II SA/Sz 460/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. wydanej w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji T. Z., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r., nr [...], nakładającą na skarżącego obowiązek wykonania świadczenia rzeczowego w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, polegającego na dostarczeniu do wskazanej w decyzji jednostki wojskowej i oddanie w używanie samochodu marki [...] nr rej [...] na rzecz Sił Zbrojnych RP – [...]. W decyzji tej organ I instancji wskazał, że strona jest zobowiązania przystąpić do wykonania świadczenia w terminie do 10.00 godziny 2 (drugiego) dnia mobilizacji, mimo nieotrzymania w tej sprawie wezwania. Jednocześnie skarżący zwrócił się w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Argumentował, że zaskarżona decyzja jawi się jako wydana z naruszeniem prawa i nie powinna być zrealizowana. Tym samym, jako w pełni zasadny, przedstawia się – według skarżącego – wniosek o wstrzymanie ww. decyzji. Podniósł, że z załączonych do skargi dokumentów wynika, że samochód, którego dotyczy sprawa jest niezbędny do wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej i wywiązywania się z zawartych wcześniej umów. Część tych umów została zawarta w wyniku przeprowadzonej procedury przetargowej i jest realizowana również na rzecz podmiotów publicznych – co wiąże się m.in. z wysokimi karami umownymi w przypadku nienależytego lub nieterminowego wykonania usług. Realizacja decyzji Wójta Gminy D. pociągnęłaby za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Powołane we wskazanym przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Strona skarżąca, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). W ocenie Sądu, ogólnikowa argumentacja strony o niezbędności samochodu, którego sprawa dotyczy, do wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej i wywiązywania się z zawartych wcześniej umów, z których część zawarta została w wyniku przeprowadzonej procedury przetargowej i jest realizowana również na rzecz podmiotów publicznych, co wiąże się m.in. z wysokimi karami umownymi w przypadku nienależytego lub nieterminowego wykonania usług, nie została poparta dowodami pozwalającymi zweryfikować sytuację ekonomiczną strony, w kontekście ustawowo zakreślonych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji na podstawie ww. przepisu. Sam fakt realizacji decyzji administracyjnej w przedmiocie wykonywania świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju, nie jest wystarczającym argumentem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, nie przedstawił w przedmiotowym wniosku wielkości szkody materialnej, która grozi mu w związku z wykonaniem ww. decyzji. Z dołączonych do skargi załączników, można jedynie odczytać terminy, stan licznika pojazdu, zakres zleceń ze wskazaniem podmiotu, w okresie [...] r. oraz [...] r., które realizował skarżący z użyciem samochodu wskazanego w decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wymaga także wyjaśnienia, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie bada prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Tak więc argumenty skarżącego o tym, że zaskarżona decyzja jawi się jako wydana z naruszeniem prawa nie mogły zostać uznane za trafne. Należy ponadto podkreślić, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania nie dotyczy sytuacji wskazującej na niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Zdaniem Sądu, w złożonym wniosku skarżący nie przedstawił okoliczności wyjątkowych i uprawdopodobnionych należycie, świadczących o potrzebie wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji. Nienależyte uzasadnienie wniosku nie może być przy tym traktowane za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak wykazania przesłanek ochrony tymczasowej. Okoliczności przemawiających za uwzględnieniem żądania strony, nie można było także wywieść z całokształtu akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.