II SA/Sz 441/10

Dnia 30 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych W dniu [...] r. B.Ł wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania. Skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, który następnie uzupełnił nadsyłając wypełniony formularz urzędowy PPF. Uzasadniając wniosek B.Ł. wskazał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz nie uzyskuje żadnego dochodu, albowiem przebywa w Zakładzie Karnym. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 cyt. artykułu). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego może być stosowane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych poniesienia kosztów postępowania, lub posiada środki bardzo ograniczone, zaspokajające tylko podstawowe potrzeby życiowe. W ocenie Sądu skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie, ponieważ nie uzyskuje dochodów, ani nie ma żadnych oszczędności, czy wartościowych składników majątku, które mogłyby być spieniężone na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.