II SA/Sz 463/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr SKO.GP.450.3157.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Burmistrz Gminy T. , działając na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej "K.p.a"), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 3a, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094; dalej "u.o.o.ś."), po rozpoznaniu wniosku J. K. (dalej "skarżący", "wnioskodawca"), wydał w dniu 28 czerwca 2023 r. decyzję nr GKiOŚ.6220.2.2020.OŚiZ, w której odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 25 października 2022 r. znak: GKiOŚ.6220.2.2020.OŚiZ w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża C. na działce numer [...] obr. C. w gminie T. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 25 października 2022 r. na wniosek B. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowo-Budowlane B. B. z siedzibą w G. (dalej "inwestor"), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża C. na działce numer [...] obr. C. w gminie T. . Organ I instancji wymienił poszczególne warunki, opisane w ww. decyzji. Decyzja powyższa z uwagi na niezaskarżenie jej przez żadną ze stron postępowania stała się ostateczna w dniu 1 grudnia 2022 r. W dniu 5 kwietnia 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. Wnioskodawca wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z zeznań L. P. oraz jego na okoliczność ustalenia daty powzięcia wiadomości przez skarżącego o prowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji, a ponadto dowodu z "kontrraportu" w celu wykazania właściwości nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną w celu określenia szerszego kręgu podmiotów, będących stronami postępowania oraz braku zawiadomienia wnioskodawcy o wszczęciu postępowania, prowadzonych czynnościach i wydanej decyzji środowiskowej. Skarżący podał, że jest właścicielem działek o numerach [...] oraz [...] położonych w C. , które przylegają do działki inwestycyjnej. Uzasadniając swój udział w postępowaniu w charakterze strony, wskazał na art. 74 ust. 3a pkt 1-3 u.o.o.ś. W jego ocenie, organ I instancji nie może, przy uznaniu za stronę postępowania ograniczać się do ustalenia osób, których nieruchomości położone są w odległości 100 m od terenu inwestycji. Organ winien w sposób wyczerpujący i prawidłowy określić strony postępowania. Zdaniem skarżącego, organ I instancji ocenił wyłącznie przesłankę odległościową. Skarżący podał, że jego działki znajdują się w spokojnej, cichej i zielonej okolicy. Na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny i budynek gospodarczy. Miejsce to odznacza się wysokim walorem krajobrazowym, podobnie jak cała miejscowość, w której jest położone. C. położony jest w malowniczej okolicy, niedaleko małego jeziora rynnowego, a jego cechą charakterystyczną jest otoczenie miejscowości polami rolnymi oraz lasami. W pobliżu miejscowości znajdują się dwa niewielkie jeziora polodowcowe - [...] oraz dalej na południe [...]. Nieruchomość oraz miejscowość, w której jest ona położona posiada walory turystyczne doceniane przez mieszkańców oraz osoby goszczące. Zdaniem wnioskodawcy, planowane przedsięwzięcie w postaci odkrywkowego wyrobiska górniczego zniszczy naturalną rzeźbę terenu (falistą polodowcową morfologię terenu) oraz zaburzy migrację towarzyszącą korytarzom ekologicznym. Skutkami tego rodzaju przedsięwzięcia jest także znaczny hałas i zanieczyszczenia wprowadzane do środowiska, w szczególności pyłowe, czy zmiany stosunków wodnych i zanieczyszczenie wód. Realizacja inwestycji w kształcie zaakceptowanym przez organ wiąże się z licznymi oddziaływaniami na zdrowie oraz życie ludzi, zwłaszcza sąsiadujących z nieruchomością inwestycyjną. Do raportu załączona została Inwentaryzacja przyrodnicza, w której stwierdzono, że stan ekologiczny naturalnych eutroficznych zbiorników wodnych, stanowiące siedliska przyrodnicze [...], jest zróżnicowany, generalnie zły, a w 2020 r. i 2021 r. wyraźnie zaobserwowano spadek poziomu wód w zbiornikach, tzw. [...]. Ponadto wskazano, że zupełnie wyschły niektóre z mniejszych zbiorników koło C. 1 i nie było wody także w bardzo głębokim zagłębieniu na skraju niewielkiego kompleksu lasu sosnowego przy zachodniej granicy obszaru inwestycji. Powyższe w sposób oczywisty, zdaniem skarżącego świadczy o problemach hydrogeologicznych, które bezpośrednio wpływają na sieć hydrologiczną, w tym cenne, podmokłe obszary chronione. Wnioskodawca podniósł także, że w postępowaniu pojawiły się błędy przy analizie kwestii związanych z emisją gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego, co w sposób oczywisty będzie miało wpływ na przekroczenie standardów jakości środowiska na nieruchomościach sąsiednich, a więc powinno zostać uwzględnione przy ustalaniu stron postępowania. Do analizy tych zagadnień i w konsekwencji nieprawidłowego uznania przez inwestora, że "realizacja inwestycji nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza", przyjęto wyłącznie pracę maksymalnie dwóch maszyn (spychacza i koparki). Nie uwzględniono przy tym transportów kopaliny. Inwestor wskazał, że przy przewidywanym wydobyciu ruch pojazdów ciężarowych samowyładowczych na dobę wynosić będzie do 50 