II SA/Sz 435/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Spółka na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. W piśmie z dnia 27 grudnia 2023 r. skierowanym do Prezydenta Miasta K., Przedsiębiorstwo G. spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca", "Spółka"), reprezentowana przez adwokata, zawarła wniosek o uzupełnienie, w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 grudnia 2023 r., nr WS-II-8.6220.11.2023.RG ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na Budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych w K. poprzez wskazanie adresu Urzędu Miejskiego w K., tj. ul. [...], [...] jako urzędu obsługującego organ czyli Prezydenta Miasta K., a także uzupełnienie rozstrzygnięcia poprzez dodanie słowa "ok." lub "do" w zakresie godzin czasu pracy instalacji na w przeliczeniu na rok. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2024 r., nr WS-II-8.6220.11.2023.RG Prezydent Miasta K., na podstawie art. 111 k.p.a., odmówił uzupełnienia ww decyzji w żądanym przez Spółkę zakresie. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r., nr SKO.4170.292.2024 stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w pierwszej kolejności zobowiązane jest ustalić czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny, tj. czy dotyczy aktu zaskarżalnego tego rodzaju środkiem odwoławczym, czy pochodzi od strony postępowania oraz czy został wniesiony w terminie. Zaś niedopuszczalność zażalenia stwierdza na podstawie art. 134 k.p.a. w drodze postanowienia. Kolegium wyjaśniło, że z konstrukcji instytucji uzupełnienia decyzji wynika wniosek, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Kolegium wskazało, że postanowienie organu I instancji zawierało prawidłowe pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie. Skoro zaś na rzeczone postanowienie zażalenie nie przysługuje zasadne było wydanie rozstrzygnięcia o niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. wyłączenia możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium wniósł pełnomocnik Spółki, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 111 § k.p.a. poprzez brak uzupełnienia decyzji, co Spółka motywuje słusznie daleko idącą ostrożnością, 2. art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to przemawiają za wnioskiem Spółki o uzupełnienie decyzji w konkretnym zakresie o adres organu I instancji oraz o uzupełnienie maksymalnego możliwego czasu pracy instalacji poprzez dopisanie wyrażenia "ok." albo "do". W oparciu o tak postawione zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie zaś z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2157/20; z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 4/21; z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2024 r., nr SKO.4170.292.2024 stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji. Kontrolując zatem legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 27 grudnia 2023 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta K. m.in. o uzupełnienie decyzji z dnia 13 grudnia 2023 r., nr WS-II-8.6220.11.2023.RG. W związku z powyższym organ administracji zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uzupełnienia bądź odmowy uzupełnienia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie natomiast z art. 111 § 1b k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Przepis art. 141 § 1 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to w szczególności, że lista postanowień, na które przysługuje zażalenie, jest zamknięta (zasada numerus clausus), a prawa do wniesienia zażalenia nie można domniemywać, ponieważ w każdym przypadku musi wynikać z konkretnego przepisu k.p.a., określającego dane postanowienie jako postanowienie, na które służy zażalenie. Z kolei zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w ww. przepisie, może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również i podmiotowym. Przy czym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Stosownie zaś do art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń, mają do nich odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, co oznacza również odpowiednie stosowanie art. 134 k.p.a. nakazującego wobec tego stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności zażalenia oraz uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że żaden z przepisów k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty (por. postanowienia: WSA w Bydgoszczy z dnia 24 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 505/22; WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 293/22). Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07). Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Zarzuty podniesione w skardze w istocie odnoszą się do meritum sprawy, tj. kwestii zasadności uzupełnienia decyzji. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie jest rozstrzygnięcie merytoryczne. Jak wynika z powyższego ocena prawidłowości postanowienia dotyczącego uzupełnienia decyzji może podlegać w postępowaniu odwoławczym. W tym stanie sprawy Sąd, stwierdzając, że Kolegium prawidłowo zastosowało przepis art. 134 k.p.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Cytowane powyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl