II SA/Sz 436/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r., nr 1003/2024 Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. (dalej: "organ I instancji", "Dowódca [...]") stwierdził utratę przez st. sierż. M. G. (dalej: "skarżący") prawa do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami za okres od 17 października do 15 listopada 2024 r. w wysokości 30/30 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami do uposażenia. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w oparciu o przeprowadzoną w dniu 30 października 2024 r. kontrolę prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od służby ustalono, że skarżący był nieobecny w miejscu zamieszkania, co zostało uznane za wykorzystanie zwolnienia lekarskiego od służby niezgodnie z jego przeznaczeniem. Z czynności kontroli sporządzono protokół, do którego skarżący wniósł uwagi, jednak nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż nie dotyczyły przyczyn nieobecności w miejscu zamieszkania w dniu kontroli. Organ wyjaśnił, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy bądź służby stanowi wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem, przy czym mogą się one przejawiać zarówno w postaci wykonywania pracy zarobkowej jak i innych aktywności utrudniających proces leczenia i rekonwalescencji. Widniejąca na zaświadczeniu lekarskim cyfra 2 – oznaczająca, że chory może chodzić, nie oznacza, że żołnierz przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący podniósł, że protokół z kontroli jaka miała miejsce w dniu 30 października 2024 r. został sporządzony w innym dniu i w innym miejscu niż jego miejsce zamieszkania, co oznacza, że kontrola nie odbyła się w miejscu zamieszkania skarżącego. W decyzji nie wskazano, w jaki sposób kontrolujący ustalili, że skarżący nie przebywa w miejscu zamieszkania, czy dzwonili do drzwi jego mieszkania czy też tylko do domofonu, czy rozmawiali z domownikami. Czy osoby kontrolujące, które podjęły próbę połączenia się ze skarżącym dzwoniąc pod numer tel. [...] wykonywały połączenie z telefonu prywatnego czy służbowego. Nie wskazano dlaczego osoby te uznały, że numer pod który dzwoniły jest aktualnym numerem telefonu skarżącego. W piśmie z dnia 9 stycznia 2024 r. oraz wcześniejszych pismach skarżący informował Dowódcę o problemach kontaktu telefonicznego z nim, jednak nie otrzymał telefonu służbowego. Skarżący oświadczył, że obecnie nie ma możliwości połączenia telefonicznego z nim, bo nie posiada on telefonu. Organ I instancji nie podjął dalszych kroków celem skutecznego powiadomienia skarżącego o planowanej kontroli, ani ustalenia czy numer telefonu, na który próbowano się połączyć ze skarżącym jest aktualny. Nieskuteczność połączeń telefonicznych czy brak odpowiedzi na SMS nie oznacza jeszcze, że zwolnienie było wykorzystywane niezgodnie z jego celem. W decyzji nie wskazano, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, czego wymaga art. 279 ust. 10 ustawy o obronie Ojczyzny, a art. 277 pkt 3 tej ustawy wymaga uzyskania oświadczenia od kontrolowanego żołnierza. Do skarżącego przełożony o takie oświadczenie nie wystąpił. Do chwili złożenia odwołania skarżący nie otrzymał informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego prawidłowości wykorzystania zwolnienia za okres którego dotyczy decyzja. W ocenie skarżącego decyzja o pozbawieniu go prawa do uposażenia została wydana bezpodstawnie, a samo postępowanie zostało przeprowadzone z licznymi uchybieniami. Kontrola miała miejsce 30 października 2024 r., a decyzję wydano dopiero 20 grudnia 2024 r., a wysłano 31 grudnia 2024 r. Zdaniem skarżącego Dowódca celowo nie poucza go o przysługujących mu prawach, przekracza swoje uprawnienia, wydaje decyzje niezgodne z prawem w celu prywatnej zemsty na skarżącym za wniesienie w styczniu 2024 r. skargi do Ministra Obrony Narodowej, a następnie w lipcu 2024 r. do Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Zdaniem skarżącego decyzja została wydana przed wszczęciem postępowania w sprawie, nie miał on też możliwości odniesienia się do ustaleń protokołu kontroli, przed wydaniem decyzji. Skarżący oświadczył, że w dniu kontroli przebywał w miejscu zamieszkania, a także wskazał świadków, którzy mogliby to potwierdzić, których organ nie przesłuchał. Sam fakt nieotwarcia drzwi nie oznacza, że skarżący nie był obecny w mieszkaniu. Organ nie wykazał, by zwolnienie od służby było wykorzystywane niezgodnie z jego celem. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. (dalej: "organ odwoławczy", "Dowódca [...] Dywizji [...]j") decyzją nr 13, z dnia 19 marca 2025 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 279 ust. 3, ust. 7, ust. 10 oraz ust. 13 w zw. z art. 431 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 248, dalej: "u.o.o."