II SA/Sz 448/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi P. C. oraz A. C. –Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę W dniu [...] r. (data nadania w placówce pocztowej) P.C. i A.Z. złożyli w Urzędzie Gminy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na dz. nr [...] , obręb ewidencyjny [...]. W dniu [...], złożony został przez D. spółkę P.C., A.Z., wniosek z dnia [...]r., o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku usługowego (usługi hotelowe, handlu i gastronomi) przy ul. [...]na działce nr [...]. Powyższy wniosek, na wezwanie organu, inwestorzy uzupełnili o brakujące dane pismem z dnia [...]r. W dniu [...]r. P.C. i A.Z. złożyli wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek [...]. W związku z powyższym, organ I instancji zwrócił się do inwestora o sprecyzowanie zakresu inwestycji. Dnia [...]r. pełnomocnik inwestorów poinformował organ, że zamiarem wnioskodawców jest realizacja w [...] zadań inwestycyjnych zawartych w dwóch wnioskach: od ulicy [...] i od ulicy [...]. W dniu [...]r. w obecności pełnomocnika wnioskodawców, spisano protokół w którym ustalono, że inwestycja zlokalizowana będzie w obrębie ewidencyjnym [...]: część działki [...]. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1. art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił D. spółka P.C., A.Z., ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na działce nr [...]. Organ wskazał, że w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto, została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...]r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy ustalił, że z przedstawionej przez inwestora koncepcji wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadziłaby do trwałego zniekształcenia wnioskowanego terenu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XXXIl/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Teren działki objętej wnioskiem nie jest terenem gęsto zabudowanym. Większość działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję pozostaje niezabudowana. Ponadto, w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego który został wyłożony do publicznego wglądu i swym zasięgiem obejmuje przedmiotową działkę, teren ten oznaczony został symbolem [...] z przeznaczeniem do zagospodarowania zielenią. Zapisy projektu mpzp przeznaczają istniejący drzewostan do ochrony oraz przewidują wprowadzenie form zieleni wzmacniających istniejącą wydmę z wykorzystaniem gatunków roślin zgodnych siedliskowo i geograficznie z ukształtowaniem terenu. Wójt Gminy powołał się również na decyzję z dnia [...]r. o środowiskowych uwarunkowaniach, która, zdaniem organu, obejmuje wnioskowaną inwestycję. Zgodnie z jej zapisami należy zachować w całości wydmę szarą w niezmienionym stanie zlokalizowaną w południowej części działki nr [...] poprzez m.in. nie prowadzenie prac ziemnych, budowlanych itp., jak również prac mogących powodować osuwanie się skarpy. Zabrania się także lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości [...] m od południowej granicy działki nr [...]z działką nr [...], stanowiącą drogę powiatową ul. [...]. Nadto, zgodnie z wnioskiem, szerokość elewacji frontowej planowanego budynku ma wynosić [...] m. W obszarze analizowanym nie znajdują się budynki o tak dużej szerokości elewacji frontowej. Największą szerokość elewacji frontowej wynoszącą [...] m posiadają budynki istniejące na działkach [...]. Również wnioskowana linia zabudowy nie znajduje potwierdzenia w terenie analizowanym. Zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego". W tym przypadku linię zabudowy należałoby ustalić na podstawie usytuowania budynku istniejącego na dz. nr [...]. Jednocześnie organ zaznaczył, że nie może samodzielnie modyfikować złożonego przez inwestora wniosku, a jedynie wydać bądź odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji o wnioskowanych parametrach. W odwołaniu od powyższej decyzji P.C. i A.Z. podnieśli zarzut naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na niewszechstronnym i wybiórczym rozpatrzeniu przez Wójta Gminy materiału dowodowego oraz niezawarciu uzasadnienia faktycznego i prawnego w treści decyzji, - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo istnienia ustawowych przesłanek do jej wydania. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucili: - brak wskazania obszaru, który był analizowany na potrzeby stosowania przepisów u.p.z.p. oraz ustalenia sposobu zagospodarowania gruntów sąsiednich; - brak ustaleń dotyczących rzeźby terenu; - dokonanie nieprawidłowych ustaleń w zakresie dopuszczalnej linii zabudowy i szerokości elewacji frontowej, - brak wskazania konkretnych podstaw prawnych uzasadniających odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W odwołaniu podkreślono, że organ pierwszej instancji błędnie przyjął jakoby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]r. miała dotyczyć inwestycji objętej wnioskiem w niniejszej sprawie. Decyzja ta została wydana w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym odrębnej inwestycji, której część jest położona na działce numer [...], lecz która obejmuje również inne działki. Inwestycja, której dotyczył wniosek nie należy do żadnej kategorii wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 59, art. 64 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że przepis art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nakłada na organy właściwe do wydawania m.in. decyzji o warunkach zabudowy, obowiązek każdorazowego sprawdzenia czy złożony wniosek nie dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ inwestor złożył wniosek w dniu [...]r. zastosowanie w sprawie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Złożony wniosek winien być sprawdzony, celem ustalenia czy inwestycja może być zaliczona do dwóch rodzajów przedsięwzięć określonych w § 2 lub w § 3 ww. rozporządzenia, a więc czy występuje ustawowy obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub czy do przedsięwzięć dla których obowiązek ten może być nałożony postanowieniem właściwego organu. Zgodnie z § 4 nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), które weszło w życie [...]r., do postępowań w sprawie decyzji wyszczególnionych w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...) wszczętych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia - stosuje się przepisy dotychczasowe, co oznacza, że sprawa niniejsza może być prowadzona w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. pod warunkiem, że wnioskodawca nie zrezygnuje z niego wycofując swój wniosek, składając jednocześnie nowy wniosek po dacie [...]r. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...]r. o środowiskowych uwarunkowaniach nie dotyczy tożsamej inwestycji określonej we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jako budowa budynku usługowego na terenie działki nr [...], czyli nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Ponadto, powyższa decyzja została uchylona przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym na wniosek inwestorów decyzją z dnia [...]. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że niewiadomym pozostaje prowadzenie przez organ I instancji postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] i posiłkowanie się jako dowód w sprawie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla zupełnie innego zakresu inwestycji, posiadając zarazem w aktach sprawy inny wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu obiektów hotelowych na terenie działek o numerach [...], czyli tożsamej jak w postępowaniu o wydanie decyzji "środowiskowej". Zdaniem organu II instancji, wybranie przez inwestora inwestycji określonej w jednym z wniosków winno spowodować umorzenie postępowania w sprawie drugiej. Ponadto, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, winien skutkować zawieszeniem postępowania w trybie przepisów art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a nie odmową ustalenia warunków zabudowy. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli P.C. i A.Z. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji postawiono zarzut naruszenia: - art. 15 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów wskazanych w odwołaniu oraz brak własnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia; - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a., które polegało na niewszechstronnym i wybiórczym rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego sprawy a zwłaszcza brak ustaleń co do zakresu obszaru analizowanego, rzeźby terenu oraz wadliwości ustaleń dotyczących linii zabudowy; - § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię dopuszczającą stosowanie przepisów uchylonego rozporządzenia w sytuacji gdy w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej oraz w sytuacji, w której strona domagała się rozpoznania sprawy z uwzględnieniem nowego brzmienia rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi podano, że Kolegium nie poczyniło żadnych własnych ustaleń faktycznych dotyczących obszaru analizowanego oraz co do kwestii istnienia lub nieistnienia obowiązku uzyskania decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie odniosło się też w ogóle do podniesionych w odwołaniu zarzutów wadliwej oceny dowodów. Organ nie ustalił dotychczasowego stanu rzeźby terenu i nie wskazał na czym miało polegać zniekształcenie rzeźby, zwłaszcza że okolica w której znajduje się teren planowanej inwestycji jest gęsto zabudowana. Kłóci się to ze stwierdzeniem organu, że o zniekształceniu terenu może nie być mowy w przypadku terenów zabudowanych. W ocenie skarżących, z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. nie wynika obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych, tym bardziej w sytuacji gdy w jednym z postępowań, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, nie podejmowano żadnych czynności związanych z oceną oddziaływania na środowisko. Dotychczasowe przepisy mogły mieć zastosowanie jedynie do tych postępowań, w których były już wcześniej stosowane, w niniejszym postępowaniu nie podejmowano takich czynności. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli Sądu, przeprowadzonej pod kątem zgodności z prawem, stosownie do kompetencji wynikających z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stało się orzeczenie o charakterze kasacyjnym, którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy odmawiającą D. P.C., A.Z., ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na działce nr [...]. Ze względu na charakter decyzji, która została zaskarżona - mającej istotne znaczenie procesowe, ocena Sądu musiała przede wszystkim objąć trafność przesłanek jakimi kierowało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze dochodząc do przekonania, że merytoryczne, prawidłowe i ostateczne załatwienie sprawy byłoby przedwczesne i niemożliwe. Podstawę prawną dla podjęcia decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy jest art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniając motywy uchylenia decyzji Wójta Gminy i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia podało, m.in. że w sprawie: - winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), - powinna być wyjaśniona kwestia konieczności wydana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego rozstrzygnięciem organu I instancji, bowiem powołane przed Wójta Gminy ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] dotyczyły innej skali przedsięwzięcia, a ponadto decyzja ta została uchylona przez Kolegium w dniu [...], - stwierdzenie konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mającej wpływ na treść decyzji o warunkach zabudowy, winno skutkować zawieszeniem postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., nie zaś odmową ustalenia warunków zabudowy. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że bez wyjaśnienia rodzaju i skali inwestycji oraz prowadzenia postępowania przed wydaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania stało się konieczne. Zdaniem Sądu, dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustalenia faktyczne i prawne oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski okazały się prawidłowe i w sposób jasny przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika to z akt administracyjnych, w dniu [...]r. P.C. i A.Z. złożyli wniosek, datowany na [...]r., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "budynku usługowego (usługi hotelowe, handlu i gastronomi) przy ul. [...]". Następnie, w dniu [...]r., złożony został przez D. spółkę P.C., A.Z., wniosek, również noszący datę [...] r., o ustalenie warunków zabudowy dla budowy "budynku usługowego (usługi hotelowe, handlu i gastronomi) przy ul. [...]". Ten drugi wniosek został uzupełniony przez skarżących pod koniec [...] r. W dniu [...]r., P.C i A.Z. złożyli kolejny wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek o nr [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że do wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na dz. nr [...]doszło w stanie prawnym w którym obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, według którego skala przedsięwzięcia pozwalała sklasyfikować go do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżących, organy orzekające w sprawie powinny uwzględnić fakt wejścia w życie w trakcie postępowania, tj. [...]r., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) oraz to, że wyraźnie domagali się uwzględnienia treści nowego rozporządzenia. W ocenie Sądu, oczekiwania i zarzuty skarżących w tym zakresie są nieuzasadnione. Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Wbrew wywodom skargi, § 4 cyt. rozporządzenia odwołuje się nie tylko do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i o jego ochronie (...), stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Natomiast według art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby zatem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. miał dotyczyć wyłącznie wszczętych postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to zbędne byłoby odwołanie się w nim do całego katalogu decyzji dotyczących postępowań, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego udziale (...). Kwestia stosowania przez organy administracji publicznej wymienionych wyżej przepisów rozporządzeń Rady Ministrów nie jest pozostawiona ich uznaniu, lecz została określona przez prawodawcę. Nie może zmienić tego również żądanie strony, która albo domaga się rozpoznania pierwotnego wniosku o ustalenia warunków zabudowy albo z niego rezygnuje składając nowe podanie w tym przedmiocie wraz z załącznikami, co wiąże się z określonymi skutkami