pojazdów w ciągu dnia. Do analizy przyjęto więc wyłącznie dwie maszyny w sytuacji, gdy przedsięwzięcie obsługiwane będzie przez 50 pojazdów ciężarowych w skali jednej doby. Według skarżącego, były to nieprawdziwe stwierdzenia, bowiem do wydobycia kopaliny potrzebne jest więcej maszyn. Powyższe, zdaniem skarżącego, może wpływać na przekroczenie standardów jakości środowiska na terenie działek stanowiących jego własność i powinno to zostać przez organ szczegółowo przeanalizowane. Funkcjonowanie kopalni żwiru na nieruchomości przyległej, w ocenie skarżącego, niesie za sobą również szereg uciążliwości akustycznych w środowisku zewnętrznym. Powyższe wynika z faktów, które powinny być powszechnie znane organowi, zwłaszcza że w pobliżu funkcjonuje już jedna kopalnia tego rodzaju, co prowadzić będzie do kumulacji oddziaływań. Z terenu inwestycji do działek skarżącego, z pewnością będą dochodziły hałasy powstałe na skutek używania materiałów wybuchowych czy też stosowania ciężkiego sprzętu do transportu. Skarżący podał, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, planowana inwestycja winna być przeanalizowana zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, gdzie obszar C. miał być pomocniczo przeznaczony do funkcji rekreacyjnej i turystycznej. Skarżący uważa, że winien być uznany za stronę postępowania, a na skutek zaniedbań organu nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podniósł również, że decyzja z 25 października 2022 r. została wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wyjaśnił, że organ I instancji zwrócił się między innymi do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w celu zasięgnięcia opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie pismem z dnia 6 października 2020 r. zawiadomiło o przekazaniu sprawy do zaopiniowania Dyrektorowi Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W piśmie z dnia 20 października 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w S. wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zgodnie z treścią zawartą w przedłożonej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 12 października 2020 r. wyraził natomiast opinię, że zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i należy sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport został przez inwestora przedłożony w dniu 18 marca 2022 r. Następnie 18 maja 2022 r. RDOŚ, po uprzednim wydłużeniu terminu uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, wezwał inwestora do pisemnego złożenia wyjaśnień i uzupełnień do przedłożonego raportu. Inwestor wykonał wezwanie i uzupełnił raport, w tym dokonał zmian w zakresie analizy rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i wykorzystanej do tego róży wiatrów i przedstawił rozwiązania (niezawarte w poprzednich dokumentach) chroniące środowisko przyrodnicze na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Według skarżącego, inwestor zastępując KIP na raport o oddziaływaniu na środowisko doprowadził do sytuacji, w której poprzedni dokument stał się nieaktualny. Oceniana przez PGW WP karta informacyjna przedsięwzięcia utraciła jakikolwiek walor dowodowy i stała się dokumentem nieistotnym w postępowaniu. Uzgodnieniu podlegać powinien zatem raport, który nie został jednak przedłożony do uzgodnień do Wód Polskich. Skarżący zwrócił uwagę na treść decyzji środowiskowej, w której organ I instancji określił warunki realizacji przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o treść raportu, a nie karty informacyjnej. Gdyby karta informacyjna miała jakiekolwiek znaczenie w sprawie, to na żądanie RDOŚ, inwestor musiałby dokonać jej zmiany. Tymczasem zmiany i uzupełnienia dotyczyły wyłącznie do treści raportu, który stał się jedynym dokumentem określającym zasady realizacji inwestycji, które zostały ujęte w decyzji środowiskowej. Według skarżącego, Wody Polskie powinny mieć możliwość wypowiedzenia się co do treści raportu, gdyż organ ten swoją opinię wydał pod warunkiem zrealizowania inwestycji zgodnie z treścią zawartą w KIP. Zastępując KIP raportem, warunek nie został zrealizowany. W ocenie wnioskodawcy, obowiązkiem organu I instancji było więc przedłożenie PGW WP finalnej wersji raportu o oddziaływaniu na środowisko w celu uzyskania opinii. Naruszenie to mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu opiniującego, a w rezultacie również na rozstrzygnięcie organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ Wód Polskich, po ponownej analizie przedłożonych dokumentów mógł bowiem wyrazić odmienną od poprzedniej opinię, w której także zobowiązałby do dalszych wyjaśnień, wskazał zakres raportu, czy zobowiązał do uszczegółowienia istotnych kwestii. Organ I instancji przytoczył i wyjaśnił przepisy dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazał, że badanie czy dana osoba jest stroną w postępowaniu wznowieniowym należy przeprowadzić po wszczęciu postępowania wznowieniowego, gdyż na twierdzeniu danej osoby, iż jest stroną opiera się formalna legitymacja do jej udziału w sprawie wznowionej. Zatem organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 25 października 2022 r. Organ I instancji podał, że wszczęcie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia poprzedza złożenie przez inwestora wniosku wraz z dokumentami wymaganymi przepisami prawa, w tym Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia, która zawiera informacje charakteryzujące planowane przedsięwzięcie. Na podstawie KIP ustala się zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Analiza złożonych przez Inwestora wraz z wnioskiem dokumentów pozwoliła organowi I instancji na ustalenie stron postępowania, pośród których nie znalazł się skarżący z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. Organ I instancji wskazał, że po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania nie znalazł podstaw do przyznania mu stanowiska strony w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Według organu I instancji, twierdzenia skarżącego stanowią niepopartą żadnymi dowodami, polemikę z ustaleniami organu poczynionymi w toku postępowania zakończonego ww. decyzją oraz ustaleniami, wynikającymi z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji wyjaśnił, że stroną postępowania zgodnie z 74 ust. 3a u.o.o.ś. jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Organ I instancji podniósł, że treść ww. przepisu obowiązuje od 24 września 2019 r. Podał, że teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się w granicach działki ewidencyjnej [...] we wsi C. i zajmuje fragment tej działki. Teren przedsięwzięcia bezpośrednio nie sąsiaduje z innymi działkami ewidencyjnymi. Szczegółowo zostało to zobrazowane w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym ustalono, że zachodnia granica złoża znajduje się w odległości ok. 80 m od granicy działki [...], która jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako działka drogowa (dr). Północna granica złoża znajduje się w odległości ok. 6 m od granicy działki [...], która jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunty rolne użytki rolne (grunty orne RllIb, RIVa, RIVb, RV, RVI) i nieużytki. Wschodnia granica złoża znajduje się w odległości ok. 10 m od granicy działki [...], która jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako działka drogowa (dr). Południowa granica złoża znajduje się w odległości nie mniejszej niż ok. 320 m od granicy działki [...], która jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytki rolne (klasoużytek RV). Organ I instancji ustalił, że własność skarżącego stanowią działki [...] oraz nr [...] w miejscowości C. zaś działka nr [...], co do której skarżący podaje, iż stanowi jego własność, stanowi współwłasność innych osób. Działka nr [...] stanowi grunt rolny RV, natomiast działka nr [...] jest działką zabudowaną w zabudowie zagrodowej oznaczona w ewidencji gruntów Br-RV. Działka nr [...] stanowi klasoużytek RV. Z działek stanowiących własność skarżącego tylko działka nr [...] przylega bezpośrednio do granicy działki nr [...], zaś działka nr [...], na której znajdują się zabudowania zagrodowa - budynek mieszkalny i gospodarczy nie graniczy z działką nr [...], gdyż od działki nr [...] oddziela ją działka nr [...]. Ustalenia raportu wskazują, że odległość ww. zabudowy od planowanego przedsięwzięcia to około 340 m, zaś odległość działki nr [...] to około 320 m. Odległości te znacznie przekraczają określoną w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś., tj. odległość 100 m od granic terenu przedsięwzięcia. Organ I instancji przeanalizował również przesłankę z art. 74 ust. 3a pkt 2 u.o.o.ś. i wskazał, że kwestia zachowania standardów środowiska stanowiła przedmiot szczegółowej analizy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji przedstawił cechy realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Eksploatacja kopaliny prowadzona będzie odkrywkowo, systemem zabierkowym lądowym bez użycia materiałów wybuchowych, lecz przy użyciu koparki i/lub ładowarki we współpracy ze spycharką przez 5 dni w tygodniu w porze dziennej w zależności od potrzeb np. ok. 4-5 godzin (w godz. 7.00 - 17.00). Wydobyte kruszywo będzie ładowane ładowarkami na samochody ciężarowe (wozidła) i wywożone w stanie naturalnym poza zakład górniczy do odbiorcy. Wywóz urobku z terenu kopalni będzie odbywał się z pominięciem układu drogowego wsi C. i będzie realizowany poprzez wyjazd zlokalizowany w zachodniej części złoża. Nie jest planowana przeróbka kopaliny, a co za tym idzie nie planuje się budowy zakładu przeróbki mechanicznej kruszywa, na terenie planowanej kopalni nie będzie stacjonował sprzęt ani samochody transportujące kruszywo, nie będzie również składowania paliw, olejów, smarów. W procesie wydobywania kruszywa naturalnego z analizowanego złoża nie będą stosowane substancje chemiczne i toksyczne ani źródła promieniowania jonizującego. Nie będą występować także ekstremalne temperatury. W zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, ustalono, że podczas realizacji przedsięwzięcia zostanie zdjęta warstwa nadkładu nad złożem. Na tym etapie nie przewiduje się prowadzenia prac mogących mieć znaczące oddziaływanie na środowisko gruntowo-wodne. Będzie to krótkotrwały etap prac. Nie przewiduje się poboru wody do celów technologicznych. Na terenie eksploatacji złoża nie przewiduje się budowy trwałych obiektów budowlanych. Na wystąpią również