II SA/Sz 440/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia (...(, wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. DzU z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie: K.p.a.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. stwierdził, że K.S. uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z (...(, nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych, związanych z przebudową części budynku mieszkalnego dwurodzinnego, obejmującą piwnicę i parter, w nieruchomości położonej w S. przy ul. (...(. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż współwłaścicielka opisanej powyżej nieruchomości – K.S., otrzymała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 25 września 2006 r., co dokumentuje zwrotne potwierdzenie odbioru. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji, wynikający z treści art. 129 § 2 K.p.a., upłynął 9 października 2006 r. Strona złożyła odwołanie w Powiatowym Inspektoracie Budowlanym Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 10 października 2006 r., a więc po terminie do jego wniesienia. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z powodu jego niezgodności z prawem. K.S. podniosła zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez uznanie, że postanowienie organu odwoławczego zostało jej doręczone w dniu 25 września 2006 r., gdyż taka data widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Skarżąca wskazała, że organ odwoławczy całkowicie pominął opinię organu pierwszej instancji, który przedkładając odwołanie, stwierdził, iż zostało ono wniesione w terminie. Nadto, w aktach sprawy istnieje dowód nadania postanowienia z dnia 22 września 2006 r., z którego wynika, iż nadanie nastąpiło 25 września 2006 r. o godzinie 16. Skarżąca wskazała również, że w jej posiadaniu znajduje się koperta, w której otrzymała przedmiotowe postanowienie. Na kopercie tej widnieje dwukrotny odcisk pieczęci pocztowej potwierdzającej fakt przyjęcia przesyłki poleconej nr X do nadania we wskazanym terminie. Kopię koperty załączono do skargi. Pismem z dnia 14 maja 2007 r. skarżąca uzupełniła swoją skargę, przedkładając kopię zaświadczenia z (...(, wystawionego przez kierownika zmiany Urzędu Pocztowego (...(. W dokumencie tym poświadczono, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wystąpił błąd we wskazaniu daty odbioru przesyłki poleconej nr X, skierowanej do K. i W. S. Przesyłka ta została doręczona adresatom w dniu 26 września 2006 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś słuszności. Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 39 K.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Jak stanowi art. 46 § 1 K.p.a., odbierający pismo powinien potwierdzić doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Doręczenie pisma, o którym mowa w art. 46 § 1 K.p.a., jest zatem czynnością materialno-techniczną, rodzącą określone przewidziane prawem skutki. Opiera się ono na domniemaniu, że pismo organu administracji publicznej dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo, w terminie odnotowanym na odpowiednich dokumentach urzędowych przez adresata i doręczającego. W orzecznictwie przyjmuje się, że potwierdzenie odbioru stanowi dowód w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. co do okoliczności w nim stwierdzonych i, w konsekwencji, organ administracji państwowej nie ma obowiązku badania w każdym wypadku z urzędu, czy poświadczona urzędowo relacja organu doręczającego względem odbiorcy przesyłki odpowiada rzeczywistości (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt III SA 1594/98, Lex nr 44831; postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 594/00, Lex nr 79246). Niemniej jednak, nie oznacza to, że organ administracji może bezkrytycznie przyjmować wszelkie dane wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Organ ten powinien sprawdzić prawdziwość tej relacji, gdy nasuwa ona podejrzenie, iż nie odpowiada ona rzeczywistości (vide: wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt I SA 431/99, Lex nr 48753). Ma on bowiem obowiązek stosowania przepisów K.p.a., dających ochronę interesom strony, która nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji. Organ administracji powinien zatem, stosownie do art. 7 i 77 § 1 K.p.a., podjąć wszelkie działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...( została przesłana do stron postępowania dwoma listami poleconymi - nr X do małżonków K. i W. S. oraz nr Y do S.R. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek wynika, że K.S. odebrała decyzję w dniu 25 września 2006 r., zaś S.R. – 26 września 2006 r. Wskazane daty odbioru decyzji nie zostały jednakże wpisane przez adresatów, gdyż adnotacje umieszczone na potwierdzeniach wskazują, że datę tę wpisał pracownik poczty. Jednocześnie na obu zwrotnych potwierdzeniach odbioru widnieje odcisk datownika potwierdzający, iż doręczyciel złożył te potwierdzenia w urzędzie pocztowym w dniu 26 września 2006 r. o godzinie 18. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności nie pozwalały więc na jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 25 września 2006 r. Wskazać przy tym należy, że na etapie skargi skarżąca przedłożyła także inne dowody, które wykluczają możliwość uznania, iż doręczenie przesyłki nastąpiło w tej dacie. Strona przedstawiła mianowicie kopię koperty listu poleconego nr X, wskazującą, iż przesyłkę nadano 25 września 2006 r. o godzinie 16, oraz kopię zaświadczenia z Urzędu Pocztowego (...(, z której wprost wynika, że przesyłka ta została doręczona adresatom 26 września 2006 r. Z tych powodów należało stwierdzić, że organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a., gdyż nie udowodnił okoliczności faktycznej - doręczenia postanowienia w dniu 25 września 2006 r., a okoliczność ta została przyjęta przez organ jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Z tych względów zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, a o niewykonalności zaskarżonego aktu na mocy art. 152 tej ustawy.