II SA/Sz 446/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi L. i R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy 1. u c h y l a zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) Wójt Gminy zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej na terenie działki nr ewid. gruntu [...] obręb W. wszczęte na wniosek L. K., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że przedmiotowa działka nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z przepisami art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., dla terenu objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten na mocy art. 10 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powstał z dniem [...]r. L. K. nie zgodziła się z przedmiotowym postanowieniem. W zażaleniu stwierdziła, że przedmiotową działkę nabyła w celu prowadzenia na niej rodzinnego gospodarstwa ogrodniczego, które ma stanowić zabezpieczenie materialne dla niej i jej rodziny. Wójt swoim postępowaniem naraża ją na straty, ponieważ działka nie może być zagospodarowana a według wstępnych informacji procedura sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego może trwać kilkanaście lat. W konkluzji skarżąca zarzuciła Wójtowi naruszenie art. 7, 8, 9 i art. 10 § 1 kpa oraz pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy możliwości wynikających z ustawy z dnia [...]r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( mieszkalne, gospodarcze, inwentarskie) w rodzinnych gospodarstwach rolnych. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w wyniku rozpatrzenia zażalenia, działając na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po 1 stycznia 1995r. zachowują moc". W studium określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie odrębnych przepisów (art. 10 ust. 2 pkt8 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 62 ust. 2 jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W przedmiotowej sprawie sporna działka jest objęta ustaleniami Studium, które jest wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 cyt. ustawy), a z którego wynika także obowiązek sporządzenia planu. Końcowo Kolegium wskazało, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy jest w przypadku wyczerpania znamion tego przepisu obligatoryjne i nie zależy od uznania organu orzekającego. L. i R. K. zaskarżyli powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnieśli, iż zaistniała sytuacja jest irracjonalna i sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, bowiem zostali pozbawieni możliwości korzystania z gruntu na czas nieokreślony. Ponownie wskazali, iż Kolegium w przedmiotowej sprawie naruszyło art. 7, 8, 9 i 10 § 1 kpa, w ten sposób, że Wójt gminy wydał dwukrotnie postanowienie o zawieszeniu postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy zagrodowej na terenie działki nr ew.[...] obręb W. nie przeprowadzając żadnego postępowania w celu poinformowania ich na jakim etapie są prace dotyczące uchwalenia planu zagospodarowania i jak w tej sytuacji można korzystać z prawa własności do spornej działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł , co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna. W myśl art. 62 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się jeżeli dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zawieszenie postępowania trwa do czasu uchwalenia planu. Wójt Gminy , a następnie na skutek złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznały, że obowiązek sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru wynika z art. 10 ust.2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie ze wspomnianym przepisem w studium określa się w szczególności obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyższej [...]m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. W ocenie Sądu organy obu instancji przywołały w uzasadnieniu art. 10 ust.2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lecz nie wskazały o jakie przepisy odrębne oparły swoje ustalenia. Postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane na podstawie w/w artykułu powinno przywołać przepis konkretnej ustawy prawa materialnego, który zawiera normę w oparciu , o którą można nałożyć obowiązek sporządzenia planu. Brak wspomnianego przepisu uniemożliwia skarżącym obronę swoich racji, a sądowi utrudnia ocenę prawidłowości działania organów administracji w przedmiotowej sprawie. Sąd zwraca też uwagę, że organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcie na podstawie uchwały Rady Gminy K. nr [...] z [...]r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Zgodnie z art. 87 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc. Jednak zdaniem Sądu ranga studium w ustawie z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest inna od przyjętej w ustawie z 27 marca 2003r. Ustalenia studium są obecnie wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Różnica dotyczy też treści i procedury uchwalania studium. Organy winny rozważyć czy skutki prawne studium uwarunkowań uchwalonego na mocy ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym są identyczne jak studium uchwalonego według ustawy z 27 marca 2003r. W opinii Sądu powołanie się na art. 10 ust.2 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003r. może dotyczyć tylko Studium, które zostało uchwalone pod rządami ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji musi ponownie przeanalizować podstawę prawną dotyczącą podjęcia działań wobec złożonego przez skarżącą wniosku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił postanowienia organów obu instancji i orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu.