II SA/Sz 455/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku P. , Wójt Gminy D. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. ., w tym: - realizacji stalowej wieży o wysokości do 42m n.p.t. [wraz z antenami i urządzeniami technicznymi], - montażu konstrukcji stalowej i drogi kablowej u podstawy wieży, zasilanie stacji bazowej, - montażu podestów obsługowych, - montażu anten sektorowych, radioliniowych i modułów radiowych, - ogrodzenie terenu, na terenie działki [...] M. gmina D., [...]. Organ szeroko uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wskazując, że podstawą odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej jest okoliczność, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, a inwestor nie załączył do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji złożyła P. zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego oraz domagając się jej uchylenia. Pełnomocnik strony, załączając pełnomocnictwo do reprezentowania P. wskazała, że dnia 31 sierpnia 2018 r. nastąpiła zmiana danych inwestora w krajowym rejestrze sądowym. Spółka P. weszła w prawa i obowiązki poprzedniej strony P. Jako załącznik pełnomocnik przedłożyła aktualny odpis krajowego rejestru sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy wyjaśnił, że badając legitymację Spółki do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy D. wezwał stronę do wykazania, z czego wynika uprawnienie odwołującej P. do złożenia odwołania od decyzji kierowanej do inwestora P. Pełnomocnik wyjaśniła, że Sąd Rejonowy dla W. w W., XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] wydał postanowienie o wpisie podziału P. przez przeniesienie części majątku tej spółki stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa na P. - w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych, dalej jako "k.s.h.". Stosowna adnotacja jest zawarta w odpisie KRS P. . Zgodnie z art. 531 § 1 k.s.h., w dniu podziału spółka P. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki P. , przypisane w planie podziału z dnia [...] W pkt II Załącznika nr [...] do planu podziału wskazano, że do spółki P. przeniesione zostały składniki majątkowe niezbędne do prowadzenia działalności polegającej na budowie i utrzymaniu infrastruktury telekomunikacyjnej. Zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h., z dniem podziału spółka P. wstąpiła z mocy prawa do niniejszego postępowania w miejsce spółki P. . Organ odwoławczy wskazał, że w odrębnym piśmie z dnia 4 lutego 2019 r., kolejny pełnomocnik spółki P. w osobie radcy prawnego, dodatkowo załączył fragment planu podziału oraz uchwałę nr [...] Zarządu Spółki P. z dnia [...] w sprawie przeniesienia składników majątku przedsiębiorstwa Spółki na P. (dawniej P. , wraz z tabelą nr [...] - wykazem dokumentów, na podstawie których jest lub może być prowadzona budowa obiektów wchodzących w skład sieci telekomunikacyjnej wydzielanych do Spółki Przejmującej. Przystępując do rozpoznania sprawy Kolegium wyjaśniło, że obowiązkiem organu odwoławczego, do którego wniesione zostaje odwołanie od decyzji pierwszej instancji jest w pierwszym rzędzie ustalenie, czy pochodzi ono od podmiotu dysponującego przymiotem strony prowadzonego postępowania. W niniejszym postępowaniu odwołanie mogło być skutecznie wniesione przede wszystkim przez inwestora. Inwestorem (wnioskodawcą) jest niewątpliwie spółka P. gdyż to jej wniosek zainicjował postępowanie zakończone wydaniem decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] Również decyzja kończąca postępowanie w pierwszej instancji rozstrzyga o odmowie lokalizacji inwestycji dla spółki P. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie następstwa procesowego reguluje art. 30 § 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy to w toku prowadzonego postępowania administracyjnego pojawiają się zmiany podmiotowe wskutek śmierci strony będącej osobą fizyczną lub utraty osobowości prawnej przez osobę prawną albo utraty bytu prawnego przez jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Zmiany w obsadzie stron postępowania mogą być ponadto skutkiem zmian w sytuacji prawnej danej strony postępowania, a w szczególności związanych z przejściem w jego toku praw i obowiązków strony na inne osoby. W kontekście tych wywodów organ wskazał, że odwołująca spółka Polkomtel Infrastruktura swój przymiot strony w postępowaniu odwoławczym, co do wydanej decyzji odmawiającej lokalizacji inwestycji celu publicznego, wyprowadza z faktu podziału spółki Polkomtel i opiera na przepisie art. 531 § 1 k.s.h., zgodnie z którym spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. W myśl zaś art. 531 § 2 k.s.h., na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Kolegium wywiodło, że na gruncie przytoczonych unormowań odróżnia się zasady sukcesji cywilnoprawnej (§ 1) od zasady ograniczonej sukcesji administracyjnoprawnej (§ 2). Specyfika aktów