II SA/Sz 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu rozprawy w sprawie ze skargi B.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi B.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Pismem z dnia [...] skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku oraz o przywrócenie terminu rozprawy z uwagi na fakt, że nie został poinformowany o wydaniu wyroku przez sąd, co uniemożliwiło mu złożenie odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu rozprawy podlega odrzuceniu. Instytucja przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwana dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (§ 1). Zatem z powyższego jednoznacznie wynika, że przywrócony może zostać wyłącznie termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym przez stronę. W efekcie przyjąć także należy, że dopuszczalny jest wyłącznie wniosek w takim zakresie. Złożony przez skarżącego wniosek dotyczy natomiast żądania przywrócenia terminu rozprawy, a zatem terminu, który – zgodnie z powyższą wykładnią art. 86 § 1 P.p.s.a. – nie podlega przywróceniu. Wyznaczenie terminu rozprawy, którego - zgodnie z art. 91 § 1 P.p.s.a. – z urzędu dokonuje przewodniczący, nie wiąże się dla strony postępowania z obowiązkiem dokonania jakiejkolwiek czynności, w tym do stawienia się na posiedzeniu. Stosownie bowiem do art. 107 P.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. W konsekwencji należało stwierdzić, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu rozprawy jest niedopuszczalny. Zgodnie zaś z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 88 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku oraz o przywrócenie terminu rozprawy z uwagi na fakt, że nie został poinformowany o wydaniu wyroku przez sąd, co uniemożliwiło mu złożenie odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a, który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( art. 87 § 1, 2, i 4 P.p.s.a). Powyższe warunki muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inna osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Konieczną a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy mimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, termin został naruszony. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku ( LEX nr 344095). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Reasumując, przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. Takiego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący nie wykazał. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie został poinformowany o wydaniu wyroku jest bez znaczenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...] r. skarżący został poinformowany o terminie rozprawy. W zawiadomieniu tym wskazano, że stawiennictwo nie jest obowiązkowe. Jednakże równocześnie zawarto pouczenie o zasadach i trybie sporządzania uzasadnienia wyroku, doręczania odpisu sentencji wyroku, jak również o trybie i terminie sporządzenia uzasadnienia takiego wyroku. W świetle powyższego argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli skarżący nie był obecny na rozprawie, to znając jej termin mógł drogą telefoniczną zwrócić się o udzielenie informacji w sprawie wydanego wyroku i w przewidzianym terminie złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego orzeczenia. Skarżący w żaden sposób nie wskazał na niemożność dokonania w terminie czynności technicznej jaką jest złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Natomiast sporządzenie i nadanie ww. wniosku nie jest ani czynnością wymagającą fachowej wiedzy, ani czynnością czasochłonną. Dodatkowo należy wskazać, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący nie dokonał czynności, której nie dokonał w terminie tj. nie złożył samego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący był w stanie dokonać w terminie czynności polegającej na złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, i dlatego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.