II SA/Sz 433/04

Dnia 1 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Asesor WSA Kazimierz Maczewski /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddała skargę U Z A S A D N I E N I Uzasadnienie Podaniem z dnia [...] r. T. L. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o przyznanie mu zasiłku celowego na zakup żywności, pościeli i odzieży oraz na opłacenie rachunków za gaz i energię elektryczną. Uzasadniając podanie T. L. wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku, i mimo przepracowania [...] lat nie uzyskał prawa do zasiłków pomostowych przedemerytalnych. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Koordynator Rejonowego Ośrodka Pomocy Rodzinie , działający z upoważnienia Rady Miasta, decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał T. L. zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu żywności w kwotach po [...] złotych na [...] r. oraz kwotę [...] złotych na dofinansowanie do opłat mieszkaniowych. Pismem z [...] r. T. L. odwołał się od powyższej decyzji, prosząc o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, podnosząc w odwołaniu, że przyznana mu pomoc na zakup żywności w wysokości [...] złotych na miesiąc jest za niska, gdyż za taką kwotę nie da się wyżyć, a ponadto opłaty za mieszkanie ponosi co miesiąc, natomiast dofinansowanie na ten cel otrzymał tylko jednorazowo (i tylko w kwocie [...]) na okres [...] miesięcy. Dodał ponadto, że ciągle poszukuje pracy i jest w stałej gotowości do jej podjęcia, a nadto jest on osobą [...]. Po rozpatrzeniu odwołania T. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zw. z art. 4 ust. 1, art. 32 i art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że T. L. nie posiada żadnego udokumentowanego dochodu, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, mieszka z [...], jednak prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, a koszt utrzymania mieszkania ponosi z bratem po połowie, ponadto obaj korzystają z dodatku mieszkaniowego. T. L. spełnia więc warunki określone w art. 4 ust. 1 wymienionej ustawy kwalifikujące go do korzystania ze świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, a realizację tej pomocy stanowią zasiłki celowe przyznane mu decyzją z dnia [...] Odnosząc się do zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 32 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany na pokrycie całości lub części kosztów zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, przy czym wydawane przez organy pomocy społecznej decyzje uwzględniać muszą z jednej strony potrzeby i sytuację materialną wnioskodawcy, z drugiej strony natomiast możliwości finansowe gminy. Jest to także zgodne z art. 2 ust. 4 ustawy, w myśl którego: "potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej". Organ odwoławczy wskazał dalej w uzasadnieniu decyzji, że z powodu skromnych środków finansowych, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej, możliwości te są ograniczone, dlatego nie wszystkie zgłoszone potrzeby mogą być zaspokojone, a wysokość przyznawanych świadczeń nie zawsze odpowiada oczekiwaniom wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że wysokość przyznanego T. L. zasiłku celowego jest zbliżona do kwot przyznawanych w innych rozpoznawanych przez Kolegium sprawach, których wysokość mieściła się zazwyczaj w granicach od [...] do [...] złotych, w zależności od sytuacji strony, ilości osób w rodzinie i możliwości finansowych gminy. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że zasiłek celowy to świadczenie o charakterze subsydiarnym, co oznacza, że ma on tylko uzupełnić własne środki wnioskodawcy, a nie zaspokoić wszystkie jego niezbędne potrzeby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. L. podniósł, że nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego, bowiem decyzja ta "[...]". Pomoc jaką otrzymał z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie jest tak mała, że nie wystarcza nawet na wyżywienie. Środki przyznane skarżący przeznaczył w całości na opłaty za mieszkanie, gdyż "[...]". Ponadto przyznana mu kwota [...] złotych miesięcznie na wyżywienie oznacza, że jego dzienna stawka żywieniowa wynosi [...] zł, a więc jest to stawka skazująca go na powolną [...] Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Sąd administracyjny, w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 tejże ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie doszło do naruszenia prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części iub całości kosztów leków 1 leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Jednocześnie art. 4 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy przewiduje, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie wskaźnika waloryzacji oraz kwot dochodu po waloryzacji i wysokości świadczeń pomocy społecznej oraz kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wysokości niektórych świadczeń pomocy społecznej od dnia 1 czerwca 2003 r. (M.P. Nr 21, poz. 326), kwoty 461 zł. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że dochody T. L. nie przekraczają minimum dochodowego określonego, przepisami, a nadto, że istnieje konieczność zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej skarżącego i dlatego został mu przyznany zasiłek celowy w kwotach po [...] złotych miesięcznie za okres od [...] r. na dofinansowanie do zakupu [...] oraz jednorazowy zasiłek w kwocie [...] złotych na dofinansowanie do opłat mieszkaniowych - kwoty te nie zaspokoiły jednak potrzeb i oczekiwań skarżącego. Podkreślić w związku z tym należy, że w przypadku zasiłku celowego przepisy nie nakładają na organy pomocy społecznej obowiązku jego przyznania, ani też nie IISA/Sz 433/04 4 określają wysokości zasiłku, lecz stanowią jedynie, że może zostać przyznany taki zasiłek osobie spełniającej kryteria ustawowe. Oznacza to, że kwestia przyznania zasiłku, jak i jego wysokość, zostały pozostawione uznaniu organów pomocy społecznej. Uznanie to nie może oczywiście mieć zupełnie dowolnego charakteru, lecz powinno być uzasadnione sytuacją osoby potrzebującej pomocy oraz możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej w kontekście potrzeb innych osób oczekujących pomocy. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ pomocy społecznej przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego miał na względzie ograniczoną ilość posiadanych na ten cel środków finansowych oraz, że wysokość przyznanego T. L. zasiłku celowego jest zbliżona do kwot przyznawanych w innych rozpoznawanych przez SKO sprawach, których wysokość mieściła się zazwyczaj w granicach od [...] złotych, w zależności od sytuacji strony, ilości osób w rodzinie i możliwości finansowych gminy. Stanowisko takie jest zgodne z art 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że potrzeby osoby lub rodziny występującej o pomoc powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W tej sytuacji nie można stwierdzić, aby zaskarżona decyzja orzekająca o przyznaniu skarżącemu zasiłków celowych we wskazanych wyżej kwotach naruszała prawo bądź przekraczała granice uznania administracyjnego. Reasumując należy uznać, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, właściwie zinterpretowały obowiązujące przepisy i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. ----------------------- [pic]