zagrożenia dla zasobów Głównych Zbiorników Wód Podziemnych, zagrożenia dla stref ochronnych ujęć wód, negatywne oddziaływania na stosunki wodne, grunty oraz wody powierzchniowe i podziemne. Planowane przedsięwzięcie na etapie realizacji nie będzie naruszać ustaleń prawa miejscowego. Organ I instancji wskazał, że z ustaleń raportu wynika, że złoże "C. " jest złożem suchym. W trakcie jego eksploatacji nie przewiduje się odwodnienia wyrobiska i sztucznego odprowadzania wody. Na terenie złoża i w otoczeniu nie ma wód powierzchniowych. Nie przewiduje się również negatywnych wpływów eksploatacji na zwierciadło wód podziemnych. Na terenie gminy nie występują ujęcia wody, dla których obowiązują strefy ochronne ustanowione przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S.. Najbliżej obszaru objętego planowanym przedsięwzięciem znajduje się strefa ochronna komunalnego ujęcia wody podziemnej w M.. Teren ochrony pośredniej ujęcia wody znajduje się w odległości ok. 13,7 km od obszaru inwestycji. Według raportu, przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na pobliskie ujęcia wód podziemnych, zlokalizowane w C. , C. 1 oraz B. . Odpływ wód z terenu zakładu odbywa się w kierunku południowym. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie kolidować z ustaleniami i celami środowiskowymi, zawartymi w Planie Gospodarowania Wodami na Obszarze Dorzecza Odry lub stwarzać ryzyka ich niedotrzymania. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie oddziaływać na elementy biologiczne, hydromorfologiczne i fizykochemiczne jednolitych części wód powierzchniowych oraz nie będzie naruszony stan ilościowy i chemiczny jednolitych części wód podziemnych. Planowane przedsięwzięcie na etapie realizacji i eksploatacji nie będzie miało wpływu na jakość wód powierzchniowych (wskaźniki jakościowe, w tym na elementy hydromorfologiczne, fizykochemiczne, biologiczne) oraz wód podziemnych (stan ilościowy i chemiczny), a także nie doprowadzi do pogorszenia stanu wód i ekosystemów od wód zależnych. Nie nastąpi degradacja wód podziemnych i powierzchniowych, spowodowana jakimikolwiek zanieczyszczeniami, ani nie nastąpi pogorszenie stanu biologicznego, chemicznego wód powierzchniowych. W związku z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia nie przewiduje się wystąpienia oddziaływań negatywnych, mogących stanowić zagrożenie dla osiągnięcia celów RDW. Inwestycja nie będzie ingerowała w żaden sposób w wody powierzchniowe, w tym rzeki Odry i nie będzie miała wpływu na niżej wymienione elementy jakości wód rzeki Odry w zakresie elementów biologicznych, hydromorfologicznych i fizykochemicznych. Organ I instancji podał, że w wyniku eksploatacji złoża powstanie wyrobisko, zaś wszelkie działania rekultywacyjne zostaną przeprowadzone i poprzedzone uzyskaniem stosownych zezwoleń i decyzji. W związku z tym eksploatacja i powstanie wyrobiska poeksploatacyjnego nie spowoduje zmian w stosunkach wodnych sąsiedniego obszaru. Przy dostosowaniu pracy zakładu górniczego do przepisów dotyczących użytkowania sprzętu wydobywającego kopalinę prawdopodobieństwo zanieczyszczenia wód podziemnych jest znikome. Oddziaływanie akustyczne podczas fazy udostępnienia złoża do eksploatacji związane będzie ze zdjęciem nadkładu. Prace te, prowadzone będą przy użyciu spychacza, koparki lub ładowarki, które będą źródłem hałasu. O poziomie i uciążliwości emitowanego hałasu w okresie przygotowawczym, decydować będzie typ i jakość używanego sprzętu oraz czas jego pracy. prace przygotowawcze i późniejsza eksploatacja złoża "C. " realizowane będą sprzętem, który spełniać będzie wymagania dotyczące dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej określonego w obowiązujących przepisach. Dopuszczalną emisję hałasu określono w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. nr 263, poz. 2022 ze zm.). Baza sprzętu wykorzystywanego podczas prac będzie zlokalizowana na terenie istniejącej kopalni C. 1 I (na działce [...] obręb C. 1), która znajduje się w oddaleniu od obszarów podlegających ochronie przed hałasem (powyżej 500 m). Z uwagi na zakres prac do wykonania, polegających na zdjęciu nadkładu emitowany hałas nie będzie wywierać długotrwałego negatywnego wpływu na klimat akustyczny na terenach podlegających ochronie przed hałasem. Organ I instancji podał, że w analizie oddziaływania hałasu emitowanego do środowiska przez źródła hałasu związane z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia, określono stosując jako kryterium oceny, wielkości podane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Rozporządzenie to określa dopuszczalne poziomy hałasu dla różnego rodzaju terenów różnicując te poziomy w środowisku, także w zależności od źródła hałasu. Organ I instancji wyjaśnił, że obszar objęty planowanym przedsięwzięciem wraz z sąsiedztwem (w tym wieś C. ) nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wskazał inwestorowi, że terenami chronionymi akustycznie są działki [...], [...], [...] obręb C. , które są terenami zabudowy zagrodowej. Obszar południowej granicy złoża znajduje się w odległości ok.: • 340 m od granicy działki [...] (własność skarżącego), • 355 m od granicy działki [...], • 370 m od granicy działki [...]