II SA/Sz 457/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanawia odrzucić skargę A.T. pismem z dnia [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której między innymi wyraził swoje niezadowolenie z pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którzy zdaniem skarżącego: "przekraczają swoje uprawnienia, wspólnie i w porozumieniu ostro mnie prześladują". Jednocześnie skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności jego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi A.T. nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak wynika ze skargi, skarżący kwestionuje rzetelność wykonywania zadań przez pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie sądu intencją skarżącego było zatem wniesienie tzw. skargi powszechnej, o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII K.p.a., bowiem tryb skargowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzony jest przez organy administracji publicznej, które nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Ponadto w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 227 K.p.a. do właściwego organu administracji publicznej, stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu w tym przedmiocie. Wobec powyższego niniejszą skargę należało uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.