyfrowych pobranych z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących pojazdów. Organ odwoławczy wskazuje, iż Strona błędnie i arbitralnie interpretuje zapisy danych z prezentowanych okresów bezzasadnie imputując, że pojazd stał, a kierowca odbierał przerwę, podczas gdy pojazd się przemieszczał. Kierowcy nie odbierali przerw w wymaganym wymiarze. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, iż Strona miała obowiązek okazać do dnia zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie prawidłowe i kompletne dane cyfrowe. Udostępnione przez Skarżącą pliki pobrane z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. WL 4732L nie zawierają wszystkich wymaganych danych. Tym samym ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnia dyspozycję lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego metody sumowania kar zastosowanej w zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że organy obu instancji przyjęły interpretację naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d., bazującą na językowej wykładni wskazanych przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach. Organ odwoławczy uznał brak podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Spółka nie wykazała bowiem, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Jednocześnie, w ocenie organu wyższego stopnia, w niniejszej sprawie Strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. z uwagi na to, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Podsumowując organ odwoławczy uznał za prawidłowe postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, który wbrew zarzutom odwołania nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 14 maja 2024 r. N. Spółka Jawna, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na ww. decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (zwane dalej jako "rozporządzenie 561/2006") w związku z pkt C załącznika III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady - poprzez nałożenie kar za rzekome przekroczenia nieprzerwanego prowadzenia pojazdu przed zrobieniem sobie przerwy, w sytuacji gdy stwierdzono minimalne lub śladowe przekroczenie tego czasu bez uwzględnienia uczynionych przez kierowcę przerw w prowadzeniu pojazdu; 2. art. 34 ust. 6 i 7 rozporządzenia Nr 165/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (zwane dalej jako rozporządzenie 165/2014) - poprzez nałożenie kar za niewprowadzenie do karty kierowcy zapisów dotyczących symbolu państwa, w którym kierowca rozpoczął lub zakończył wykonywanie przewozu, w sytuacji gdy cytowane przepisy przewidują obowiązek dokonywania takich wpisów jedynie na wykreskówkach, zaś z naruszeniem dyspozycji tych przepisów polski ustawodawca wprowadził kary za niedokonywanie analogicznego zapisu w karcie kierowcy ,a nadto skarżący stosuje tachografu cyfrowe (co wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji), zaś w takiej sytuacji ma zastosowanie art. 34 ust. 7 ostatnie zdanie rozporządzenia Nr 165/2014 tj. brak jest obowiązku dokonywania takiego wpisu w sytuacji, gdy tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji; 3. art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE3 (zwane dalej jako rozporządzenie 1071/2009) - poprzez zastosowanie sankcji w postaci kar administracyjnych za niezgłoszenie w terminie zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, mimo że powołane rozporządzenie nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wprowadzenia sankcji za niedopełnienie tego obowiązku, gdyż nie jest on w sposób wyraźny wskazany w tym rozporządzeniu jako obowiązek spoczywający na przewoźniku drogowym; 4. art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię skutkująca niezastosowaniem do oceny zdarzeń ustalonych w toku postępowania. Nadto Skarżąca zarzuciła obrazę przepisów postępowania tj.: 1.art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich wymaganych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego sprawy; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania wyłącznie w celu realizacji celu fiskalnego i pominięcie możliwości dokonania ustaleń świadczących o braku naruszeń wymienionych w protokole kontroli; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepowołanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez stronę w załączeniu do odwołania. Mając powyższe na względzie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając wydaną w sprawie decyzję w wyżej wskazanym zakresie kognicji, Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 marca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 14 września 2022 r. o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9.550 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.t.d.", podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c powołanej ustawy. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006", a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE.L 60 z 28 lutego 2014 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 165/2014". Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Treść skargi wskazuje, iż Skarżąca zaskarżyła w całości decyzję organu drugiej instancji, jednocześnie jednak zakwestionowała nałożenie kary jedynie co do wybranych naruszeń, w pozostałej części nie kwestionując zaskarżonej decyzji i nałożonych kar za poszczególne naruszenia. Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń co do wymienionych w decyzji naruszeń z 1.5, lp. 5.2..1, lp. 5.2.2, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.8.1,lp 5.11.1 zał. nr 3 do u.t.d. co do prawidłowości ustaleń faktycznych, zastosowanych przepisów prawa i ustalonej za nie wysokości kary pieniężnej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela ustalenia i stanowisko organów, szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji. Wobec powyższego za zbędne uznać należało ponowne ich przytaczanie. W tych okolicznościach, Sąd za uzasadnione uznał szczegółowe odniesienie się do elementów decyzji zakwestionowanych przez Skarżącą. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował powyższe przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym przepisom postępowania administracyjnego. Należy wskazać, że kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że na skutek przeprowadzonej w przedsiębiorstwie Skarżącej kontroli, organ odwoławczy wymierzył jej karę pieniężną w łącznej wysokości 9.550 zł. Odnośnie naruszeń w zakresie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu i czasu jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy w okresie od 21 lipca 2021 r. do 21 lipca 2022 r. (dwudziestu przypadków), Strona podniosła w skardze zarzut braku uwzględnienia faktu, iż w niemal wszystkich przypadkach przekroczenie mieściło się w jednej godzinie, a odchylenie od normy nie przekroczyło 10%, co w Jej ocenie potwierdza prawidłową organizację zadań przewozowych, szczególnie w kontekście przestrzegania przepisów rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organu, który w zaskarżonej decyzji (str. 27 uzasadnienia) wskazał, iż jak wynika z treści cyt. rozporządzenia, warunkiem skorzystania z odstępstwa, jest dokonanie adnotacji przez kierowcę, a Strona w przedmiotowej sprawie nie okazała żadnych wydruków z adnotacjami kierowców. W sprawie nie było sporne, że kierowcy w opisanych powyżej dwudziestu przypadkach, nie spełnili wymogu do skorzystania z ww. odstępstwa, przewidzianego w ust. 4 ww. rozporządzenia i nie wpisali odręcznie na odwrocie wykresówki tachografu analogowego lub wydruku z tachografu cyfrowego przypadku skorzystania z odstępstw, o których mowa w ust. 1 i 3 rozporządzenia. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nie mogli skorzystać z odstępstwa, przewidzianego w ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Stanowisko takie potwierdza także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2024 r., II SA/Rz 1612/23. Z tego powodu organ prawidłowo zatem dokonał oceny stwierdzonych naruszeń w oparciu o art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, który stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tą może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożona w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Z uwagi na przekroczenie 4,5 godzinnego okresu prowadzenia pojazdu, jak i przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w przypadkach wymienionych przez organy w decyzjach (na podstawie przeprowadzonej przez organy analizy zapisów tachografów), zaistniała podstawa do wymierzenia kary pieniężnej, przewidzianej w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w opisanych w zaskarżonej decyzji przypadkach. Przedsiębiorstwo zaś powinno przechowywać wydruki przez okres jednego roku, jak wynika z treści art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Sąd ponadto nie dostrzegł w toku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, aby organ w innym niż opisany powyżej zakresie, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się także w kwestii zasadności wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej z tytułu naruszenia polegającego na braku wprowadzenia symbolu państwa, w którym kierowca rozpoczął lub zakończył wykonywanie przewozu, czyli dziennego okresu pracy kierowcy, zakwalifikowanego przez organ według zał. nr 3 do u.t.d. jako czyn opisany w lp. 6.3.8 "niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy". Zdaniem Skarżącej, organy nie miały uprawnień do sankcjonowania kwestionowanych przez nią naruszeń bowiem nie ponosi ona odpowiedzialności za techniczną obsługę tachografu przez kierowcę, czy to na zasadzie winy, czy na zasadzie ryzyka. Skarżąca stoi na stanowisku, że procedura właściwego logowania bądź ustawiania aktywności leży wyłącznie w gestii kierowcy wykonującego przewóz drogowy. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia nr 165/24: 1.Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) czas prowadzenia pojazdu; (ii) "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie; (v) pod symbolem na oznaczenie "promu/pociągu": dodatkowo oprócz symbolu [pic]:okres odpoczynku spędzany na promie lub w pociągu zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 6. Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. f) symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Na początku pierwszego postoju kierowcy w tym państwie członkowskim kierowca wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał, po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. 7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Sąd uznał, iż ustalone przez organy naruszenie prawidłowo zostało przez nie zakwalifikowane wg lp. 6.3.8. zał. Nr 3 do u.t.d. jako związane z określonym w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 obowiązkiem. Naruszenie to nie budzi zastrzeżeń Sądu. W zał. nr 3 do u.t.d. pod l.p. 6.3.8 wskazano, iż kara dotyczy niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy. Wprowadzenie symbolu kraju stanowi niewątpliwie ręczne wprowadzenie i z uchybieniem tym wiąże się kara określona w ww. zał. nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu nieuprawnione jest przyjęcie, że skoro w zał. nr 3 przy naruszeniu lp. 6.3.8. podano numer grupy naruszenia i wagi 2.17 BPN wynikające z rozporządzenia Komisji UE 2016/403, gdzie odnosi się on do naruszenia z art. 34 ust. 3 a art. 34 ust. 7 umieszczony jest pod poz. 2.23, to brak jest podstaw do nałożenia kary za opisane uchybienie braku ręcznego wprowadzenia symbolu kraju. Podkreślić przy tym należy, iż przyporządkowanie kategorii naruszenia BPN i PN służy odmiennym celom i nie jest objęte treścią zaskarżonej decyzji, zatem choćby z tych względów Sąd nie dostrzega zasadności uwzględnienia opisanego zarzutu skargi i uchylenia decyzji z tego względu. Stwierdzone naruszenie braku wprowadzenia symbolu państwa nie było kwestionowane, obowiązuje podstawa prawna do nałożenia z tego tytułu kary pieniężnej, zatem organy prawidłowo ją wymierzyły. Odnośnie naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 14 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 800 złotych, sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Organ odwoławczy, na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie Skarżącej oraz okazanych dokumentów, stwierdził, że miało miejsce naruszenie polegające