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 29 października 2024 r. w godzinach od 10.20 do 10.50, a także w dniu następnym, tj. 30 października 2024 r. w godzinach od 7.30 do 8.30 a następnie od 17.30 do 18.30 zostały przeprowadzone kontrole prawidłowości wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, które odbyły się w miejscu zamieszkania skarżącego. W czasie żadnej z nich nie zastano skarżącego w miejscu zamieszkania. Mimo trzykrotnej próby połączenia się z żołnierzem w czasie czynności kontrolnych, nie odebrał on telefonu ani nie oddzwonił. Kobieta z pionu mieszkalnego przy ul. [...] przekazała informację, że dawno nie widziała skarżącego. W toku kontroli w dniu 30 października 2024 r. kontrolujący wysłał do skarżącego SMS o kontroli, który pozostał bez odpowiedzi. Przy piśmie z dnia 5 listopada 2024 r. przesłano skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz ww. protokoły kontroli i zobowiązano do ewentualnego wniesienia uwag w terminie 7 dni. Doręczenie tej korespondencji nastąpiło w dniu 26 listopada 2024 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa o obronie Ojczyzny nie zawiera delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia w sprawie ustalenia wzoru protokołu kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich. Niemniej sporządzone w sprawie protokoły kontroli zawierały wszystkie elementy przewidziane w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy oraz formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich (Dz. U. z 1999 r. Nr 65, poz. 743). Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut sporządzenia protokołu w niewłaściwym miejscu, bowiem protokoły z czynności kontrolnych mogły zostać sporządzone przez członków zespołu kontrolnego po powrocie do macierzystej jednostki wojskowej tj. w miejscowości S., biorąc choćby pod uwagę warunki techniczne potrzebne do ich sporządzenia. Podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące poświadczenia nieprawdy w dokumentacji służbowej przez osoby kontrolujące, rzekome niedopełnienie przez nie obowiązków służbowych, oraz przekroczenie uprawnień są okolicznościami, których wyjaśnienie następuje na podstawie odrębnych przepisów przez powołane do tego organy i wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Natomiast zarzuty dotyczące niegodnego zachowania kontrolujących podczas kontroli, nieznajomości przepisów prawa dotyczących kontroli zwolnień lekarskich organ odwoławczy ocenił jako gołosłowne, niepoparte jakąkolwiek wiarygodną argumentacją. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego świadkowie wskazani przez skarżącego są z kręgu jego najbliższej rodziny, co powoduje ograniczoną wartość i moc dowodową ich ewentualnych zeznań. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie został złożony stosowny wniosek dowodowy celem przesłuchania wskazanych świadków, ze wskazaniem okoliczności na jakie mieliby oni złożyć zeznania. Sugerowana przez skarżącego konieczność zapewnienia mu telefonu służbowego celem nawiązywania połączeń służbowych tylko i wyłącznie za pośrednictwem takiego telefonu nie ma oparcia w przepisach prawa. W ocenie organu odwoławczego, nie jest zadaniem kontrolujących dokonywanie pozytywnych ustaleń w kwestii wykonywania przez kontrolowanego pracy zarobkowej, tj. konkretne wskazanie rodzaju wykonywanej pracy bądź innego rodzaju aktywności zarobkowej, jak również miejsca jej wykonywania podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wbrew twierdzeniom skarżącego wskazano formę przeprowadzenia kontroli w postaci bezskutecznej trzykrotnej próby nawiązania kontaktu telefonicznego na podany w ewidencji wojskowej numer do kontaktu. Przy czym organ zwrócił uwagę na przepisy zobowiązujące żołnierza w czynnej służbie wojskowej do niezwłocznego informowania dowódcy jednostki wojskowej, w której pełni służbę o zmianach danych gromadzonych i przetwarzanych w ewidencji wojskowej. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa materialnego jak też obowiązującego prawa procesowego. Przyjęte w podstawie prawnej unormowania zostały zastosowane w sposób prawidłowy nie dając podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej bądź orzekającej co do istoty sprawy w sposób odmienny od przyjętego przez organ I instancji. Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem M. G. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając organowi, że wydana decyzja stanowi subiektywną ocenę jego przełożonych, jest złośliwa i nie uwzględnia jego wniosków dowodowych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, relacjonując w uzasadnieniu przebieg postępowania. W piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2025 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ponownie zarzucając organowi niewykonanie podstawowych obowiązków przy ustalaniu prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Podniósł, że nie przeprowadzono czynności dowodowych ze wskazanymi przez niego świadkami, nie ustalono, czy skarżący posiada jakiekolwiek dodatkowe zaświadczenie lekarskie, czy zaspokajał podstawowe potrzeby życiowe, czy się rehabilitował. Kontrolujący nie wskazali adresów ani nazwisk sąsiadów, których rozpytywali, sporządzali dokumentację niepopartą argumentami, nie ustalili żadnych okoliczności, które mogłyby obciążać skarżącego, argumenty zawarte w pismach są nielogiczne – brak osobistego kontaktu nie jest przesłanką do prawidłowej kontroli zwolnienia lekarskiego. Pomimo wielokrotnego informowania przełożonego o niemożliwości nawiązania ze skarżącym kontaktu telefonicznego, nie dokonano zmian w ewidencji wojskowej i próbowano nawiązać kontakt na nieaktualny już numer telefonu. Skarżący zaznaczył, że lekarz poinformowany o nękaniu jego i jego rodziny zalecił unikanie kontaktu oraz nieotwieranie drzwi osobom, których obecność negatywnie wpływa na jego stan zdrowia, zalecał również spacery. W tej sytuacji skarżący przebywając (hipotetycznie) podczas kontroli poza miejscem zamieszkania miał do tego pełne prawo i brak jest podstaw do karania go za to. Ponadto skarżący wskazał, że jego stan zdrowia strony (rwa kulszowa) nie pozwalał mu na szybkie i wielokrotne podnoszenie się, każdy ruch powodował ogromny ból, nawet gdy ktoś dzwonił do drzwi skarżący nie podnosił się i nie otwierał. Dalej wskazał, że Prokuratura Okręgowa w P. a później w S. prowadziła postępowanie w sprawie nieprawidłowego zachowania związanego m.in. z szykanowaniem skarżącego i jego rodziny przez żołnierzy [...]. Również Komenda Powiatowa Policji w [...] prowadziła czynności wyjaśniające w stosunku do żołnierzy tego Pułku z powodu niewłaściwego zachowania poza terenem jednostki przy jednoczesnym szkalowaniu jego osoby. W załączeniu do pisma skarżący przedłożył kopię zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 29 kwietnia 2024 r., z którego wynika, że skarżący jest objęty opieką psychiatryczną i ze względu na jego stan zdrowia zalecane są spacery, kopię historii zdrowia i choroby z dnia 3 maja 2024 r. z rozpoznaniem rwy kulszowej oraz wydruki czterech zdjęć wykonanych, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, z jego mieszkania w dniach kontroli 29 i 30 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie zaś do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając wniesioną skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. stwierdzająca utratę przez skarżącego prawa do uposażenia za okres od 17 października do 15 listopada 2024 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 279 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.o. prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli, którą przeprowadza dowódca jednostki wojskowej. Stosownie zaś do art. 279 ust. 3 u.o.o. jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, żołnierz zawodowy traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Zgodnie z art. 279 ust. 7 u.o.o. kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy żołnierz zawodowy w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przeprowadza osoba upoważniona przez dowódcę jednostki wojskowej (art. 279 ust. 9 u.o.o.). W przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli, że żołnierz zawodowy wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 279 ust. 10 u.o.o.). Protokół przedstawia się żołnierzowi zawodowemu w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag żołnierz zawodowy potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 279 ust. 12 u.o.o.). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole dowódca jednostki wojskowej stwierdza, w drodze decyzji, utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 279 ust. 13 u.o.o.). Od decyzji, o której mowa w ust. 13, żołnierzowi zawodowemu przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (art. 279 ust. 14 u.o.o.). Z treści przywołanych powyżej przepisów u.o.o. jednoznacznie wynika, że dowódca jednostki (upoważniona przez niego osoba) miał prawo przeprowadzić kontrolę prawidłowości wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, przy czym kontrola ta powinna polegać na ustaleniu czy żołnierz w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się rozkaz dzienny Dowódcy [...] z dnia 26 września 2024 r. upoważniający żołnierzy tej jednostki, którzy podpisali protokoły