II SA/Sz 442/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.e.a." oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 265), Starosta [...] odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...], za okres od [...] r. do dnia [...] r. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że w dniu [...] r. funkcjonariusz Policji wydał dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na parking strzeżony przy ul. [...] w G.. Przyczynę usunięcia określono zwrotem "brak OC, brak dokumentów, kierowca w stanie nietrzeźwości". Policja, działając m. in. na podstawie art. 295 k.p.k., dokonała tymczasowego zajęcia pojazdu. Postanowieniem z dnia 28 maja 2004 r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny poprzez zajęcie samochodu [...] nr rej. [...], a następnie w dniu [...] r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. zajął przedmiotowy pojazd, pozostawiając zajęty przedmiot na parkingu strzeżonym należącym do Z. S.. W dniu 5 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w G. zmienił miejsce przechowywania pojazdu wskazując jako miejsce zamieszkania K. N.. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w G. uchylił wymienione zabezpieczenie majątkowe w związku z prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu kary. Pismami z dnia 7 lutego 2006 r., a następnie z dnia 17 maja 2006 r., 14 czerwca 2006 r. Z. S. przekazał Komendzie Powiatowej Policji w G. listy pojazdów nieodebranych z parkingu na których nie był ujęty sporny pojazd. Na liście uzupełniającej z dnia 21 lipca 2006 r. wskazano przedmiotowy samochód [...]. Jednakże, zdaniem organu, pismo to nie stanowiło powiadomienia na zasadzie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. Z. S. nie składał listy w kontekście uregulowań ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczących usuwania pojazdów, tylko sygnalizował problem pozostawania na jego parkingu wielu pojazdów, będących do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w G. oraz innych organów. Na wniosek Z. S. z dnia 22 lutego 2013 r. o wszczęcie postępowania w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu - pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Sąd Rejonowy w G. poinformował wnioskodawcę o zmianie miejsca przechowywania pojazdu oraz o uchyleniu zabezpieczenia majątkowego, a następnie w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. Sąd pouczył Z. S., że roszczenia związane z przechowywaniem pojazdu może dochodzić na drodze postępowania cywilnego. W dniu 27 grudnia 2013 r. Z. S. wystawił fakturę VAT dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. na kwotę [...]zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 28 maja 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. wskazał, że Z. S. nie zawiadomił go o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu przez osobę uprawnioną. Zdaniem Starosty, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] stanowił przedmiot zabezpieczenia majątkowego (postanowienie Prokuratora Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt Ds [...]). W ramach postępowania zabezpieczającego [...] sądowy, stosując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z ruchomości dokonał zajęcia pojazdu, który oddał pod dozór Z. S.. Z. S. powinien zatem dochodzić zapłaty wynagrodzenia w pierwszej kolejności, jeśli nie od [...] sądowego, to od Prokuratury Rejonowej w G. oraz Sądu Rejonowego w G. (art. 618 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania karnego). To Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za koszty przechowywania tego samochodu na parkingu w G., w okresie prowadzonego postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego. Są to koszty postępowania karnego. W świetle z art. 230 § 2 k.p.k. w zw. z 217 § 1 k.p.k., rzecz zatrzymaną (pojazd) w celu zabezpieczenia kar majątkowych lub środków karnych o charakterze majątkowym należało zwrócić właścicielowi (K. N.) niezwłocznie po stwierdzeniu zbędności tego pojazdu dla postępowania karnego. Nawet, gdyby przyjąć, że postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. o zmianie miejsca przechowywania pojazdu, było w istocie postanowieniem o zwrocie pojazdu na rzecz K. N., oparte na art. 230 §2 k.p.k., to brak odbioru tego pojazdu z parkingu prowadzonego przez dozorcę ustanowionego przez Komornika sądowego, nie uzasadnia przyjęcia, że tok postępowania z pojazdem powinien był opierać się na regulacjach ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Postępowanie z pojazdem powinno odbywać się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów. Nie ma żadnego uzasadnienia, aby Powiat G. miał ponosić koszty przechowywania pojazdu wygenerowane na skutek działań innych organów, będących gospodarzami poszczególnych faz postępowań (prokurator, sąd, komornik sądowy), których częścią był problem przechowania pojazdu na parkingu Z. S.. Wnioskodawca nigdy nie wystąpił z odpowiednim żądaniem do [...] sądowego z art. 858 § 1 k.p.c. Zaniechanie Z. S., nie może obciążać aktualnie budżetu Powiatu G. . Starosta [...] za bezpodstawne uznał nadto objęcie wynagrodzeniem okresu przechowywania pojazdu po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy to Z. S. odmówił wydania pojazdu, jak też uniemożliwił przeprowadzenie organowi egzekucyjnemu czynności związanych z likwidacją pojazdu. Organ I instancji podkreślił, iż wystarczająca dla wydania pojazdu była deklaracja jego odebrania, bez konieczności legitymowania się orzeczeniem o jego przepadku. Starosta [...] odniósł się też do obszernie do kwestii wynagrodzenia za dozór pojazdu. W jego ocenie strona nie udowodniła zwiększenia obowiązków czy nakładów ponoszonych na rzecz w okresie przechowywania, mogących uzasadniać domaganie się zapłaty wynagrodzenia w oparciu o wskazane przez wnioskodawcę rosnąco w okresie przechowywania pojazdu stawki wynagrodzenia. Na powyższe postanowienie Z. S. wniósł zażalenie, w którym wniósł o uchylenie postanowienia oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy w postaci przyznania wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu w okresie od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 5 lipca 2017 r. w kwocie [...]zł. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 265), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł P. S. zarzucając naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa oraz 15 kpa i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 458/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2018 r. uznając za zasadny zarzut naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 kpa. Po wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia, w pkt 1 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, w pkt 2 przyznało Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w G. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 5 lipca 2017 r. W pkt 3 odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. Uzasadniając rozstrzygniecie Kolegium wskazało, że usunięcie spornego pojazdu w dniu 21 maja 2004 r. mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo ruchu drogowym, nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia jest prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt I Ns [...] o przepadku pojazdu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Powiatu G. . Ustalenia Sądu Rejonowego w G., korzystające z atrybutu prawomocności, przesądzające o istnieniu podstaw do uznania, iż usunięcie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu [...] r. nastąpiło w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiążą organ administracji publicznej, stanowiąc uzasadnioną podstawę do uznania zasadności roszczenia w sprawie z wniosku Z. S. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy podkreślił, że akty procesowe właściwe dla postępowania karnego nie zmieniają podstaw, które legły u wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Stanowią wyłącznie ograniczenie właściciela w swobodnym dysponowaniu pojazdem, w tym także w jego odebraniu z miejsca przechowywania. Konsekwentnie też, w dalszej kolejności doprowadzą do obciążenia właściciela pojazdu kosztami przechowywania. Niemniej jednak potrzeba odholowania pojazdu na parking strzeżony uzasadnia zastosowany tryb, wypełniając obligatoryjną przesłankę powołanego wyżej przepisu. Skoro zatem pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w warunkach przepisu obligującego starostę do podjęcia stosownych działań, uzależnionych od jednego wyłącznie kryterium, a mianowicie nieodebrania pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną, to obojętnymi dla podmiotu prowadzącego parking, wyznaczonego do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozostają wszelkie działania skutkujące nieodebraniem pojazdu, wynikające z woli właściciela pojazdu, bądź z czynności i aktów uprawnionych organów względem przechowywanego pojazdu. Mogą mieć one wyłącznie znaczenie we wzajemnych stosunkach pomiędzy właścicielem pojazdu obciążonym kosztami na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organem lub sądem, które w wyniku zaniechań uniemożliwiły właścicielowi odebranie pojazdu z parkingu. Zabezpieczenie pojazdu w toku postępowania karnego wywołuje wyłącznie skutek prawny względem właściciela pojazdu. Organ II instancji podkreślił dalej, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Kolegium odniosło się do ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach czasu podając stawki opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. i w dalszym okresie stawki na podstawie umów zawieranych przez S. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także stawki podane w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. z umów Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z Komendą Wojewódzką Policji w S. i umów strony z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. i z Komendą Powiatową Policji w G.. Kolegium podkreśliło, że przedstawione ustalenia dotyczą tego samego przedmiotu sprawy, wynagrodzenia za dozór pojazdu, przechowywanego na tym samym parkingu strzeżonym, w analogicznym okresie czasu, co uzasadnia przyjęcie tych samych reguł ustalenia wynagrodzenia, przy braku udowodnienia szczególnych, dodatkowych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów przez stronę. Kolegium szczegółowo opisało materiał dowodowy na podstawie którego dokonał ustaleń w zakresie wynagrodzenia, szczegółowo przytaczając i opisując stawki z poszczególnych umów, w tym z umów z 16 stycznia 2014 r. i z dnia 29 grudnia 2015 r. pomiędzy Starostą G. a G. I. (jednostka prowadząca parking strzeżony ). Końcowo Kolegium określiło reguły ustalenia wynagrodzenia dla dozorcy w tej sprawie i wskazało, że pojazd został usunięty z drogi dnia 21 maja 2004 r. i był przechowywany do dnia 5 lipca 2017 r., przy czym wynagrodzenie za okres od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 28 maja 2004 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., a zatem za wynagrodzenie obliczono: 1. za okres od dnia 29 maja 2004 r. r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 382 dni x [...] zł = [...] zł, 2. za okres od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 655 dni x [...] zł = [...] zł, 3. za okres od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 1603 dni x [...] zł = [...] zł; 4. za okres od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x [...] zł = [...] zł; 5. za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x [...] zł = [...] zł; 6. za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x [...] zł = [...] zł, 7. za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1065 dni x [...] zł = [...] zł, 8. za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 5 lipca 2017 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 186 dni x [...] zł = [...] zł, - co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł. Organ wyjaśnił, że podstawą oceny wynagrodzenia dozorcy w rozpatrywanej sprawie stanowi wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, którą Kolegium dokonało, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. Uwzględnienie stawki dobowej za przechowywanie pojazdu jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach, które wynika z umów zawieranych przez Starostę [...] i wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie organu II instancji nie znajduje także aprobaty argument Starosty o konieczności wykluczenia przy ustalaniu wynagrodzenia okresu dozorowania pojazdu w którym dozorca nie wypełnił obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela. Wedle bowiem utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Przekazana zatem przez Z. S. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł. Nie zmienia się jednak z uwagi na powyższe okres dozorowania pojazdu. Zarzucany przez organ brak nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, albowiem nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wyłączenie analizowanego okresu z uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia stoi w rażącej sprzeczności do powołanego przepisu. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż przechowywanie pojazdów na przedmiotowym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania, która wręcz godziła się na zajmowanie parkingu przez tak długi okres przechowywania, bez jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu, słusznym dla organu odwoławczego, pozostawało ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty. Niepodjęcie koniecznych ustawowych zadań powierzonych organom administracji publicznej, nie może skutkować nieuzasadnionym obciążeniem podmiotu prowadzącego parking strzeżony. Na powyższą decyzję P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niezasadne ustalenie Starosty [...] jako właściwego do ponoszenia kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie pozostawania pojazdu do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w G. i Sądu Rejonowego w G. od dnia 29 maja 2004 r. do dnia 14 stycznia 2011 r. i zaliczeniu tego okresu do uzasadniającego wypłatę przez Starostę Goleniowskiego wynagrodzenia za dozór pojazdu podczas gdy niewątpliwie koszty dozorowania pojazdu pozostającego w dyspozycji organów ścigania i Sądu nie powinien ponosić Starosta; 2) naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegające na przyjęciu, że nie wypełnienie