na braku informacji dotyczącej zwrotu pojazdu o nr rej. [...], VIN: [...], spółce M. SP. Z O.O., nastąpił on w dniu 17 marca 2022 r. Na podstawie informacji uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalił, że na dzień kontroli, tj. 21 lipca 2022 r. pojazd nadal figuruje w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy nr TU-[...] oraz zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Zgodnie z powzięta informacją z okazanej faktury sprzedaży nr FV0035/08/2021 z dnia 30 sierpnia 2021 r. pojazdu o nr rej. ZS 687FS, VIN: WDF44760513161752, która nastąpiła w dniu 30 sierpnia 2021 r., oraz na podstawie informacji uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego organ ustalił, że przedsiębiorstwo zgłosiło wycofanie pojazdu z licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy nr TU-[...] w dniu 11 października 2021 r., a więc z przekroczeniem 28-dniowego terminu na zgłoszenie zmian właściwemu organowi. W związku z tym przekroczono wymagany przepisami prawa termin 28 dni. Kara za powyższe wynosi 800 złotych. W badanej sprawie Skarżąca nie powołała się na okoliczności zwalniające przewoźnika z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia wskazane w art. 92b oraz 92c u.t.d., natomiast organ działając z urzędu nie stwierdził zaistnienia przesłanek, o których mowa w powyższych przepisach u.t.d. Stanowisko to należy podzielić. Przepis art. 92b u.t.d. odnosi się jedynie do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, tj. naruszeń przewidzianych w lp. 5.1. - 5.6.2 załącznika nr 3 do ustawy. Ma charakter wyjątku od zasady odpowiedzialności za obiektywnie stwierdzone naruszenia i dlatego podlega ścisłej interpretacji. W orzecznictwie wskazuje się wprost, że ciężar wykazania okoliczności wynikających z art. 92b ust. 1 u.t.d. spoczywa na przewoźniku. Dlatego to prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien udowodnić, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Przez należytą staranność należy rozumieć uczynienie wszystkiego, czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz w celu wyeliminowania naruszeń prawa (zob. np. wyroki NSA z dnia 18 października 2016 r., II GSK 685/15, z dnia 3 listopada 2016 r., II GSK 974/15, z dnia 7 marca 2017 r., II GSK 1590/15). W ocenie Sądu liczba stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń dowodzi, iż procedury służące egzekwowaniu przestrzegania norm czasu pracy wynikających z przepisów rozporządzenia 561/2006, nie były efektywne. Ustalone przez organ przypadki naruszeń tych norm nie miały bowiem charakteru incydentalnego, a skarżąca nie wykazała, by stworzono mechanizm stałej kontroli pracowników oraz w sposób kategoryczny egzekwowano przestrzeganie norm czasu pracy kierowców. Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - jako wyjątek od zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy także za działania swoich kierowców - nie tylko odnosi się do wyjątkowych sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, ale i dotyczy okoliczności, istnienia których organ - bez wskazania strony - nie zna. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest natomiast wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., II GSK 2098/13). Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, co prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie jest zwolniony z odpowiedzialności, gdy wyłączna wina za powstanie naruszenia spoczywa na kierowcy. Podzielając przytoczoną w zaskarżonej decyzji argumentację, przyjąć należy, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy kierowcy, którymi się on posługuje przy wykonywaniu przewozu (niezależnie od formy prawnej takiej relacji) dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań tych osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców realizujących przewóz drogowy polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to kierowca, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności ujętych tych przepisem - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W analizowanym przepisie chodzi bowiem w istocie o okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc o sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Ponadto Skarżąca miała wpływ na powstałe naruszenie poprzez właściwy dobór osób, przy pomocy których wykonuje transport drogowy. Zgodnie z art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Skarżąca nie przedłożyła materiału dowodowego potwierdzającego bieżące i prawidłowe sprawowanie nadzoru nad pracownikami. Gdyby Skarżąca na bieżąco monitorowała zapisy tachografów kierowców, to wychwyciłaby nieprawidłowości przed kontrolą i podjęła względem kierowców środki dyscyplinujące. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, że taka sytuacja wystąpiła. Mając na uwadze powyższe, w świetle niekwestionowanego stanu faktycznego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych skargą przepisów prawa materialnego, jak i prawa unijnego. W ocenie Sądu organy należycie zebrały dowody w sprawie i dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgromadzone dowody zostały poddane przez organ prawidłowej ocenie, o czym świadczy analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Również nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji. Materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz ustalony stan faktyczny pozwalają stwierdzić, że doszło do stwierdzonych przez organ naruszeń. W szczególności potwierdza to protokół kontroli, a także dane z kart kierowcy i urządzeń rejestrujących. Na etapie postępowania wyjaśniającego nie doszło zatem do naruszeń prawa procesowego, które dotyczą ustaleń faktycznych, czy też oceny zebranego materiału dowodowego. Stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. jest zatem zgodne z prawem, a zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę legalności wskazanej decyzji. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie zgłaszane przez stronę skarżącą wątpliwości odnośnie normy prawnej wynikającej z lp. 1.5 załącznika nr 3 w zw. z art. 7a i 8 u.t.d. nie znalazły jednak potwierdzenia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.