II SA/Sz 437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 13 ust. 6 pkt 1 oraz 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1 a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.) z dniem [...] zawiesił uposażenie J.B. pełniącej służbę na stanowisku starszy specjalista, wskazując iż nie przedłożenie przez nią aktualnego orzeczenia lekarskiego z badań profilaktycznych stanowi zawinioną niemożność pełnienia obowiązków służbowych, o której mowa w art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Od powyższej decyzji J.B. wniosła odwołanie w którym zarzuciła naruszenie: - § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 października 2005 r. w sprawie zakresu, trybu i częstotliwości przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich oraz okresowej oceny sprawności fizycznej strażaka Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 261 poz. 2191) – zwane dalej "rozporządzeniem", poprzez jego niezastosowanie, - art. 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez ich zastosowanie podczas gdy zaistniały stan faktyczny nie pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie tych przepisów, Odwołująca się wskazała również na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż nie posiada aktualnego orzeczenia lekarskiego z okresowych badań lekarskich, podczas gdy orzeczenie takie zostało wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW dnia [...] i zachowało ważność w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że J.B. pełni służbę w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej na stanowisku starszy specjalista, w codziennym rozkładzie czasu służby. W dniu [...], na 71 dni przed upływem terminu ważności poprzednich badań, wręczono jej, skierowanie na okresowe badania profilaktyczne, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Z informacji uzyskanych od Komendanta Powiatowego PSP wynika, że J.B. wykonała niektóre badania zlecone przez lekarza, np. w dniu [...] wykonała badanie EKG wysiłkowe, a w dniu [...] stawiła się na badanie u lekarza profilaktyka. Z informacji uzyskanych od lekarza profilaktyka wynika, że J.B. nie wykonała wszystkich zleconych badań, wobec czego lekarz nie wystawił jej zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności służbowych na zajmowanym stanowisku. Lekarz poinformował również, że J.B. okazała się orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] o zdolności do służby w PSP i że poinformował ją o konieczności uzupełnienia badań do dnia [...] i ponownym stawieniu się w celu wydania zaświadczenia lekarskiego. Do dnia [...]J.B. nie przedłożyła zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na zajmowanym stanowisku. W związku z brakiem aktualnych badań profilaktycznych oraz mając na uwadze przepisy art. 42 ust. 1 i 1a oraz z art. 109 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej Komendant Powiatowy PSP pismem z dnia [...] nie dopuścił J.B. do służby, do czasu dostarczenia zaświadczenia z okresowych badań profilaktycznych oraz wydał decyzję zawieszającą jej uposażenie. Dalej organ II instancji podał, że ww. rozporządzenie reguluje m.in. tryb i częstotliwość przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich. Badanie profilaktyczne kończy się wydaniem przez lekarza medycyny pracy zaświadczenia lekarskiego wskazującego termin kolejnego badania profilaktycznego oraz stopień zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku. Strażacy pełniący służbę w codziennym rozkładzie czasu służby zgodnie z rozporządzeniem podlegają badaniom profilaktycznym co 3 lata - do 50 roku życia (§ 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia) i co 2 lata - powyżej 50 roku życia (§ 3 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia). Strona w swoim odwołaniu wskazuje, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW nr [...] z dnia [...] o zdolności do służby w Straży i zdolności do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku jest ważne przez okres wynikający z § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia tj. przez okres 3 lat. Zdaniem organu, żaden przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79 poz. 349 ze zm.) nie reguluje kwestii terminu ważności badań komisyjnych, jak również nie odsyła do stosowania wprost przepisów § 3 ust. 2 rozporządzenia. Tym samym brak jest podstaw prawnych do stosowania § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia do orzeczeń WKL MSW. Bezsprzecznym jest, że w myśl § 3 ust. 7 rozporządzenia, jedynym dokumentem stwierdzającym zdolność do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych jest wydawane po uwzględnieniu wszystkich aspektów zdrowotnych zaświadczenie zawierające termin kolejnego badania profilaktycznego, a więc jednoznacznie i ostatecznie określające urzędowy okres posiadania zdolności do prawidłowego wykonywania zadań. Mając na uwadze powyższe, organ uznał zarzut niezastosowania w sprawie § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia za bezzasadny. Dalej organ II instancji wskazał, że konsekwencją stanu faktycznego tej sprawy jest wykonanie obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej tj. nie dopuszczenie J.B. do służby. Brak aktualnych badań profilaktycznych powoduje zawinioną niemożność pełnienia przez nią obowiązków służbowych, a to z kolei skutkuje koniecznością wykonania obowiązku wynikającego z art. 109 ust. 3 w związku z art. 109 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Tym samym zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest bezzasadny. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał także zarzut strony, iż organ I instancji popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, że J.B. nie posiada aktualnego orzeczenia z okresowych badań lekarskich, podczas gdy orzeczenie takie zostało wydane dnia [...] i zachowało ważność w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem odwołania, ponieważ do orzeczeń WKL MSW przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania. Organ odwoławczy podkreślił, że J.B. mimo, że na zrobienie badań profilaktycznych miała 71 dni, a od dnia [...] do dnia [...] ponad 30 dni, nie wykazała należytej staranności i nie dostarczyła lekarzowi wyników dodatkowych badań oraz dokumentów. W sytuacji ewentualnych trudności z wykonaniem zaleceń lekarza profilaktyka J.B. winna była się z nim skontaktować celem ustalenia dalszego postępowania - tego jednak nie zrobiła. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji wydając skarżącą decyzję nie naruszył prawa. J.B., reprezentowana przez adw. W.W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, w szczególności: - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, - § 3 ust. 2 punkt 2 a rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie per analogiam; - § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych poprzez jego niezastosowanie, - art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zaistniały stan faktyczny nie pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie tych przepisów. Zdaniem skarżącej, organ administracji rozstrzygnięcie oparł na błędnej konstatacji, iż skoro otrzymała od przełożonego skierowanie na profilaktyczne badania lekarskie i badań tych nie wykonała, to Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej miał prawo zawiesić ją w wykonywaniu obowiązków służbowych. Błędnie też uznano, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW nie jest dokumentem stwierdzającym zdolność do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, a jedynym dokumentem posiadającym taki charakter miałoby być zaświadczenie zawierające termin kolejnego badania profilaktycznego. Skarżąca wskazała, że ostatnie profilaktyczne badania lekarskie przeszła dnia 7 stycznia 2013 r. W treści zaświadczenia lekarskiego nr [...], wydanego po przeprowadzeniu badań, wskazano, że jest ono ważne "do czasu komisji lekarskiej". Tym samym już podczas profilaktycznych okresowych badań lekarskich uznano nadrzędność badań przeprowadzanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską, skoro zdolność do służby uzależniono nie od wyników badań profilaktycznych, ale właśnie od wyników badań przeprowadzonych przez Komisję. Następnie przeszła wymagane badania przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW, w wyniku których stwierdzono jej zdolność do służby w PSP na zajmowanym stanowisku. Wojewódzka Komisja Lekarska przeprowadziła wszystkie badania, które są wymagane rozporządzeniem. W ocenie skarżącej, należało uznać, że skoro wynik profilaktycznych okresowych badań lekarskich uzależniał zdolność do służby od wyniku badań przed Wojewódzką Komisją Lekarską, a Komisja dnia [...] uznała ją za zdolną do służby, to spełnione zostały wymogi zakreślone tak rozporządzeniem, jak i wytycznymi lekarza profilaktyka. Poza tym nie istnieje żaden przepis, który pozwalałby na uznanie, że wynik badań Komisji jest ważny przez okres krótszy niż 3 lata. Ponadto badania przeprowadzane przez komisję lekarska MSW są badaniami szerszymi niż profilaktyczne, a wydane przez komisję lekarską orzeczenie odnosi się nie tylko do służby na zajmowanym stanowisku, ale i do zdolności do służby w ogóle. Zdaniem skarżącej, gdyby uznać za słuszny tok rozumowania przyjęty przez organ, to z dniem odbycia badań przed Wojewódzką Komisją Lekarską musiałaby stracić zdolność do służby na zajmowanym stanowisku, skoro ważność badań profilaktycznych ograniczono "do czasu komisji lekarskiej". Idąc tym tokiem rozumowania należałoby uznać, że od dnia [...] nie posiada ona aktualnych i obowiązujących badań lekarskich. Przy takiej interpretacji nasuwa się zatem jedynie pytanie o sens badań przed Wojewódzką Komisją Lekarską, skoro fakt stwierdzenia w nich zdolności skarżącej do służby nie stanowiłby jednocześnie potwierdzenia, że jest ona zdolna do służby. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, Komisje lekarskie oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Oznacza to, że wynik badań przeprowadzonych przez Komisję jest podstawą uznania jej za zdolną do pełnienia służby. Skarżąca zaznaczyła również w skardze, że nie jest dla niej jasnym na jakiej podstawie organy obu instancji uznały, że badania Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej zachowują ważność przez rok. Żaden przepis nie wprowadza bowiem takiego terminu ich ważności. Jej zdaniem należałoby uznać te badania za co najmniej równoważne i zastosować do nich przepis § 3 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia. Następnie skarżąca podniosła, że nie sposób przyjąć, iż organ II instancji dokonał wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. Organ nie zbadał między innymi, kiedy zostało wydane i do kiedy ważne było ostatnie uzyskane przez nią zaświadczenie lekarskie, a także w żaden sposób nie odniósł się do powyższej kwestii. Tymczasem okoliczność ta winna mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ II instancji jedynie powielił argumentację przedstawioną przez Komendanta Powiatowego PSP. Zarzut dowolności w ocenie materiału dowodowego jest tym bardziej uzasadniony, że w dokładnie odwrotnej sprawie, w której Komendant Powiatowy PSP odmawiał wydania skierowania na profilaktyczne badania lekarskie, Komendant Wojewódzki PSP uznał, że badania przeprowadzane przez Komisje Wojewódzka są ważniejsze i bardziej obszerne. Zdaniem skarżącej, przedmiotowa decyzja jest obarczona istotnymi błędami natury proceduralnej i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na jej oczywistą wadliwość. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej ,,P.p.s.a.’’, sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], którą to decyzją zawieszono uposażenie pełniącej służbę na stanowisku starszy specjalista J.B. ze względu na nie przedłożenie przez nią zaświadczenia lekarskiego lekarza medycyny pracy stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na zajmowanym stanowisku. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 109 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1 a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej – zwaną dalej "ustawą o PSP". Zgodnie z art. 42 ust. 1 i 1 a ustawy o PSP, strażak podlega okresowym profilaktycznym badaniom lekarskim, a kierownik jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej nie dopuszcza do służby strażaka nieposiadającego aktualnego orzeczenia lekarskiego z okresowych badań profilaktycznych. Zawiniony brak aktualnych badań profilaktycznych, powoduje zawinioną niemożność pełnienia przez strażaka obowiązków służbowych. Konsekwencją takiej sytuacji jest zawieszenie strażakowi uposażenia od najbliższego terminu płatności, a jeżeli strażak pobrał już uposażenie, potrącenie odpowiedniej części uposażenia przy najbliższej wypłacie (art. 109 ust. 1 i 3 ustawy o PSP). Jak wynika z akt, skarżąca nie poddała się wszystkim badaniom profilaktycznym, na które została skierowana w dniu [...] i w konsekwencji nie otrzymała zaświadczenia od lekarza profilaktyka o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności służbowych na zajmowanym stanowisku. Powyższej okoliczności skarżąca nie kwestionuje, jednakże, jej zdaniem, spełniła wymóg posiadania aktualnego zaświadczenia o zdolności do służby na zajmowanym stanowisku, albowiem przedłożyła Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej, orzeczenie o zdolności do służby Nr [...] z dnia [...] wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W ocenie Sądu, w tej sprawie rację ma organ, albowiem orzeczenie Komisji Wojewódzkiej Lekarskiej MSW, w zaistniałych okolicznościach sprawy, nie może zastąpić, tak jak tego oczekuje skarżąca, zaświadczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych wydanego w wyniku okresowych badań profilaktycznych. Są to bowiem dwa różne dokumenty medyczne, wydawane na podstawie różnych zakresów badań, każdy w innym celu i przez różne jednostki medyczne, działające na podstawie odrębnych przepisów prawa i odrębnych procedur. Przypomnieć należy, iż art. 42 ust. 1 ustawy o psp mówi o obowiązkowych okresowych badaniach lekarskich, których funkcje reguluje wymienione wyżej rozporządzenie. Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, okresowe profilaktyczne badania lekarskie decydujące o zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, zwane dalej "badaniami profilaktycznymi", przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez kierownika jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w której strażak pełni służbę, lub osobę przez niego upoważnioną, zwanych dalej "kierującym na badania". Skierowanie powinno być dostarczone strażakowi nie później niż 30 dni przed wyznaczonym terminem badań profilaktycznych. Przy czym w skierowaniu powinna być zawarta informacja o zajmowanym stanowisku służbowym i o warunkach pełnienia służby, w tym o występowaniu na tym stanowisku czynników szkodliwych, uciążliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia (por. § 1 ust. 2 rozporządzenia), co jest niezbędne dla oceny możliwości wykonywania pracy przez strażaka na tym konkretnym stanowisku. Badania profilaktyczne realizują służby wykonujące zadania odpowiednie do zadań służby medycyny pracy utworzone w resorcie spraw wewnętrznych i administracji na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317), a w szczególnie uzasadnionych przypadkach - inne zakłady opieki zdrowotnej, na podstawie umowy o świadczenie usług medycznych z zakresu medycyny pracy (§ 2 ust. 4). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 a rozporządzenia, badania profilaktyczne przeprowadza się dla strażaków pełniących służbę w codziennym rozkładzie czasu służby co 3 lata - dla strażaków do 50 roku życia. Badanie profilaktyczne kończy się wydaniem przez lekarza medycyny pracy zaświadczenia lekarskiego wskazującego termin kolejnego badania profilaktycznego, przy czym stosownie do § 3 ust. 4 zd. 2 rozporządzenia, lekarz medycyny pracy może wskazać wcześniejszy termin kolejnych badań profilaktycznych. Jak wynika z akt, skarżąca miała wydawane zaświadczenia lekarskie z badań profilaktycznych na okres 1 roku. W jednym tylko przypadku na okres 2 lat - w roku 2009 ważność badań lekarz ustalił na 2 lata. W 2013 r. lekarz profilaktyk dwukrotnie wydawał orzeczenie z przeprowadzonych badań, w dniu [...] z terminem ważności "do czasu komisji lekarskiej" i w dniu [...], w którym określił termin następnego badania na dzień [...] (zaświadczenie lekarskie nr [...]). Ponadto od momentu wydania orzeczenia Komisji MSW z [...] do [...] J.B. przebywała łącznie 105 dni na zwolnieniu lekarskim, a w miesiącu [...] przedłożyła zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że jej stan zdrowia nie pozwala na udział w teście sprawności fizycznej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie stwierdził, że przedstawione okoliczności, niezależnie od orzeczenia Komisji z [...] o zdolności do służby, uzasadniały skierowanie skarżącej na badania profilaktyczne w celu ustalenia zdolności do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na dotychczasowym stanowisku służbowym z uwzględnieniem charakteru pracy i ewentualnych czynników uciążliwych. Z kolei w myśl art. 42 ust. 2 ustawy o PSP, strażak może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych: 1) z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą; 2) z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Zgodnie też z art. 29 ust. 1 ustawy o PSP, oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Państwowej Straży Pożarnej dokonują komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Orzeczenie Komisji Lekarskiej MSW, na które powołuje się skarżąca, zostało natomiast wydane w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (obowiązywało do 1 stycznia 2015 r., aktualnie to ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, komisje lekarskie oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu osobę, której stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień jej zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez tę osobę służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe (§ 6 ust. 2 pkt 2). Jak wynika z powyższego, cel i zakres omawianych badań i wydanych w ich następstwie orzeczeń jest zupełnie odmienny. Zakres kompetencji lekarza medycyny pracy jest inny, ponieważ ten lekarz ustala wyłącznie, czy strażak, wobec przeciwwskazań zdrowotnych, jest zdolny do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych na konkretnym stanowisku służbowym (§ 3 ust. 7 rozporządzenia). Nie ma natomiast uprawnień do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby. Z kolei lekarz orzecznik z komisji ocenia, jak to trafnie wskazał organ odwoławczy, stan zdrowia strażaka w ogóle do pełnienia służby w jednostce Straży Pożarnej, w kontekście możliwości fizycznych i psychicznych. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że orzeczenia komisji lekarskich podległych MSA i wyniki badań profilaktycznych podlegają odrębnym uregulowaniom prawnym, a przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. nie odnoszą się, ani nie odsyłają do przepisów regulujących zagadnienie badań profilaktycznych, jak również nie określają terminu ważności orzeczenia komisji lekarskiej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak jest podstaw prawnych do stosowania regulacji czasookresu ważności zaświadczenia lekarza medycyny pracy do orzeczeń komisji lekarskich. Podsumowując, należy wskazać, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie legitymowała się ważnym zaświadczeniem lekarza medycyny pracy, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o PSP, a braku ważnych badań profilaktycznych nie może sanować orzeczenie Komisji Lekarskiej o zdolności do służby. Tak więc w tej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki do niedopuszczenia skarżącej do służby (art. 42 ust. 1 a ustawy o PSP) i w konsekwencji zawieszenia jej uposażenia w oparciu o art. 109 ust. 3 w zw. z ust. 1 ww. ustawy. Z treści art. 42 nie wynika możliwość zastąpienia badań, o których mowa w ust. 1 i 1a, badaniami o których mowa w ust. 2. Oznacza to, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, na które powołuje się skarżąca, nie daje postaw do niezastosowania przez kierownika jednostki organizacyjnej PSP ust. 1a art. 42, skoro przepis ten jednoznacznie odwołuje się do badań, o których mowa w ust. 1. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ja poprzedzająca zostały zatem wydane zgodnie z prawem na podstawie art. 109 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 a ustawy o PSP. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a., albowiem organ I instancji wyczerpująco zebrał i należycie ocenił cały materiał dowodowy zawierający notatki służbowe pracownika komórki kadrowej, notatki służbowe Komendanta Powiatowego PSP, kopię skierowania na badania profilaktyczne, kopie zaświadczeń lekarskich z badań profilaktycznych strony, kopie orzeczeń wydawanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW, zestawienie nieobecności strony za lata 2011-2014, kopię zaświadczeń lekarskich. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi okazała się bezzasadne, wobec czego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.