obowiązku informacyjnego wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, albowiem nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podczas gdy okoliczność ta warunkuje przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu; 3) mające istotny wpływa na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem dowodów na okoliczność podjęcia przez Starostę G. działań zmierzających do odbioru pojazdu z parkingu i oświadczenia Z. S. z dnia 22 lipca 2016 r. o odmowie wydania pojazdu, co skutkowało niezasadnym przyznaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu po dniu 22 lipca 2016 r., 4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, polegające na wybiórczej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie oczywiście błędnego ustalenia faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, wyrażającego się w niezasadnym przyjęciu przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu stawki dobowej [...] zł od 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016r. i stawki dobowej [...] zł za okres od 1 stycznia 2017r. do dnia 5 lipca 2017 r., podczas gdy za ten okres wynagrodzenie powinno być ustalone w oparciu o stawki abonamentowe, 5) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, i art. 60 § 1 kpa polegające na nie wyjaśnieniu faktycznego żądania strony i ustaleniu zakresu żądania Z. S. w oparciu o wniosek z dnia 28 października 2014 r., zmodyfikowany pismem z dnia 7 lipca 2017r., podczas gdy w zażaleniu z dnia 17 października 2017 r. Z. S. obniżył kwotę należnego mu wynagrodzenia do kwoty [...]zł, a nadto w uzasadnieniu zażalenia niekonsekwentnie wskazywał na okres za jaki domaga się przyznania wynagrodzenia wyłączając w części tabelarycznej okres od dnia 13 grudnia 2007 r. do dnia 21 marca 2009 r., co w konsekwencji doprowadziło do przyznania wynagrodzenia przez Kolegium również za ten okres dozoru oraz w kwocie [...]tj. przekraczającej żądanie strony. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Prokurator wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisma G. I. z dnia 25.11.2017 r. skierowanego do Powiatu G. na okoliczność skalkulowania ryczałtowej opłaty za miesiąc przechowywanie pojazdu w kwocie [...]zł oraz postanowienia Starosty [...] na okoliczność uwzględnienia wniosku w całości. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że przedmiotowy pojazd pozostawał do dyspozycji organów prowadzących postępowanie karne tj. Prokuratury Rejonowej w G. od dnia 28 maja 2004r., kiedy wydano postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym, a następnie, po skierowaniu aktu oskarżenia, do dyspozycji Sądu Rejonowego w G. do dnia [...] r. tj. uchylenia postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym. Niewątpliwie zatem w przyjętym przez Kolegium okresie tj. od 29 maja 2004 r. do 14 stycznia 2011 r. Starostwo Powiatowe w G. nie było obowiązane do ponoszenia kosztów wynagrodzenia dozoru pojazdu objętego przedmiotem postępowania, albowiem obowiązek ten ciążył na organach prowadzących postępowanie karne - zgodnie bowiem z art. 618 § 1 pkt 4 k.p.k. i art. 619 k.p.k. Przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ma zastosowania do rzeczy dozorowanych na potrzeby postępowania karanego co oznacza, że regulacje postępowania karnego mają w tym przypadku charakter szczególny. Jednocześnie należy zauważyć, że Policja zgodnie z wystawioną przez Z. S. fakturą uregulowała należności za wskazany przez niego okres przechowywania pojazdu od dnia 21 maja 2004r. do dnia 28 maja 2004 r. W tym zakresie Kolegium uznało zasadność uwzględnienia dokonanych wpłat przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, nie zasługuje na aprobatę stanowisko Kolegium o braku podstawy do wyłączenia przez Starostę G. okresu dozorowania pojazdu z powodu zaniechania przez Z. S. wypełnienia obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela. W dniu 21 maja 2004 r., kiedy została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów skarbowego, które utraciło moc w dniu 18 października 2007 r. z wejściem w życie kolejnego rozporządzenia z dnia 16 października 2007 r. Nie ulega wątpliwości, że ani te przepisy ani art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidywały wprost skutku w postaci całkowitego pozbawienia jednostki prowadzającej parking wynagrodzenia za dozór pojazdu w wypadku niedopełnienia tego obowiązku. Jednakże, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 894/09, "wykładnia celowościowa wskazanego wyżej przepisu § 7 ust. 2 dokonana w związku z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w pełni potwierdza pogląd, że dopiero wywiązanie się z tego obowiązku uzasadnia domaganie się od tej daty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu należącego do Skarbu Państwa. Wobec tego, termin trzydniowy nie jest terminem instrukcyjnym, a zatem jego przekroczenie wpływa na ustalenie za jaki okres dozorca jest uprawniony do otrzymywania wynagrodzenia za dozór pojazdu". Usunięcie pojazdu marki O. K. o nr [...] z drogi nastąpiło w dniu 21 maja 2004 r., zatem termin 6 miesięczny upływał z dniem 21 listopada 2004r. W terminie 3 dni od tej daty tj. do dnia 24 listopada 2004 r. Z. S. miał obowiązek powiadomić Policję oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., czego bez wątpienia nie uczynił. Dopiero bowiem w piśmie z dnia 21 lipca 2006r. adresowanym do Komendy Powiatowej Policji w G. został ujęty pojazd marki [...] o nr rej [...]