II SA/Sz 436/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L. na decyzję Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 marca 2021 r. E. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] i jednocześnie skargę na decyzję Burmistrza D. P. z dnia [...] r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie rozdzielił ww. skargi, w ten sposób, że sprawa ze skargi na decyzję Burmistrza D. P. z dnia [...] r. nr [...] została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Sz 436/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu (decyzji). Jak wynika z treści skargi skarżący oprócz decyzji SKO w K. z dnia [...] r., skarży jednocześnie decyzję Burmistrza D. P., a więc organu orzekającego w pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Podkreślić należy, iż właściwym tokiem postępowania w sytuacji gdy strona nie zgadza się z decyzją organu I instancji jest wniesienie od niej w terminie odwołania do organu wyższego stopnia, który w wyniku rozpoznania odwołania jako organ II instancji wydaję ostateczną decyzję, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, która podlega skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Innymi słowy, zaskarżyć do sądu można wyłącznie rozstrzygnięcie ostateczne w toku instancji w danej sprawie administracyjnej, co skarżący też uczynił wnosząc odrębną skargę na decyzje SKO w K. (zarejestrowana pod sygnatura akt II SA/Sz 435/21). Z powyższego wynika, że skarga na decyzję Burmistrza D. P. jest niedopuszczalna, a zatem podlega odrzuceniu przez Sąd, bez jej merytorycznego rozpoznania. Rozpoznanie bowiem takiej skargi przez Sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z powyższych przyczyn, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.