procesowymi. Wycofanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy w oparciu o który zostało już wszczęte postępowania, skutkować winno jego umorzeniem. Prawidłowo określając obowiązujący w sprawie stan prawny Kolegium trafnie również zauważyło, że przed wydaniem przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] nie została ostatecznie przesądzona kwestia konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z postanowieniami art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Nawet gdyby przyjąć, jak uczynił to organ I instancji, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Wójta Gminy z dnia [...] dotyczyła tego samego przedsięwzięcia, to nie była ona decyzją ostateczną, bowiem została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...]r. decyzją nr [...]. To stanowić mogło już samodzielną podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, który wskazał jednocześnie, że organ I instancji powołując się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z dnia [...]r. na ustalenia nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...]r., nie dostrzegł, że skala przedsięwzięcia opisana w obu tych decyzjach jest zupełnie inna. Decyzja z dnia [...]r. dotyczyła przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków: hotelowy, mieszkalno-usługowy, usługowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budową miejsc parkingowych (wg załącznika do decyzji na ok. [...] samochodów), w miejscowości [...], na działkach o nr ew. [...]. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]r., jak wynika z jej opisu w sentencji decyzji, dotyczy budowy budynku usługowego na działce nr [...]. Zauważyć w tym miejscu należy, że pomimo podjętej przez Wójta Gminy próby sprecyzowania przedmiotu inwestycji i sporządzenia na tą okoliczność protokołu z dnia [...]r., zakres przedsięwzięcia określony w obu wydanych przez Wójta Gminy decyzjach z dnia [...]r. jest odmienny od ustaleń zawartych w ww. protokole, w którym mowa jest o inwestycji dot. jednego budynku usługowego wraz budową dróg, parkingów zewnętrznych, zjazdów i infrastruktury technicznej na działkach o nr [...]przy ul. [...]. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na konieczność precyzyjnego określenia przez organ I instancji przedsięwzięcia co do którego ustalane są warunki zabudowy. W tym kontekście stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 K.p.a.) w tym zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) Sąd uznał za chybione. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że również skarżący, poprzez brak precyzyjności w formułowaniu pism do Wójta Gminy, w pewnym sensie spowodowali powstałe niejasności w sprawie. Pierwszy wniosek o ustalenie warunków zabudowy z [...], złożony [...]r., pomimo odpowiednich rubryk na przygotowanym formularzu, nie zawierał oznaczenia dokładnego adresu i numeru działki na którym miałaby powstać inwestycja. Drugi wniosek, również noszący datę [...]r., złożony [...]r., tym razem wniesiony w ramach działalności prowadzonej przez skarżących w ramach Spółki D., dotyczył działki [...]. W piśmie z dnia [...]r. skarżący wnieśli natomiast o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek [...]. Do protokołu z dnia [...] r. P.C. podał, że inwestycja zlokalizowana jest częściowo na działce [...], częściowo na działkach [...]. W takim stanie rzeczy obowiązkiem organu I instancji było podjęcie stosownych kroków, aby intencje skarżących zostały jednoznacznie wyjaśnione, zaś rozstrzygnięcie odnosiło się do rzeczywistego przedmiotu postępowania. Sąd nie podziela natomiast konstatacji organu odwoławczego, że inwestor powinien dokonać wyboru inwestycji wskazanej w jednym z wniosków co skutkować winno umorzeniem postępowania w sprawie drugiej, bowiem przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie temu, aby inwestor rozważał na tym samym terenie różne przedsięwzięcia lub podobne ale w innej skali. Istotne jest natomiast wyjaśnienie, który ze złożonych wniosków podtrzymuje, które należy rozpoznać łącznie (vide: protokół z dnia [...] r.), a które ewentualnie wycofuje. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło w sposób dostateczny powody zastosowania w sprawie art. 138 § 2 K.p.a. Przedstawiona przez organ argumentacja wraz ze wskazaniem jakie okoliczności organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w tym w szczególności wnioski odwołujące się do związania organu orzekającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy treścią ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, niecelowym czyniła odnoszenie się przez organ odwoławczy do tych zarzutów odwołania, które dotyczyły takich kwestii jak np. ustalenie linii zabudowy, szerokości elewacji, czy zniekształcenia rzeźby terenu. Reasumując, wobec uznania zarzutów skargi za niezasadne i nie dostrzegając także z urzędu podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.