. Następnie pismem z 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. Z. S. przesłał Staroście Goleniowskiemu listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się ww. pojazd. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. Z. S. nie zawiadomił go o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu przez osobę uprawnioną. Tym samym Z. S. z opóźnieniem tj. dopiero w dniu 24 lipca 2006 r. i tylko w stosunku do jednego z właściwych organów wypełnił obowiązek informacyjny, o jakim mowa w art. 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia, warunkujący przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy wadliwie przyznał wynagrodzenie za dozorowanie pojazdu po dacie 22 lipca 2016 r., kiedy to Z. S. odmówił Staroście wydania pojazdu. Podkreślić należy, że pojazd na parkingu umieszczony został na podstawie umowy przechowania. Zgodnie zaś z art. 844 § 1 k.c. składający może w każdym czasie żądać wydania rzeczy oddanej na przechowanie. Uprawnienie Starosty wynikało wprost ze wskazanego wyżej przepisu i brak uprawnień właścicielskich Starosty do pojazdu w dniu 22 lipca 2016 r. nie miał w tej sytuacji żadnego znaczenia zwłaszcza, że usługa przechowania pomimo wygaśnięcia umowy była nadal kontynuowana. Nadto, w ocenie Prokuratora, o ile można zaakceptować koncepcję wyliczenia wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o stawki zawarte w umowach z różnymi podmiotami, których stroną był Z. S., to przyjęcie w okresie bezumownym stawek dobowych do ustalenia należnego wynagrodzenia w oparciu o umowy zawarte z innym podmiotem, w tym wypadku G. I., należy ocenić już jako niewłaściwe. Przede wszystkim stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca krótki czas, a przez to opłata jest wyższa, bo nie gwarantuje stałego zysku. Tymczasem pojazd dozorowany był na parkingu wiele lat i w takim wypadku do ustalenia należnego wynagrodzenia winny zostać zastosowane stawki abonamentowe. Uczestnik domagając się przyznania wynagrodzenia za dalszy okres dozorowania według stawek, nie wykazał w jakikolwiek sposób, aby od 1 lutego 2014 r. wzrosły koszty związane z dozorem pojazdu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Przypomnieć należy, że do kompetencji sądów administracyjnych należy badanie zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że odpowiedzialność finansową za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...] przyjętego w dniu 24 maja 2004 r. na parking strzeżony w G. przy ul. [...] w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy - Prawo o ruchu drogowym ponosi Starosta [...]. Przy czym odpłatność została prawidłowo ustalona za okres od 29 maja 2004 r. do dnia odbioru pojazdu, czyli do dnia 5 lipca 2017 r. z wyłączeniem okresu przechowywania pojazdu opłaconego przez Policję (od 21 maja 2014 r. do 28 maja 2004 r.). Poza rozważaniami Sądu pozostaje okoliczność w oparciu o jakie przesłanki i czy słusznie skarżący otrzymał wynagrodzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w związku z przechowywaniem pojazdu marki [...], kwestia ta pozostaje bowiem poza przedmiotem niniejszej sprawy. Kolegium właściwie przyjęło, że co do zasady organem zobowiązanym do pokrycia kosztów dozoru pojazdu w okresie od 21 maja 2014 r. do 5 lipca 2017 r., usuniętego z drogi w warunkach ustawy - Prawo o ruchu drogowym na parking skarżącego, jest Starosta [...], a oczywistym jest, że skoro skarżący otrzymał za część wskazanego przez niego okresu przechowywania pojazdu wynagrodzenie od innego podmiotu, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, to po prostu dla wyeliminowania sytuacji uzyskania podwójnego wynagrodzenia, należało zaistniałą okoliczność uwzględnić. Stąd też prawidłowym było wyliczenie spornego wynagrodzenia za okres wskazany w zaskarżonym postanowieniu, który odpowiada żądaniu wnioskodawcy. Jak wynika z akt Z. S. w dniu 7 lipca 2017 r. zweryfikował wniosek z 2014 r. określając czas za który domaga się zapłaty w granicach od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 5 lipca 2017 r. i taki też okres czasu, objęty żądaniem przyznania mu wynagrodzenia, wskazał w zażaleniu w dniu 17 października 2017 r. W zażaleniu z dnia 17 października 2017 r. podał informację o zapłacie części należności przez Policję. Kolegium nieznacznie zweryfikowało żądanie strony o wynagrodzenie w kwocie [...]zł brutto, przyznając ostatecznie kwotę [...]zł, co zostało czytelnie wyjaśnione w postanowieniu w zakresie podstaw przyjętych do obliczeń organu. Korekta dotyczyła stawki za okres od czerwca 2005 r. do marca 2007 r. za dzień dozoru przyjętej przez organ w wysokości [...] zł, a z wniosku i z zażalenia wynika, że za ten okres wnioskodawca domagał się kwoty [...]zł za dzień dozoru oraz dotyczyła redukcji stawki od 1 stycznia 2017 r. z kwoty [...]zł (wg skarżącego) do kwoty [...]zł (wg organu). Sąd zauważył, iż w zażaleniu, w tabelce na stronie 10 brak jest wyliczeń za czas od 13 grudnia 2007 r. do 21 marca 2009 r., i też końcowa kwota jest inna, niż ujęta w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r., ostatecznie kształtującym żądanie Z. S.. Jednakże należy też zauważyć, że na wstępie tego zażalenia wnioskodawca konsekwentnie określa granice czasowe swojego żądania tak jak w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r., a w uzasadnieniu zażalenia określa i wyjaśnia stawkę wynagrodzenia za dzień dozoru także za czas, który nie został ujęty w tabelce (2,70 zł.) Stąd też braki w danych w tabelce, przy jednoczesnym podtrzymaniu przez żalącego się dotychczasowego zakresu swojego roszczenia (co do okresu i stawek za dobę przechowywania), nie mogą być podstawą do uznania, iż nastąpiła w zażaleniu kolejna modyfikacja wniosku strony o przyznanie wynagrodzenia za dozór. Sąd ocenił, że reguły ustalania wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu, za czas zakreślony przez wnioskodawcę, przyjęte przez Kolegium i jasno przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, są prawidłowe. Wyjaśnić trzeba, że jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, a tylko te zostało objęte wnioskiem Z. S., w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 powoływanej ustawy nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016 r. I OSK 2294/14 i 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2184/16). Przyjęto, że w tym zakresie należy posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, w myśl którego, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od nie tylko argumentacji wnioskodawcy, ale też od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, z uwzględnieniem rodzaju przechowywanego pojazdu oraz od odpowiedniego wyboru parkingów do porównania o podobnych zasadach działania. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez organ dobowych stawek w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej stronie z tytułu przechowywania spornego pojazdu. W tym względzie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko organu odwoławczego i przytoczoną na jego poparcie argumentację. Przyjęte przez organ II instancji stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach czasu w oparciu o stosunki tego samego rodzaju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one z umów pomiędzy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. oraz z Komendą Powiatową Policji w G. i Komendą Wojewódzką Policji w S. i w dalszej kolejności pomiędzy Starostą G. a Z. S. i Starostą a G. I. świadczącym adekwatne usługi do usług oferowanych przez Z. S.. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu goleniowskiego, uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej). Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Sąd podziela wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogląd, że na ustalenie wynagrodzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie mogła mieć wpływu okoliczność, iż pojazd uczyniono przedmiotem postępowania karnego i zabezpieczenia majątkowego i pozostawał on do dyspozycji Sądu Rejonowego. Istotnym jest bowiem fakt, iż zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] nr [...] przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi na podstawie art. 50a ust. 1/130a ust 4 ustawy Prawo ruchu drogowym, z uwagi na "brak OC, brak dokumentów i kierowca w stanie nietrzeźwości" i na podstawie powyższego dokumentu został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S. i pozostawał tam do dnia 5 lipca 2017 r. na podstawie przepisów, w oparciu o które został na parkingu tym umieszczony, to jest przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu, ustanowienie przez Prokuratora Rejonowego w G. na spornym pojeździe zabezpieczenia majątkowego przyszłej kary grzywny i świadczeń pieniężnych, a następnie zajęcie tej ruchomości, już znajdującej się na parkingu wnioskodawcy, przez [...] sądowego w ramach prowadzonej egzekucji świadczeń, nie zmieniło podstawy umieszczenia tego pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym sensie, że na czas zabezpieczenia mienia w postępowaniu karnym i egzekucji, pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Ustawa ta zawiera kompleksową regulację związaną z zasadami poruszania się po drogach, pozostając na styku regulacji prawno-karnych i administracyjno- prawnych. Ustawodawca wyeksponował w art. 130a ust. 1 i 2 przyczyny, dla których koniecznym jest usunięcie pojazdu z drogi i jego umieszczenie na parkingu strzeżonym, czyniąc odpowiedzialnym za realizację tego zadania starostę, od momentu usunięcia pojazdu do jego odebrania z parkingu strzeżonego. Przy czym wskazane w ww. przepisie powody usunięcia pojazdu z drogi, takie jak w niniejszej sprawie, nieodzownie skutkują uruchomieniem procedury karnej wobec przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego, co jednak nie oznacza, że automatycznie ww. kompetencje starosty zostają przeniesione na inne organy i instytucje, prowadzące postępowanie w sprawie karnej i inne postępowania w ramach tej sprawy karnej. W żadnym razie nie wynika to z omawianej ustawy, jak i innych przepisów. Stąd też zarzut skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę materialnoprawną kontrolowanego aktu, tj. art. 102 § 2 u.p.e.a. podniesiony, jak wskazuje Prokurator w związku z nieuzasadnionym ustaleniem Starosty jako właściwego do ponoszenia kosztów dozoru w okresie kiedy sporny pojazd pozostawał do dyspozycji organów ścigania i Sądu, należało ocenić jako bezzasadny. Sąd podziela również argumentację Kolegium co do tego, iż brak wypełnienia przez Z. S. w terminie obowiązku, wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, nie zamyka mu drogi do żądania wynagrodzenia za cały okres dozorowania pojazdu. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Według § 7 ust. 3 rozporządzenia, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Jak wynika z akt Z. S. pismem z dnia 21 lipca 2006 r. poinformował Komendę Powiatową Policji w G. o pojazdach znajdujących się na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym, w tym o samochodzie marki [...] [...]. Tak więc, adekwatnie do ww. przepisów, taką listę nieodebranych pojazdów z parkingu powinien był otrzymać niezwłocznie Starosta [...]. Ponadto Z. S. pismami z dnia 5 października 2010 r. oraz 31 marca 2011 r,. bezpośrednio poinformował Starostę G. o fakcie pozostawania nadal na jego parkingu spornego pojazdu. Wymienione informacje pozostały bez reakcji organu. Z akt wynika również, iż Z. S. w 2014 r. zawracał się i do Prezesa Sądu Rejonowego i do [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. w kwestii przechowywanego pojazdu nr rej. SCN 5922, i w odpowiedziach w kwestii roszczeń związanych z przechowywaniem ww. pojazdu został odesłany do Starosty [...], jako ustawowo zobligowanego do podejmowania działań w celu uregulowania sytuacji zatrzymanych i nieodebranych pojazdów. Właściwe działania Starosty w powyższej kwestii (wynikłe po części z orzeczeń SKO i WSA w Szczecinie) zostały podjęte w dniu 10 kwietnia 2017 r. w momencie wystąpienia z wnioskiem do Sądu Rejonowego w G. o orzeczenie przepadku spornego pojazdu na rzecz powiatu, i następnie po uzyskaniu stosownego orzeczenia (postanowienie z dnia 10 maja 2017 r.), w momencie odebrania pojazdu z parkingu. W tych okolicznościach trudno uznać, że uchybienie przez prowadzącego parking terminowi zgłoszenia, iż uprawniona osoba nie odebrała pojazdu w istocie miało wpływ na pozostawanie tego pojazdu na parkingu aż do dnia 5 lipca 2017 r., a w konsekwencji powinno mieć wpływ na przyznanie prowadzącemu parking wynagrodzenia za okres od 29 maja 2004 r. do 5 lipca 2017 r. Na końcu należy wyjaśnić, że zawarte w skardze argumenty, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres po dniu 22 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu przez sąd, Starosta [...] nie był uprawniony do dysponowania pojazdem, a prowadzący parking nie miał podstaw do wydania pojazdu. Zapowiedź organu, że nastąpi odbiór spornego pojazdu z parkingu, z którą skarżący łączy skutki prawne w postaci prawa do odmowy przyznania wynagrodzenia, nie ma podstawy w procedurze określonej w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (ani też w rozporządzeniu w sprawie usuwania pojazdów), w tym sensie, iż przepisy te nie przewidują instytucji powiadomienia jednostki prowadzącej parking o zamiarze odbioru pojazdu przez organ gminy wraz z prawnymi konsekwencjami takiej informacji. Konkludując, wobec powyższego, zarzuty skargi odnośnie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 i kpa oraz prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało ocenić jako bezpodstawne. W tym stanie rzeczy, Sąd - w oparciu o art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.