II SA/Sz 455/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata J. G. kwotę [...] zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem udzielonej pomocy prawnej z urzędu. B.U. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z wnioskiem /data wpływu do Ośrodka [...]/ o przyznanie świadczenia celowego poprzez dofinansowanie do: zakupu lekarstw, opłat za mieszkanie i uregulowania oddłużenia lokalu, zakupu energii elektrycznej i gazu, dojazdu do szpitala, do opłat za telewizję kablową i oddłużenie abonamentu RTV, opłat za telefonię komórkową, szczepienia okresowego przeciwko grypie. Kierownik Sekcji Świadczeń Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], decyzją z dnia[...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 1-3, art. 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), §1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055) oraz art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia wniosku B.U. przyznał mu pomoc z przeznaczeniem na: - dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej w [...]. w wysokości [...] zł, - dofinansowanie do opłat za gaz [...] w wysokości [...] zł, - dofinansowanie do zakupu lekarstw w [...]. w wysokości [...] zł, - dofinansowanie do przejazdu do szpitala w [...] w wysokości [...] zł, - dofinansowanie do zakupu karty telefonicznej w [...]. w wysokości po [...] zł. Jednocześnie organ nie przyznał pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na: - dofinansowanie do spłaty zadłużenia czynszowego, - zwrot opłaty za dokonane szczepienie przeciwko grypie, - spłatę zadłużenia abonamentu RTV wraz z odsetkami. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes strony, tj. konieczność dostarczenia środków utrzymania. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dochód B.U. - osoby samotnie gospodarującej - wynosi [...] zł miesięcznie i nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, ustalonego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej tj. kwoty 477, 00 zł, co uzasadniało przyznanie wnioskodawcy, będącego osobą niepełnosprawną, zasiłku celowego zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał, że przyznane kwoty na opłacenie gazu i energii elektrycznej mieszczą się w granicach dokonywanych opłat przez wnioskodawcę i jego matkę. Organ według ustalonych wysokości w/w wydatków podzielił je na 2 osoby i ustalił, że dofinansowanie z pomocy społecznej na ten cel kształtuje się dla wnioskodawcy następująco: za energię [...] Zgodnie z przedstawionym skierowaniem z dnia [...]. do szpitala, organ przyznał wnioskodawcy świadczenie z przeznaczeniem na dofinansowanie do środków transportu. Organ przyznał także świadczenie na zakup leków, które w zestawieniu z przedstawioną przez wnioskodawcę fakturą miało zapewnić prawie w całości potrzeby w tym zakresie. Za zasadne organ uznał dofinansowanie do zakupu karty telefonicznej, skoro wnioskodawca jest osobą schorowaną i winien mieć zapewnioną możliwość bezpośredniego kontaktu z placówkami medycznymi. Organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy i analizę akt sprawy, nie przyznał B.U. pomocy w pozostałym zakresie, wskazanym w jego wniosku. Kwestia dofinansowania do spłaty zadłużenia czynszowego jak wyjaśnia organ I instancji - była wielokrotnie wyjaśniana wnioskodawcy, że spłata zadłużenia nie mieści się w granicach świadczeń pomocy społecznej. Organ odmówił B.U. dofinansowania do kosztów szczepienia przeciwko grypie, wskazując, że wnioskodawca zakupił już szczepionkę i dokonał szczepienia z własnych, otrzymywanych świadczeń (między innymi z zasiłku stałego, zasiłku pielęgnacyjnego). Za niezasadne organ uznał także żądanie dotyczące spłaty zadłużenia za abonament RTV, ponieważ nie mieści się w granicach pomocy społecznej. Organ zauważył przy tym, że Poczta [...] - Centrum Obsługi Finansowej poinformowała wnioskodawcę, że istnieje możliwość ubiegania się o umorzenie, bądź rozłożenie zaległej opłaty abonamentowej na raty, z których to uprawnień wnioskodawca nie skorzystał. W odwołaniu od tej decyzji B.U. wystąpił do Kolegium z żądaniem zbadania czy w latach [...] był