II SA/Sz 437/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Sędzia WSA Barbara Gebel Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Koordynator Zespołu ds. Dodatków Mieszkaniowych przy Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S., decyzją z dnia (...(, przyznał D.J. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy; od 1 września 2007 r. do 29 lutego 2008 r. w wysokości (...( miesięcznie, w tym (...( ryczałtu na opał. Organ postanowił, że dodatek mieszkaniowy będzie wypłacany co miesiąc, na konto zarządcy budynku w kwocie (...(, a ryczałt na opał w kwocie (...( do rąk wnioskodawczyni. Następnie organ I instancji, decyzją z dnia (...(, wstrzymał D.J. wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego powyższą decyzją, gdyż strona nie opłacała na bieżąco należności za zajmowany lokal. Organ orzekł, że wstrzymanie obowiązuje od 1 listopada 2007 r. do czasu uregulowania zaległości oraz pouczył stronę, że jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania niniejszej decyzji, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W dniu (...( organ I instancji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 ust. 1 i 1a oraz art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) – wydał decyzję o wygaszeniu decyzji z dnia (...( przyznającej D.J. dodatek mieszkaniowy. Organ I instancji ustalił, że D.J. nie uregulowała należności za zajmowany lokal w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Dlatego, zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych należało orzec o wygaszeniu decyzji przyznającej ten dodatek. W odwołaniu od tej decyzji D.J. wniosła o przywrócenie dodatku mieszkaniowego. Strona podniosła, że w połowie grudnia 2007 r. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o przywrócenie dodatku, do wniosku dołączyła analizę konta ze spółdzielni o swoim zadłużeniu i pokwitowanie wpłaty kwoty (...( tytułem dopłaty do czynszu za październik, listopada i grudzień 2007 r. oraz dowód wpłaty kwoty (...(, dokonanej 19 lutego 2008 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek strona otrzymała pismo z dnia 31 grudnia 2007 r. informujące, że sprawy odwieszenia dodatku załatwia się u zarządcy. Zdaniem strony, zadłużenie w opłacie należności za lokal powstało w trakcie braku przyznania dodatku mieszkaniowego, więc MOPR nie powinien być nim zainteresowany. W trakcie postępowania odwoławczego – podczas czynności zapoznania się z aktami w dniu 17 marca 2008 r. – D.J. wskazała, że zwracała się do organu I instancji o informację, w jakiej wysokości posiada zadłużenie w spółdzielni, lecz nie otrzymała konkretnej informacji. Dlatego, decyzja o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, a następnie decyzja o odebraniu dodatku, są wadliwe, gdyż nie zawierają informacji o kwocie istniejącego zadłużenia. W tej sytuacji strona uznała, że dokonane wpłaty w grudniu 2007 r. i w styczniu 2008 r. pokryją zadłużenie w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...(, Nr (...(, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 162 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D.J. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy podniósł, że podstawową zasadą działania organów administracji publicznej, sformułowaną w art. 6 Kpa, jest działanie tych organów na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Kolegium podniosło, że potwierdzeniem faktu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego jest decyzja deklaratoryjna organu administracji. Przytoczony wyżej przepis ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "decyzja wygasa". Dalej Kolegium wskazało, że z dowodów zebranych przez organ I instancji bezspornie wynika, iż strona nie wniosła w terminie należności za zajmowany lokal, bowiem decyzja o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego została wydana w dniu 26 października 2007 r. i obowiązywała od 1 listopada 2007 r. Tak więc, termin do uregulowania zaległości upływał w dniu 31 stycznia 2008 r. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie D.J. dokonała w dniu 12 grudnia 2007 r. wpłaty na konto Spółdzielni Mieszkaniowej (...(, jednak tylko w wysokości (...(. Opłata za zajmowany lokal we wrześniu 2007 r. wynosiła (...(. Od miesiąca września 2007 r. do stycznia 2008 r. wpłaty powinny wynieść (...(. We wrześniu i październiku 2007 r. na konto strony wpłynęły wpłaty dodatków mieszkaniowych w wysokości po (...( miesięcznie, łącznie (...(. Wpłata zatem kwoty (...( nie wystarczyła na pokrycie powstałego zadłużenia (nawet w przypadku uwzględnienia nadpłaty w kwocie (...(). W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, z mocy prawa decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasła. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę, organ odwoławczy wyjaśnił, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy ma obowiązek nieprzerwanie uiszczać opłaty za zajmowany lokal. Niedopełnienie tego warunku skutkuje wstrzymanie wypłaty dodatku. Po wstrzymaniu wypłaty dodatku, strona ma czas na uregulowanie zaległości w terminie 3 miesięcy. Termin ten nie jest przywracany, a jego przekroczenie skutkuje bezwzględnym wygaśnięciem decyzji. Ponadto, Kolegium pouczyło odwołującą się o treści art. 7 ust. 12 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. D.J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz decyzji z dnia (...( o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w listopadzie 2007 r. otrzymała decyzję z dnia (...