II SA/Sz 462/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak/spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi B.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu o d d a l a skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] r., Nr [...], odmawiającej B. Z. udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku [...] (kat. [...]I), położonego na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie [...] w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż organ pierwszej instancji po stwierdzeniu w trakcie obowiązkowej kontroli budowy ww. budynku nieprawidłowości w zakresie zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz wymierzeniu kary z tego tytułu, odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu – na podstawie art. 59f ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Dalej organ odwoławczy podał, że B. Z. odwołała się od powyższej decyzji ponosząc, iż decyzja narusza przepisy art. 59a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 5 i art. 59f ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 10 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wydana została przedwcześnie, bowiem przed upływem terminu zaskarżenia postanowienia w przedmiocie nałożenia kary. Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Zgodnie bowiem z przepisem art. 59 a ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ zobowiązany jest przeprowadzić kontrolę, podczas której dokonuje się sprawdzenia jego zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonanie obiektu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlany. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 59f ust. 1, 2 i 5 ustawy Prawo budowlane, wymierzył inwestorowi karę w wysokości [...] zł. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 59f ust. 6 ww. ustawy, należało wydać decyzję odmawiającą pozwolenia na użytkowanie. Ponadto organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu [....] o wymierzeniu kary. We wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca, działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji w całości wskazując, iż wydana została z naruszeniem art. 59a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 5 i 59f ust 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455). W ocenie skarżącej obie decyzje wydane zostały przedwcześnie, bowiem jeżeli nie było podstaw do nałożenia kary w trybie art. 59f i art. 59g ustawy, to nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. W rezultacie działanie organów nadzoru budowlanego mogły doprowadzić do sytuacji, w której decyzja wydana na podstawie uchylonego postanowienia stała się ostateczna. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego przywołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższej regulacji Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, nie badając przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga B. Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiadają prawu. Skarżąca w dniu [...] r. złożyła Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania. Jako że skarżąca zobowiązana była do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, co wynikało z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], o pozwoleniu na budowę, organ pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Następnie, zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola wykazała nieprawidłowości obiektu w zakresie zgodności z projektem zagospodarowania terenu oraz zgodności z projektem architektoniczno-budowlanym, co skutkowało wymierzeniem skarżącej kary określonej w przepisie art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane – postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] r., Nr [...]. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w opisanych okolicznościach przepis art. 59 f ust. 6 ustawy Prawo budowlane obligował organy do orzeczenia w drodze decyzji o odmowie wydania skarżącej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Wynika to z treści normy prawnej zawartej w powołanym przepisie i kategorycznego sposobu jej sformułowania: "odmawia wydania". Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż decyzje obu instancji wydane zostały przedwcześnie. Jak sama skarżąca przyznaje, wniesienie zażalenia na postanowienie pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary nie wstrzymało jego wykonania. Natomiast zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej jednocześnie z postanowieniem organu drugiej instancji, a zatem również nie można jej zarzuć, iż wydana została przedwcześnie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.