administracyjnych, których najistotniejszym elementem jest jednostronne, władcze określenie przez organ administracji publicznej prawa i obowiązków indywidualnego adresata – uzasadnia zasadę zakazu pełnej sukcesji administracyjnej. Skoro art. 531 § 2 k.s.h. nie formułuje sukcesji administracyjnej w sposób ogólny, ale odwołuje się do przejścia "w szczególności" zezwoleń, koncesji oraz ulg – pozostających w związku z przydzielonymi w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, które zostały przyznane spółce dzielonej – to znaczy, że sukcesja ta ma ścisły związek z wydanymi aktami administracyjnymi, przyznającymi dzielonej spółce w szczególności (czyli przykładowo) zezwolenia, koncesje, ulgi. Zatem sukcesja stosunków publicznoprawnych doznaje w tym przepisie istotnego ograniczenia. W ocenie organu odwoławczego, inaczej niż starają się wywodzić pełnomocnicy, sukcesja administracyjna związana z podziałem spółek mogła ewentualnie wynikać z przepisu art. 531 § 2 k.s.h., a nie z art. 531 § 1 k.s.h. Organ zauważył jednak, że w dacie podziału spółek ([...] decyzja administracyjna, od której złożono odwołanie nie była jeszcze wydana i nie była ujęta w planie podziału. Decyzja ta również nie kształtuje żadnego prawa lub obowiązku dla spółki, której wniosek rozpoznaje (spółka P. gdyż odmawia ustalenia warunków lokalizacji inwestycji. Za istotne w rozpoznawanej sprawie organ uznał to, że wnioskująca spółka P. nie posiadała praw rzeczowych do terenu inwestycji i działka nr [...] nie weszła w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które nabyła wskutek podziału spółka P. . Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności wskazują, że spółka P. nie wstąpiła z mocy prawa do postępowania wszczętego wnioskiem spółki P. . W świetle obowiązujących przepisów prawa przedstawiona Uchwała Zarządu P. nr [...] z dnia [...], którą "przypisano" spółce P. postępowanie administracyjne dotyczące stacji bazowej [...], nie wywołuje żadnych skutków prawnych w zakresie zmiany wnioskodawcy w toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia, na wniosek konkretnego inwestora warunków lokalizacji dla zindywidualizowanej inwestycji celu publicznego. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia SKO w S., P. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h., poprzez odmowę uznania wstąpienia Skarżącej w miejsce P. w prawa i obowiązki wnioskodawcy w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą: stacja bazowa nr [...] [...] zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] pomimo iż wobec wyraźnego wskazania tegoż postępowania w pkt. [...] Tabeli [...] Załącznika nr [...] do Planu podziału z dnia [...] roku — zaktualizowanego Uchwałą Zarządu P. nr [...] z dnia [...] roku, a także wskazania w tymże Planie podziału w pkt [...] Tabeli nr [...] Załącznika nr [...] do ww. Planu podziału zamówienia nr [...] udzielonego w dniu [...] roku dla E. w ramach którego wykonywane są wszelkie prace związane z przygotowaniem opracowań, projektów i uzyskania decyzji koniecznej do wybudowania stacji bazowej nr [...] [...] sukcesja ta jest oczywista, w pełni uzasadnia uznanie skarżącej za stronę postępowania i czyniła koniecznym rozpoznanie złożonego przez nią odwołania; 2. Art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 poprzez niezastosowanie, pomimo że biorąc pod uwagę stan faktyczny tj. przeniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa P. w skład której wchodzi przedmiotowe postępowanie jako zmierzające do zlokalizowania stacji bazowej [...] na P. (dawniej P. ), w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu Spółek Handlowych, zasadne i konieczne było rozpoznanie odwołania, a w rezultacie wydanie decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji; 3. Art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest brak prawnej możliwości przeniesienia decyzji lokalizacyjnej na inny podmiot w takim trybie, jaki byłby możliwy w przypadku decyzji o warunkach zabudowy, co w świetle przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa P. obejmującej wszystkie składniki majątkowe niezbędne do prowadzenia działalności polegającej na budowie i utrzymaniu infrastruktury telekomunikacyjnej do skarżącej, czyniłoby koniecznym cofnięcie wniosku przez P. i jego ponowne złożenie przez skarżącą; 4. Art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: a) niezrozumiałe w świetle art. Art. 531 § 1 i 2 k.s.h. uznanie, iż pomimo uwzględnienia ww. postępowania w Planie podziału, niemożliwe było wstąpienie skarżącej w miejsce P. w prawa strony wnioskującej; b) niezasadne oczekiwanie umieszczenia decyzji organu I instancji w Planie podziału, podczas gdy mógł on obejmować jedynie postępowania wszczęte i decyzje wydane do dnia [...] roku; c) całkowicie niezrozumiałe w świetle przepisu art. 52 ust. 2 i 3 oraz 63 ust. 2 zd. pierwsze oczekiwanie, aby skarżąca posiadała tytuł prawny do nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana stacja bazowa [...], podczas gdy nie tylko wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale nawet uzyskanie ostatecznej decyzji w tym zakresie, nie wymaga posiadania praw do nieruchomości, ani też nie rodzi jakichkolwiek praw do terenu inwestycji, a ich nabycie jest konieczne dopiero na etapie wystąpienia o udzielenie pozwolenia na budowę; 5. Art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ("Konstytucja RP") w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; 6. Art. 12 k.p.a. poprzez niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że zasadne jest wymaganie ponownego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej przez Skarżącą, pomimo iż z mocy prawa wstąpiła ona w miejsce P. w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją, co z pewnością nie prowadzi do rezultatu "najprostszymi możliwymi środkami’. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że akt ten nie narusza przepisów wskazanych przez stronę skarżącą. Sąd z urzędu również nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które skutkować by mogło uchyleniem zaskarżonej decyzji. Oś sporu w badanej sprawie koncentruje się wokół następstwa prawnego w postępowaniu administracyjnym i legitymacji procesowej P. do występowania w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w charakterze strony, w miejsce wnioskodawcy – P. z której skarżąca została wydzielona jako zorganizowana część przedsiębiorstwa. Jak wynika z akt postępowania z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w badanej sprawie wystąpiła P. i na rzecz tej spółki została wydana decyzja odmowna. Tymczasem odwołanie od decyzji wniósł inny podmiot – P. . W toku postępowania odwoławczego skarżąca Spółka wywodziła, że jest następcą prawnym wnioskodawcy i wstąpiła w jej prawa i obowiązki, bowiem ze spółki P. została wydzielona jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, które przejęło wszelkie składniki majątkowe, niezbędne do prowadzenia działalności polegającej na budowie i utrzymaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, co wynika z planu podziału z dnia [...] r., zaktualizowanego uchwałą Zarządu P. z dnia [...] W ocenie skarżącej przedłożone przez nią dokumenty w dostateczny sposób udowodniły, że jest ona następcą prawnym spółki P. i w konsekwencji stała się stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca powołała się przy tym na treść art. 531 k.s.h. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny stanowiska skarżącej należy odwołać się do przepisów regulujących kwestie związane z następstwem prawnym w postępowaniu administracyjnym. Z art. 30 § 4 k.p.a. wynika, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Sukcesja administracyjnoprawna dotyczy zatem ograniczonego zakresu - praw zbywalnych lub dziedzicznych, Może być skutkiem dokonanych czynności cywilnoprawnych pomiędzy osobami fizycznymi i prawnymi, ale również przekształceń podmiotowych osób prawnych. W tym ostatnim przypadku zastosowanie będą miały przepisy k.s.h., które regulują kwestie następstwa prawnego w przypadku różnego rodzaju przekształceń podmiotowych spółek prawa handlowego – połączenia, podziału itp. W przypadku podziału spółki kapitałowej zastosowanie znajduje art. 531 k.s.h., który w § 1 stanowi, że spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. Zgodnie z § 2 tego przepisu, na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, na tle przytoczonej regulacji, że § 1 art. 531 k.s.h., jak trafnie zauważył organ odwoławczy odnosi się do materialnej sukcesji cywilnoprawnej, natomiast następstwo procesowe w przypadku podziału spółki może mieć miejsce wyłącznie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, regulujących przypadki następstwa procesowego związanego ze zmianami podmiotowymi, zachodzącymi w stosunkach materialnoprawnych, będących przedmiotem postępowania (A. Cudna-Wagner, Następstwo procesowe w przypadku podziału spółki przez wydzielenie, PPH 2008, Nr 10, s. 33). Zatem przepis ten, na który powołuje się skarżąca nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Kwestie związane z sukcesją administracyjnoprawną zostały uregulowane w § 2 tego przepisu. W doktrynie przyjmuje się, że specyfika aktów administracyjnoprawnych polega na tym, że elementem wyróżniającym jest fakt jednostronnego (władczego) określenia praw i obowiązków przez organy władzy publicznej, skierowanego do indywidualnego adresata. Dlatego też w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zakaz sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego (J. Łętowski, Prawo administracyjne. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1990, s. 183–191; tak również A. Szumański, w: Sołtysiński, Szajkowski, Szumański, Szwaja, Komentarz KSH, t. IV, 2009, s. 822). Wspominany zakaz sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego doznaje ustawowego wyjątku mocą regulacji art. 531 § 2 k.s.h., który dopuszcza ogólną zasadę sukcesji administracyjnoprawnej w przypadku podziału spółki kapitałowej jako następstwa sukcesji uniwersalnej na płaszczyźnie prawa cywilnego. Przemawiają za tym względy pragmatyczne, które w tym konkretnym przypadku okazały się ważniejsze dla bezpieczeństwa obrotu prawnego niż doktrynalna zasada zakazu sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego (A. Szumański, w: Sołtysiński, Szajkowski, Szumański, Szwaja, Komentarz KSH, t. IV, 2009, s. 822–823). Artykuł 531 § 2 k.s.h. określa szeroko zakres podmiotowy sukcesji administracyjnoprawnej, odwołując się do przejścia w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg przyznanych spółce dzielonej. Warunkiem jest jednak, aby pozostawały one w związku z przydzielonymi w planie podziału danej spółce przejmującej lub spółce nowo zawiązanej składnikami majątku spółki dzielonej. Brak powiązania w planie podziału określonego zezwolenia, koncesji lub ulgi ze składnikami majątku pozostającymi w związku merytorycznym z tym zezwoleniem, koncesją czy ulgą (art. 534 § 1 pkt 7 k.s.h.) powoduje bezskuteczność sukcesji administracyjnoprawnej z powodu niespełnienia przesłanek sukcesji określonych w art. 531 § 2 k.s.h. (zob. A. Szumański, w: Sołtysiński, Szajkowski, Szumański, Szwaja, Komentarz KSH, t. IV, 2009, s. 826). Stosownie do wspomnianego art. 534 § 1 pkt 7 k.s.h., plan podziału powinien zawierać co najmniej dokładny opis i podział składników majątku (aktywów i pasywów) oraz zezwoleń, koncesji lub ulg przypadających spółkom przejmującym lub spółkom nowo zawiązanym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że z załączonego do akt postępowania odpisu KRS P. wynika, że podmiot ten powstał na skutek dokonanego podziału spółki P. Wydzielenie skarżącej Spółki nastąpiło w dniu [...] Z kolei z przełożonego przez skarżącą załącznika nr [...] do planu podziału, zatytułowanego "Podział składników majątku (aktywów i pasywów oraz zezwoleń, koncesji lub ulg P. przypadających spółce przejmującej", z którego wywodzi ona swoje uprawnienie do wstąpienia w prawa strony w niniejszym postępowaniu, wynika, że "do spółki przejmującej w związku z podziałem P. zostaną przeniesione składniki majątkowe (aktywa i pasywa), które będą niezbędne do prowadzenia przez spółkę przejmującą działalności polegającej, między innymi, na budowie oraz utrzymaniu infrastruktury telekomunikacyjnej w zakresie sieci dostępowej oraz sieci transportowej". W świetle poczynionych przez sąd wyżej uwag dotyczących natury sukcesji administracyjnoprawnej uznać zatem należy za trafne stanowisko organu odwoławczego, który przyjął, że w badanej sprawie do niej nie doszło. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że załączone do akt postępowania dokumenty nie wskazują, aby na rzecz przejmującej spółki zostały przeniesione jakikolwiek uprawnienia do wstąpienia do postępowania administracyjnego toczącego się w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana w dniu [...] a więc już po wydzieleniu skarżącej spółki. Ani wnioskodawca, ani skarżąca Spółka nie podjęły żadnych działań w kierunku powiadomienia organu o dokonanym podziale i ewentualnych jego konsekwencjach dla toczącego się postępowania administracyjnego, a adresatem decyzji jest P. która jest podmiotem w dalszym ciągu istniejącym. W świetle rozważań dotyczących sukcesji administracyjnej uznanie, że skarżąca stała się adresatem wydanej w badanej sprawie decyzji administracyjnej, nieujętej w planie podziału jest niedopuszczalne. Faktem jest, iż w dacie sporządzania planu podziału decyzja nie istniała w obrocie prawnym i nie mogła być w nim uwzględniona, co więcej w dacie sporządzenia planu nie było jeszcze wszczęte postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w niniejszej sprawie, wniosek został bowiem złożony w dniu 17 lipca 2018 r., a więc krótko przed dokonaniem wpisu o podziale w rejestrze KRS. Rzeczą wnioskodawcy i skarżącej Spółki było zatem podjęcie takich działań, które spowodowałyby wydanie decyzji na rzecz właściwego adresata. Rację należy również przyznać Kolegium, że w dacie dokonania podziału wnioskodawca – Spółka P. , nie nabyła żadnych praw, które mogłyby zostać na spółkę przejmującą przeniesione. Końcowo zauważyć należy, że organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę na to, iż skarżąca w dacie wydania decyzji organu I instancji nie była właścicielem nieruchomości. Co prawda jak słusznie zwróciła uwagę skarżąca, posiadanie prawa rzeczowego do nieruchomości, na której miała być zlokalizowana inwestycja nie jest warunkiem sine qua non do wystąpienia o wydanie decyzji lokalizacyjnej, jednak okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie z punktu widzenia art. 531 § 2 k.s.h. Z tych względów sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w skardze i uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), skargę oddalił.