( o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego na okres trzech miesięcy. Zdaniem strony, decyzję o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego wydano z niewiadomych względów, bowiem taką decyzję można wydać po upływie dwóch pełnych miesięcy braku płatności, a taka sytuacja nie wystąpiła. Skarżąca wskazała, że w sierpniu miała nadpłatę w kwocie (...(, dlatego za miesiąc wrzesień nie dokonała dopłaty do kwoty (...(. W miesiącu październiku istotnie nie dokonała dopłaty, zatem faktycznie zalegała z dopłatą za jeden miesiąc. W grudniu dokonała wpłaty w kwocie (...( za miesiące październik, listopad, grudzień i zwróciła się do organu I instancji o przywrócenie dodatku z uwagi na uregulowanie zaległości. Otrzymaną od organu odpowiedź skarżąca oceniła jako absurdalną, a następnie otrzymała kolejną wadliwą prawnie decyzję, która również nie zawierała informacji, o jaką kwotę zaległości toczy się spór. W dalszej części wywodów skargi strona podniosła, że według analizy załączonej do skargi na koniec grudnia 2007 r. brak jest kwoty (...(, gdyż MOPR nie dokonywał wpłaty za listopad i grudzień po (...( (łącznie (...(). Dlatego, zdaniem strony, na Jej koncie widnieje nadpłata (...(. Skarżąca podniosła też, że nie rozumie dlaczego po dokonaniu wpłaty (...(, nie przywrócono wypłaty dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu (...( skarżąca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja w żadnym punkcie nie wyjaśnia, jaka kwota jest przedmiotem sporu, natomiast opiera się na błędnym założeniu, że w przypadku zawieszenia dodatku mieszkaniowego to skarżąca ma płacić dodatek za siebie i za MOPR. Zdaniem skarżącej, przypadająca na nią do uregulowania część zaległości stanowi różnicę między wysokością czynszu, a kwotą pokrywaną przez MOPR. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia lub do stwierdzenia jej nieważności. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...( utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...( o wygaszeniu decyzji przyznającej skarżącej dodatek mieszkaniowy. Z uwagi na treść skargi i wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie, wskazać trzeba, że istotą dodatku mieszkaniowego przewidzianego ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) jest partycypowanie organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające tytuł prawny do lokalu, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie samodzielnie ponieść w całości wydatków związanych z jego utrzymaniem. Z samej już nazwy świadczenia "dodatek mieszkaniowy" wynika, że ze środków publicznych wypłacane jest świadczenie będące dodatkiem – uzupełnieniem – kosztów utrzymania mieszkania. Z powyższego wynika, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy musi ponosić i uiszczać pozostałą, poza przyznanym dodatkiem, część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni, ponosi konsekwencje prawne przewidziane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych w postaci: wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, wygaszenia dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wyłata była wstrzymana. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji decyzją z dnia (...( wstrzymał skarżącej wypłatę dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2007 r. Od decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego skarżąca nie wniosła odwołania, tak więc decyzja ta stała się decyzją ostateczną i wiąże zarówno organy administracji publicznej, jak również sąd administracyjny. Dlatego, zarzuty skargi odnoszące się do powyższej decyzji są bezprzedmiotowe i nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Podnieść należy, że wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego – wbrew stanowisku skarżącej – zobowiązywało skarżącą do opłacania od 1 listopada 2007 r. czynszu za lokal w pełnej wysokości, tj. po (...( miesięcznie, tak jak każdego innego najemcę lokalu mieszkalnego. Ponadto warunkiem ponownego otrzymania dodatku mieszkaniowego było uregulowanie w terminie trzech miesięcy, tj. do stycznia 2008 r. zaległości za miesiące wrzesień i październik 2007 r., czego skarżąca nie uczyniła. Wbrew twierdzeniom skarżącej wpłacona w grudniu 2007 r. kwota (...( – jak trafnie ustalił organ odwoławczy – nie pokryła zaległości za wrzesień i październik 2007 r. oraz nie wystarczyła na pokrycie bieżących opłat za lokal za listopad i grudzień 2007 r. Prezentowana przez skarżącą w pismach procesowych oraz w wyjaśnieniach na rozprawie kalkulacja zakresu obowiązków strony z tytułu uiszczania opłaty za zajmowany lokal, opierająca się na założeniu, że po wydaniu decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, kwota z tytułu opłaty za lokal uiszczana przez najemcę powinna być pomniejszana o równowartość posiadanego w przeszłości dodatku mieszkaniowego, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Faktem jest, że organ I instancji wydając decyzję w niniejszej sprawie nie zawarł w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu matematycznego wyliczenia kwoty powstałej zaległości z tytułu opłat za lokal. Wbrew jednak przekonaniu skarżącej, brak ten nie miał wpływu na wynik sprawy, skoro przedmiotem postępowania, a zatem i przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nie była wysokość obciążających skarżącą, na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej (...(, zaległości z tytułu opłat za lokal. Mając na uwadze powyższe względy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).