lokatorem mieszkania przy ul. [...] oraz wskazał na toczące się postępowanie sądowe przeciwko ZGM w [...] uznając, że odmowa dofinansowania do opłat za lokal mieszkalny jest bezpodstawna. Odwołujący wyraził negatywne stanowisko wobec kryteriów jakimi kieruje się organ przy przyznawaniu zasiłków celowych. Zarzuty dotyczyły także odmowy dofinansowania do opłat za telefonię kablową, ponieważ jak zauważył B.U., że do czasu rozstrzygnięcia sprawy sądowej musi spłacać zadłużenie solidarnie, zgodnie z art. 688 Kodeksu cywilnego. B.U. nie zgodził się z decyzją w zakresie odmowy przyznania pomocy na zakup szczepionki przeciwko grypie. Odwołujący powołał się na niepełnosprawność uniemożliwiająca podjęcie pracy, ciężki przebieg choroby, obecny stan zdrowia oraz konieczność dalszego leczenia. Ponadto odwołujący zakwestionował nie przyznanie dofinansowania do zakupu leków w miesiącu [...]. i wskazał, że musi przyjmować leki regularnie od [...] Zdaniem odwołującego sam fakt przyznania zasiłku celowego, który ma charakter uznaniowy nie pozwala na całkowitą dowolność ustawową organu. Ponadto B.U. zauważył, że pomoc w jego sytuacji rzeczywistej jest niezbędna. Z tych względów odwołujący zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie interesu prawnego strony poprzez pozbawienie jej możliwości zaspokojenia potrzeb bytowych w sytuacji, gdy z uwagi na stan zdrowia nie ma możliwości zarobkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477,00 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Organ powołując się na ustalenia wynikające z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego podał, że B.U. mieszka z matką, ale prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie pracuje z uwagi na niepełnosprawność oraz legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wnioskodawca utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego oraz zasiłku stałego i łączna wysokość dochodu w jego przypadku wynosi [...] zł, a więc nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, co uprawnia wnioskodawcę do przyznania pomocy na zasadach ogólnych. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, w którym strona zakwestionowała zasadność odmowy przyznania pomocy na dofinansowanie spłaty zadłużenia czynszowego, zwrotu opłaty za dokonanie szczepienia przeciw grypie, spłatę zadłużenia abonamentu RTV wraz z odsetkami, a także czasookres, na który przyznano stronie dofinansowanie do zakupu leków, Kolegium zauważyło, że istotą zasiłku celowego jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie. Obowiązkiem zaś organu jest ustalenie, czy zaspokojenie potrzeby bytowej, której sfinansowania żąda wnioskodawca, jest w świetle jego sytuacji życiowej rzeczywiście niezbędne. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że dopiero po dokładnym ustaleniu, że występuje zgłoszona potrzeba, która nie może być zaspokojona, w tym w ramach własnych możliwości i z posiadanych środków, czyli wnioskowana pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu. Zdaniem Kolegium niezasadnym było żądanie przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zaległej opłaty mieszkaniowej, czy telewizyjnej w sytuacji, gdy z odrębnych przepisów wynika, możliwość ubiegania się o umorzenie tych opłat wraz z odsetkami. Kolegium zauważyło także, że fakt, iż otrzymane świadczenia w związku z zaległościami z tytułu opłat nie wystarczają na pokrycie wszystkich potrzeb skarżącego, jednak nie stwarza to po stronie organu obowiązku uwzględnienia wszystkich wniosków; bowiem świadczenia z pomocy społecznej mają charakter subsydiarny. Według Kolegium potrzeby tego rodzaju nie mają waloru potrzeb niezbędnych, a rozwiązanie kwestii zadłużenia może nastąpić poprzez wystąpienie przez stronę ze stosownym wnioskiem. Wskazując na istotę uznania administracyjnego Kolegium zauważyło, że prawo organu I instancji obejmuje również ocenę hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie potrzeby bytowe B.U. zostały zaspokojone. Z uwagi na trudną sytuację materialną strony (niski dochód), jak i stan zdrowotny, organ I instancji postanowił skorzystać z uprawnienia do przyznania B.U. pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej w [...], opłat za gaz w [...] r., zakupu lekarstw w [...], w do przejazdu do szpitala do [...]., oraz do zakupu karty telefonicznej w [...] Odnosząc się do kwestionowanego przez stronę czasookresu dofinansowania do zakupu leków Kolegium wskazało, że z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy. W oparciu o przedstawione faktury za leki z miesiąca [...]r. organ I instancji dofinansował ich zakup w kwocie [...] zł w miesiącu [...]. Wnioskodawca może także występować o przyznanie zasiłku na ten cel w kolejnych miesiącach, przedkładając stosowne dokumenty. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, wobec czego brak było podstaw do jej zmiany albo uchylenia w całości bądź w części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną wyżej decyzję B.U. ponownie opisał swoją sytuację zdrowotną i finansową. B.U. postawił zarzut organom I i II instancji, że rozpoznając sprawę dopuściły się naruszenia interesu prawnego skarżącego, bowiem pozbawiony on został możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, mimo że wymaga pomocy z uwagi na inwalidztwo i niemożność zarobkowania. Ponadto w ocenie skarżącego, Kolegium nie zbadało w sposób wyczerpujący niezbędnego materiału dowodowego, a przede wszystkim nie dokonało wnikliwiej oceny w jakim stopniu osoba legitymująca się trwałym inwalidztwem jest zaspokojona w rozumieniu sprawy przyznawania świadczeń z pomocy społecznej oraz zasad ogólnych czy też reguł postępowania administracyjnego. Skarżący zwraca uwagę na wymóg opieki koniecznej dla osób o najcięższych chorobach nowotworowych i z trwałym inwalidztwem. Nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że brak jest w dyspozycji Ośrodka środków pieniężnych na pomoc tym osobom. Wobec powyższego skarżący domaga się przekazania sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania w celu dokonania prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, ponieważ ustalenia te organ poczynił częściowo lub w ogóle i w ten sam sposób orzekł o przyznaniu pomocy przyznając ją częściowo lub w ogóle. B.U. powtórzył stanowisko dotychczas prezentowane w postępowaniu administracyjnym, iż uznanie administracyjne nie uprawnia organu do całkowitej dowolności i obowiązku realnie ustalenia potrzeb życiowych skarżącego. Ponadto skarżący uważa, że organ I instancji celowo pominął sprawę dofinansowania najmu lokalu podkreślił, że zasiłek stały wysokości [...] zł w całości przeznacza za najem [...] lokalu. Skarżący zauważył również, że zmuszony był pożyczyć środki finansowe na przejazd do szpitala. Wskazał na konieczność ponoszenia wydatków na zakup lekarstw, energii elektrycznej. Stan zdrowia skarżącego obrazuje zaświadczenie lekarskie i informacje przez niego wskazane Kolegium, winno uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawę. W pismach z dnia [...] oraz z dnia [...]. skarżący kolejny raz powołał się na okoliczności i dowody potwierdzające zasadność skargi, dotyczy to stwierdzonego u skarżącego stopnia niepełnosprawności, konieczności stałej opieki lekarskiej oraz przejazdów do szpitali. W ocenie strony, nie do przyjęcia jest okoliczność nieudzielenia przez organy pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącego adw. E.G. substytut adw. J.G. poparła skargę i wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, że nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 przywołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem i to zarówno w zakresie przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem wskazanych wyżej wymogów doprowadziła do uznania, że skarga B.U. nie jest zasadna. Skarżący zarzucił organom całkowitą dowolność w ustaleniach faktycznych lub brak ustaleń, co przełożyło się na zakres udzielonej skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego, która była według niego przyznana tylko częściowa lub w ogóle. Takie działanie organu stanowi - według skarżącego - naruszenie interesu prawnego strony z uwagi na pozbawienie zaspokojenia potrzeb bytowych w sytuacji, gdy z uwagi na stan zdrowia nie ma możliwości zarobkowania. Sąd zauważa, że rozstrzygając niniejszą sprawę trzeba mieć na względzie, jakie są ustawowe kryteria przyznania oraz charakter świadczenia z pomocy społecznej jakim jest zasiłek celowy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115 poz. 728 ze zm.) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Treść tego przepisu wskazuje, że świadczenie pomocy społecznej nie ma charakteru obligatoryjnego i jego przyznanie następuje w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ jest uprawniony do przyznania tej pomocy oraz że decyduje o jej wielkości. Przy czym przepisy ustawy o pomocy społecznej nie obligują organów do zaspokojenia wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb swoich podopiecznych. Sąd zwraca także uwagę, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, zaś w art. 3 ust. 1 przesądził, że pomoc ta ma wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zakreślone przez ustawodawcę kryteria, jak wynika z treści powołanych wyżej przepisów, jednoznacznie wskazują, że zasiłek celowy stanowi wyjątkową, doraźną formę wsparcia osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, wobec tego nie może być traktowany tożsamo z takimi świadczeniami jak renta czy emerytura. Zadaniem pomocy społecznej nie jest bowiem utrzymywanie osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, oraz zaspokajanie ich wszystkich potrzeb i oczekiwań. Prawo do zasiłku celowego może być przyznane osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej), Ponadto, przyznanie pomocy społecznej uwarunkowane jest również sytuacją życiową zainteresowanej strony, m.in. ubóstwem, sieroctwem, bezdomnością, bezrobociem, niepełnosprawnością, długotrwałą lub ciężką chorobą (art. 7 ustawy o pomocy społecznej) jak również możliwościami ośrodka pomocy społecznej. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ośrodek nie może pokrywać w całości wszystkich kosztów osób i rodzin znajdujących się w ciężkiej sytuacji materialnej. Należy mieć także na uwadze i to, że wysokość zasiłku celowego jest uwarunkowana w dużej mierze wysokością środków, jakimi dysponuje na ten cel ośrodek pomocy społecznej, który obowiązany jest także do udzielania pomocy innym osobom, również znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej. Kontrola postępowania organów administracji publicznej w niniejszej sprawie doprowadziła Sąd do wniosku, że wydanie decyzji nastąpiło w zgodzie z wyżej wymienionymi przepisami prawa. Organy uwzględniły w przedmiotowej sprawie ustawowe przesłanki przyznania tego świadczenia tj. niepełnosprawność i dochód skarżącego, który wyniósł 477 zł, co oznacza, że wnioskodawca spełnił wymogi wskazane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej jak i § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Organ przyznał skarżącemu wnioskowane świadczenie realizując jego żądania wyrażone we wniosku z dnia [...] w sposób częściowy, czego B.U. nie zaakceptował, formułując zarzuty w odwołaniu jak i w skardze domagając się przyznania pomocy w formie zasiłku celowego w pełnym zakresie wniosku. Sąd zauważa, że skarżący we wniosku nie określił konkretnie wysokości oczekiwanej pomocy. Skarżący otrzymał żądaną pomoc poprzez dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej, gazu, kosztów transportu do szpitala oraz kosztów lekarstw, opłaty za korzystanie z telefonu. Sąd uznał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej nie odmówił skarżącemu przyznania pomocy na wskazane cele oceniając, iż pomoc taka winna mu zostać udzielona, przez co niewątpliwie organ uznał, że skarżący jest osobą godną zaufania w takim kontekście, iż przyznana pomoc zostanie przezeń prawidłowo i dobrze wykorzystana. Natomiast to, że ta pomoc nie zaspokoiła w pełni oczekiwań skarżącego nie może stanowić skutecznego zarzutu naruszenia prawa kierowanego pod adresem organów, bowiem jak już wyżej wskazano udzielana pomoc stanowi wyłącznie formę doraźnego wsparcia, od której trudno wymagać, aby była w stanie pokryć wszystkie potrzeby tak dużej rzeszy zainteresowanych nią osób i to w pełnym zakresie. Zakres postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego uzależniony jest od przedmiotu żądania wnioskodawcy zawartego we wniosku. Tak więc organ przeprowadza postępowanie dowodowe i rozstrzyga sprawę zgodnie z przedmiotem wniosku i jak słusznie zauważył organ odwoławczy winien mieć na względzie rodzaj, zakres oraz hierarchię zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście rzeczywistych potrzeb wnioskodawcy, mając na uwadze i to, jaka jest ogólna liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Jak wynika z wniosku /data wpływu do Ośrodka dnia [...]./ skarżący wnosił także o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie do kosztów utrzymania lokalu oraz do spłaty zadłużenia czynszowego, zwrot opłaty za dokonane szczepienie przeciwko grypie, spłatę zadłużenia abonamentu RTV wraz z odsetkami. Sąd wskazuje, że zarówno organ I jak i II instancji w uzasadnieniu swych decyzji wyjaśniły wnioskodawcy powody odmowy przyznania zasiłku celowego w wyżej wymienionym zakresie. Należy wyjaśnić, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o umorzenie tych zaległości. Ponadto pomoc w formie zasiłku celowego nie może służyć takim celom jak oddłużenie lokalu, czy spłaty zaległości za abonament radiowo-telewizyjny, bowiem celem podstawowym jest subsydiarna pomoc w celu zaspokojenia bieżących potrzeb życiowych wnioskodawcy. Tym samym nie zasadne są twierdzenia skarżącego, że organy w ogóle nie rozpatrzyły sprawy w tym zakresie. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, istnieją prawne możliwości podjęcia działań np. złożenia wniosku, skierowanego do wierzyciela o rozłożenie tej zaległości na raty, czy też jej umorzenia, z czego skarżący nie skorzystał. Powyższe rozważania odnoszą się także do zasadności odmowy przyznania dofinansowania do szczepienia przeciwko grypie. Skoro organ ustalił, że skarżący uzyskał już pomoc finansową na ten cel, a z akt sprawy nie wynika, że skarżący ten fakt zanegował, to nie można organom zarzucić braku argumentacji do stwierdzenia odmowy przyznania pomocy na ten cel. Wobec powyższego zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego, iż w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ nie poczynił ustaleń i nie prawidłowo podał motywy swojego rozstrzygnięcia. Kolegium uzasadniając orzeczenie powołało się bowiem zarówno na sytuację materialną (niskie dochody, wydatki) oraz osobistą (orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, chorobę) strony, jak również na możliwości finansowe Ośrodka wskazując, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia był odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Sąd stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyznana pomoc mieści się w prawnie dopuszczalnych granicach uznania administracyjnego. Wprawdzie, jak trafnie wywiódł skarżący, organy I i II instancji nie przedstawiły analizy posiadanych środków w powiązaniu z liczbą osób uprawnionych do otrzymywania pomocy, nie mniej jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Okolicznością powszechnie wiadomą i znaną Sądowi również z urzędu, wobec rozpoznawania innych skarg dotyczących zasiłków przyznawanych z pomocy społecznej, jest trudna sytuacja ośrodków pomocy społecznej, które dysponując określonym budżetem, nie są w stanie objąć pomocą swoich podopiecznych w stopniu przezeń oczekiwanym. Aby objąć wsparciem jak najszerszą grupę, ograniczone możliwości zmuszają organy pomocy społecznej do miarkowania przyznawanych środków nawet wobec osób, rodzin, w tym rodzin niepełnych oraz osób będących w sytuacji podobnej jak skarżący, czyli niepełnosprawnych i nieposiadających jakichkolwiek własnych środków utrzymania. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że w świetle prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego i prawnego oraz motywów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego przepisów prawa, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. W przedmiocie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, któremu przyznano prawo pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).