kontroli, do kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich w okresie od 26 września 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. Stąd kontrolę przeprowadzały osoby właściwie umocowane, zgodnie z art. 279 ust. 9 u.o.o. W ocenie Sądu zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że zostało ustalone w toku postępowania, iż skarżący nieprawidłowo wykorzystywał wystawione mu przez ortopedę zwolnienie lekarskie. Jedynymi dowodami w sprawie są protokoły kontroli zwolnienia lekarskiego z dnia 29 października 2024 r. oraz dwukrotnej kontroli w dniu 30 października 2024 r. W protokołach tych opisano, że w godzinach w których przeprowadzono kontrolę, skarżącego nie zastano w miejscu zamieszkania. W protokołach nie wskazano – stosownie do art. 279 ust. 10 u.o.o. – na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. W protokole z dnia 29 października 2024 r. wskazano, że kobieta wychodząca z pionu mieszkalnego przy ul[...], a więc z klatki schodowej skarżącego, przekazała kontrolującym informację, że od dawna go nie widziała – nie podano jednak imienia i nazwiska tej osoby, numeru mieszkania z którego wychodziła ani adresu zamieszkania, co uniemożliwia weryfikację, czy osoba ta w ogóle zna skarżącego i czy mieszka w tej klatce schodowej, czy jest sąsiadką strony. Zdaniem Sądu samo ustalenie, że w dniach kontroli nie zastano skarżącego w miejscu jego zamieszkania nie przesądza jeszcze, że skarżący wykorzystywał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. Słuszny jest wywód organu I instancji, że przebywający na zwolnieniu lekarskim żołnierz nie może traktować okresu zwolnienia lekarskiego jako czasu wolnego od służby, którym może swobodnie dysponować. Jednak to na organie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. spoczywa obowiązek ustalenia, że żołnierz wykonuje pracę zarobkową albo w inny sposób niezgodny z celem zwolnienia lekarskiego to zwolnienie wykorzystuje (np. w celach rozrywkowych, rekreacyjno-wypoczynkowych, wykonywania zaległych prac remontowych itp.). Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca przewidział otwarty katalog środków dowodowych stanowiąc w art. 75 § 1 k.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W myśl art. 78 § 1 i 2 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ może nie uwzględnić żądania o przeprowadzenie dowodu, które nie zostało zgłoszone w czasie przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają znaczenie dla sprawy. W kontrolowanej sprawie organy nie wskazały na czym polegało nieprawidłowe wykorzystywanie przez skarżącego zwolnienia od służby, a wniosek dowodowy strony o przesłuchanie osób mu najbliższych, wskazanych we wniosku dowodowym organowi I instancji zignorowały, zakładając, że zeznania tych osób nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. W ocenie Sądu stanowi to naruszenie art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. ponieważ zeznania tych osób mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia, czy skarżący faktycznie przebywał w mieszkaniu tylko nie otworzył drzwi i z jakiego powodu czy też przebywał w innym miejscu i z jakiego powodu. Niezasadne jest stanowisko organów orzekających, że zeznania osób najbliższych stronie postępowania a priori byłyby niewiarygodne czy też nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy. Organy orzekające w kontrolowanej sprawie nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zatem wydane przez nie orzeczenia są przedwczesne. Dostrzec również należy, że zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego wskazania lekarza, że "chory może chodzić" (w aktach sprawy brak zaświadczenia lekarskiego, jednak organ sam na okoliczność tę wskazuje a strona jej nie kwestionuje) nie oznacza, że żołnierz może poruszać się wyłącznie po mieszkaniu, lecz uprawnia go do załatwiania podstawowych potrzeb życiowych i wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. dokonywania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w sprawie doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a. ponieważ nie zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, organ niezasadnie pominął wniosek dowodowy strony, a przesłuchanie wskazanych w nim świadków mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni powyższe uwagi, przesłucha świadków wskazanych przez stronę i wnikliwie przeanalizuje czy spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia utraty przez skarżącego prawa do uposażenia za okres objęty zaskarżoną decyzją. Organ pamiętać będzie przy tym aby wnioski i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji znajdowały odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.