. Organ I instancji stwierdził, że z raportu wynikało, iż eksploatacja złoża "C. " nie będzie przekraczać poziomów dopuszczalnych na terenach podlegających ochronie przed hałasem położonych najbliżej terenu inwestycji. Z uwagi na powyższe, według organu I instancji, brak było podstaw do przyjęcia, że zostaną przekroczone obowiązujące w tym zakresie standardy jakości środowiska określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). W zakresie emisji pyłów i gazów do powietrza atmosferycznego, organ I instancji wyjaśnił, że na etapie realizacji przedsięwzięcia, źródłem oddziaływań w zakresie emisji pyłów i gazów będą maszyny wykorzystywane do zdjęcia warstwy nadkładu nad złożem. Wszystkie ww. zanieczyszczenia nie powodują w trakcie eksploatacji przedmiotowej inwestycji przekroczenia dopuszczalnego poziomu odniesienia. Izolinie stężeń maksymalnych 1-godzinnych, średniorocznych i percentyla 99,8% przedstawione w raporcie dla emitowanych, poszczególnych zanieczyszczeń oraz w załączonych tabulogramach pokazują brak przekroczeń emitowanych zanieczyszczeń na terenie wokół inwestycji. Także w zakresie pozostałych komponentów środowiska istotnych z punktu widzenia oddziaływania na nieruchomości skarżącego wskazano że realizacja przedsięwzięcia, ani jego eksploatacja, według organu I instancji, nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania. Organ I instancji wskazał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia a także eksploatacja nie będzie wiązała się z wykorzystywaniem maszyn i urządzeń emitujących ponadnormatywne wartości pola elektromagnetycznego, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U z 2019 r., poz. 2448). W zakresie wytwarzania odpadów organ I instancji podał, że odpadami, które mogą powstać w trakcie etapu udostępnienia złoża będą, przede wszystkim niewielkie ilości niesegregowanych odpadów komunalnych oraz ewentualnie odpady o kodzie 15 02 03. Organ I instancji wskazał zatem, że planowane przedsięwzięcie, tak w fazie realizacji jak i eksploatacji z uwagi na znaczne oddalenie działek stanowiących własność skarżącego od terenu inwestycji nie będzie oddziaływać na nieruchomości skarżącego w sposób powodujący przekroczenie standardów jakości środowiska, zaś znikomość tego oddziaływania obiektywnie nie wpłynie na pogorszenie jakości życia właściciela działek nr [...] i [...]. Ewentualne twierdzenia skarżącego iż przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na jego nieruchomości, stanowią wyłącznie niepotwierdzone i niewykazane obawy, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i w ocenie organu I instancji, nie mogą stanowić podstawy do uznania skarżącego za stronę postępowania. Organ I instancji odniósł się do również innych zarzutów z skarżącego i podał, że zniszczenie rzeźby terenu nie stanowi oddziaływania na nieruchomości skarżącego. Przedmiotowa inwestycja nie jest planowana na nieruchomościach skarżącego, zatem rzeźba terenu jego działek nie pozostanie naruszona. Ponadto cechą charakterystyczną działalności kopalni odkrywkowej jest co prawda naruszenie rzeźby terenu, lecz jest to naruszenie czasowe, gdyż po zakończeniu inwestycji prowadzona jest rekultywacja mająca w celu przywrócenia gruntom utraconych wartości. Organ I instancji podał, że na terenie planowanego przedsięwzięcia ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie, nie występują obiekty o wysokich wartościach kraj obrazowych, cechy unikatowe kraj obrazu, ani krajobraz priorytetowy. Organ I instancji wskazał, że podnoszone "zniszczenie rzeźby terenu" na działce inwestycyjnej, nie stanowi ani oddziaływania przedsięwzięcia na działki skarżącego ani też nie podlega ocenie w kategoriach przekroczenia standardów jakości środowiska. Organ I instancji wyjaśnił, że fakt zmiany w zakresie migracji zwierzyny, czy zmiany w zakresie ciągów korytarzy ekologicznych nie stanowią oddziaływania na działki skarżącego, jak i brak jest na te okoliczności standardów środowiska, które mogłyby zostać uznane za przekroczone. Organ I instancji rozważył również kwestię czy planowana inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit.a tir. 4 oraz tir. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący nie kwestionuje, że działki nr [...] i [...] stanowią grunty rolne (RV), a działka nr [...] to działka siedliskowa z zabudową zagrodową (Br-RV). Przedmiotowy teren nie posiada uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalono natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. (Uchwala Nr [...] Rady Miejskiej w T. z 16 kwietnia 1999 r. w sprawie przyjęcia jako obowiązujące "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. "). Organ I instancji wskazał, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowi aktu prawa miejscowego, a jedynie wytyczne, które powinny zostać uwzględnione podczas uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie podlega publikacji w dzienniku urzędowym województwa zachodniopomorskiego. Organ I instancji wskazał, że zagospodarowania terenu nie należy zatem oceniać pod względem jego przeznaczenia w studium, zaś w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz zgodnie z aktualnym wykorzystaniem. Organ I instancji podał, że ustalenia raportu prowadzą do wniosku, iż przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącego i nie zostaną naruszone standardy jakości środowiska, zatem przedsięwzięcie to nie spowoduje znaczącego oddziaływania na nieruchomości skarżącego użytkowane rolniczo, jak i na zabudowę zagrodową. Nie uniemożliwi tym samym dalszego zagospodarowania nieruchomości skarżącego w sposób dotychczas wykorzystywany, znajdujący odzwierciedlenie w danych w rejestrze gruntów. Ponadto organ I instancji wskazał, że działki stanowiące własność skarżącego nie są wykorzystywane ani rekreacyjnie ani turystycznie. Organ I instancji podsumował, że przedsięwzięcie nie będzie bowiem znacząco oddziaływać na nieruchomości skarżącego, zaś fakt jakiegokolwiek oddziaływania mieszczącego się w standardach jakości środowiska nie spowoduje, że skarżący będzie zmuszony wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości czy to zabudowy zagrodowej (działka nr [...]), czy działki rolnej (działka nr [...]). Organ I instancji odniósł się też do załączonego do wniosku "kontrraportu" i wskazał, że nie stanowi on dowodu w sprawie. Jest to opinia prywatna, która poddaje ocenie sporządzony w sprawie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto opinia ta została sporządzona na potrzeby i zlecenie innego podmiotu niż skarżący. Organ I instancji podał, że raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony został przez wyspecjalizowany podmiot oraz iż zyskał on aprobatę organów współdziałających, wyspecjalizowanych w zakresie powierzonych im przez ustawodawcę kompetencji w tym RDOŚ w S. i PPIS. Z kolei przedstawione z wnioskiem o wznowienie postępowania opracowanie, jako opracowanie prywatne, w ocenie organu I instancji, nie poddaje się kontroli z uwagi na sporządzenie opracowania zgodnie z oczekiwaniami zleceniodawcy, co czyni opracowanie to mało wiarygodnym. Opracowanie to stanowi polemikę z ustaleniami raportu i nie stanowi równoważnego opracowania, obejmującego swoim zakresem elementy jakie powinien zawierać raport, zatem w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest to bezprzedmiotowe. Organ I instancji podał, że druga z podstaw wznowienia, określona jest w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. i stosownie do art. 147 K.p.a. może natomiast zostać podniesiona wyłącznie przez stronę postępowania. W sytuacji zatem kiedy skarżący nie jest stroną postępowania wznowieniowego, w wyniku negatywnej weryfikacji podniesionej przez niego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., druga z podniesionych przez niego przesłanek wznowienia nie podlega rozpatrzeniu. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie: - naruszenie art. 7 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a., przez zaniechanie zbadania, czy wydanie decyzji zostało wydane bez stanowiska innego organu, - art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., przez uznanie, że nie występuje przesłanka uchylenia decyzji - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 74n ust. 3a. u.o.o.ś., przez nie zbadanie, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony, - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., przez wydanie zaskarżonej decyzji bez wszechstronnego rozparzenia materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Szczecinie wydało w dniu 30 kwietnia 2024 r. decyzję nr SKO.GP.450.3157.2023, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przytoczył przepisy K.p.a. dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego oraz przepisy u.o.o.ś., w tym art. 74 ust. 3a , art. 74 ust. 1 pkt 6, art. 74 ust. 3b. Organ odwoławczy opisał położenie działki inwestycyjnej oraz działek skarżącego i uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś. Organ odwoławczy, kierując się treścią raportu wskazał, że nie zaistniała również przesłanka z art. 74 ust.3a pkt 2 u.o.o.ś., żeby można było uznać skarżącego za stronę postępowania. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko wodno-gruntowe. Planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na stosunki hydrogeologiczne. Analiza raportu wykazała także, że nie dojdzie do zanieczyszczenia wód, ani powierzchniowych, ani podziemnych. Z ustaleń raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wywierało wpływu na cenne podmokłe obszary chronione. Organ odwoławczy wskazał, że oddziaływanie akustyczne podczas fazy udostępnienia złoża do eksploatacji związane będzie ze zdjęciem nadkładu. W analizie oddziaływania hałasu emitowanego do środowiska przez źródła hałasu związane z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia, określono stosując jako kryterium oceny, wielkości podane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Według organu odwoławczego, eksploatacja złoża "C. " nie będzie przekraczać poziomów dopuszczalnych na terenach podlegających ochronie przed hałasem położonych najbliżej terenu inwestycji. Organ odwoławczy podał, że w zakresie emisji pyłów i gazów do powietrza atmosferycznego, w raporcie wskazano, że na etapie realizacji przedsięwzięcia, źródłem oddziaływań w zakresie emisji pyłów i gazów będą maszyny wykorzystywane do zdjęcia warstwy nadkładu nad złożem. Emisja pyłów związanych z wydobyciem kopaliny z uwagi na znaczne oddalenie nieruchomości skarżącego i kierunki wiatrów nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Organ odwoławczy uznał, że zarzut emisji pyłu, związanej z wywozem kruszywa jest chybiony, gdyż wywóz kruszywa prowadzony będzie z pominięciem układu drogowego wsi C. poprzez wyjazd zlokalizowany w zachodniej części złoża. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość poziomów dopuszczalnych niektórych substancji w powietrzu reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2021 r., poz. 845). Z analizy przedstawionej w raporcie wynika, że oddziaływanie emitowanych gazów nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów odniesienia w otaczającym powietrzu atmosferycznym. W konsekwencji zarówno realizacja, jak i eksploatacja przedsięwzięcia, według organu odwoławczego, nie spowodują przekroczenia standardów środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza i w konsekwencji nie wpłynie na jakość powietrza w rejonie inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia a także eksploatacja nie będzie wiązała się z wykorzystywaniem maszyn i urządzeń emitujących ponadnormatywne wartości pola elektromagnetycznego, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U z 2019 r., poz. 2448). Organ odwoławczy podał, że w zakresie wytwarzania odpadów wskazać należy, że odpadami, które mogą powstać w trakcie etapu udostępnienia złoża będą, przede wszystkim niewielkie ilości niesegregowanych odpadów komunalnych oraz ewentualnie odpady o kodzie 15 02 03. Według organu odwoławczego, planowane przedsięwzięcie, tak w fazie realizacji, jak i eksploatacji z uwagi na znaczne oddalenie działek stanowiących własność skarżącego od terenu inwestycji nie będzie oddziaływać na jego nieruchomości w sposób powodujący przekroczenie standardów jakości środowiska, zaś znikomość tego oddziaływania obiektywnie nie wpłynie na pogorszenie jakości życia właściciela działek nr [...] i [...]. Zatem i z tego względu brak podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania. Podnoszony przez skarżącego zarzut "zniszczenie rzeźby terenu" na działce inwestycyjnej, nie stanowi zdaniem organu, ani oddziaływania przedsięwzięcia na jego działki ani też nie podlega ocenie w kategoriach przekroczenia standardów jakości środowiska. Również ewentualne zmiany w zakresie migracji zwierzyny, czy zmiany w zakresie ciągów korytarzy ekologicznych nie stanowią oddziaływania na działki skarżącego, jak i brak jest na te okoliczności standardów środowiska, które mogłyby zostać uznane za przekroczone. Zdaniem organu odwoławczego, nie została spełniona również przesłanka z art. 74 ust. 3a pkt 3 u.o.o.ś., żeby można było uznać skarżącego za stronę postępowania. W sprawie nie występuje bowiem znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia na działki skarżącego, które wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Ustalenia raportu wskazują, że przedsięwzięcie, nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącego i nie zostaną naruszone standardy jakości środowiska, a zatem przedsięwzięcie to nie spowoduje znaczącego oddziaływania na nieruchomości skarżącego użytkowane rolniczo, jak i na zabudowę zagrodową. Nie uniemożliwi tym samym dalszego zagospodarowania nieruchomości skarżącego w sposób dotychczas wykorzystywany, znajdujący odzwierciedlenie w danych w rejestrze gruntów. Na terenie planowanego przedsięwzięcia ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie, nie występują obiekty o wysokich wartościach krajobrazowych. Na terenie przedsięwzięcia, ani też w jego bezpośrednim sąsiedztwie, nie występują cechy unikatowe krajobrazu. Na obszarze opracowania nie występuje krajobraz priorytetowy. Działki stanowiące własność skarżącego nie są też wykorzystywane ani rekreacyjnie ani turystycznie. W ocenie organu odwoławczego, przedsięwzięcie nie będzie bowiem znacząco oddziaływać na nieruchomości skarżącego, zaś fakt jakiegokolwiek oddziaływania mieszczącego się w standardach jakości środowiska nie spowoduje, że skarżący będzie zmuszony wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości czy to zabudowy zagrodowej (działka nr [...]), czy działki rolnej (działka nr [...]). Organ odwoławczy wskazał, że załączony do wniosku kontrraport stanowi jedynie opinię prywatną. Przedłożone przez skarżącego opracowanie w istocie swej stanowi jedynie ocenę raportu zalegającego w aktach sprawy, nie stanowi zaś równoważnego opracowania obejmującego swoim zakresem elementy jakie powinien zawierać raport. Dokument ten nie podważył danych zawartych w ocenianym raporcie. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku wznowionego postępowania nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Wobec zatem ustalenia, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, nie było podstaw do badania zasadności wniosku o wznowienie z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., ponieważ w postępowaniu wznowionym "na wniosek" rozpatrywana byłaby przesłanka wznowienia "z urzędu". Tryby wznowienia postępowania administracyjnego (skargowy i z urzędu) mają charakter rozłączny, a przez to nie mogą być dowolnie łączone w czasie ich trwania. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 40 lit.a tir. 4 oraz tir. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), a pismem z dnia 20.10.2020 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wyraziło opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zbadania, czy w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej zaistniała przesłanka w postaci wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, co doprowadziło także do naruszenia zasady praworządności; 2. art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zw. z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś., przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka do wznowienia postępowania z uwagi na odmowę uznania skarżącego za stronę postępowania, w konsekwencji czego wydanie orzeczenia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, zamiast jej uchylenie, podczas gdy z całokształtu ustaleń faktycznych niniejszej sprawy oraz z bezpośrednich twierdzeń organu (akapit 3, strona 10) wynika w sposób jednoznaczny, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, a tym samym powinien zostać uznany za stronę niniejszego postępowania; 3. art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a pkt 2 u.o.o.ś., przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka do wznowienia postępowania poprzez przyjęcie, że skoro realizacja jak i eksploatacja przedsięwzięcia nie spowodują przekroczenia standardów środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza w zakresie oddziaływania na nieruchomość skarżącego nie jest on stroną postępowania, podczas gdy przy ustaleniu terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy; 4. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 144 K.c., przez ich niezastosowanie na skutek czego wadliwe uznanie, że brak przekroczenia standardów środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza oraz poziomów hałasu emitowanego do środowiska nie oddziałuje na nieruchomości skarżącego, tj. działki numer [...] oraz [...] oraz w konsekwencji nie prowadzi do uznania skarżącego za stronę postępowania, podczas gdy organ administracji z urzędu zobowiązany jest do ustalenia wszystkich relewantnych prawnie faktów wpływających na konieczność uczestniczenia danej osoby jako strony w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, a realizacja prawa podmiotowego właściciela nieruchomości znajdującej się w pobliżu planowanej inwestycji polega w szczególności na możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, a interes prawny skarżącego wynikający z art. 140 K.c. nie musi być naruszony, aby mieć interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a.; 5. art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na jednoczesnym naruszeniu zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej oraz na skutek niewłaściwego prowadzenia postępowania polegającego na braku należytego zbadania statusu skarżącego jako strony postępowania na innych podstawach poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, że bezpośrednie graniczenie nieruchomości skarżącego z działką na której znajduje się planowane przedsięwzięcie jest niewystarczające do uznania skarżącego jako strony niniejszego postępowania z uwagi na odległość ok. 320 - 340 metrów pomiędzy nieruchomościami skarżącego, a terenem planowanego przedsięwzięcia, brak przekroczenia standardów środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza oraz hałasu na skutek czego wyeliminowanie skarżącego z postępowania poprzez odmowę przyznania statusu strony, podczas gdy dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji środowiskowej konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w zakresie którego chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy, zaś uzależnienie odległości nieruchomości skarżącego od terenu planowanego przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce o tak dużej powierzchni, stanowi przejaw bezpośredniego ograniczenia kręgu stron postępowania polegającego na uniemożliwieniu stronie posiadającej interes prawny uczestnictwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór w sprawie dotyczy odmowy uchylenia decyzji środowiskowej po wznowieniu postępowania administracyjnego. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania, wskazując jako przesłankę art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. Według skarżącego, był on stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, zaś organ I instancji pominął jego osobę w prowadzonym postępowaniu. Ponadto przy wydaniu decyzji środowiskowej pominięto stanowisko innego organu, tj. Wód Polskich, którym nie przedstawiono sporządzonego raportu. Do wniosku skarżący dołączył dokument o nazwie "kontrraport". Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 145a i art. 145b K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 74 ust. 3a u.o.o.ś, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Bezspornie teren inwestycji zajmuje część działki nr [...]. Teren przedsięwzięcia nie sąsiaduje z innymi działkami ewidencyjnymi. Własność skarżącego stanowią działki nr [...] i [...], z których działka nr [...], stanowiąca grunt rolny graniczy z działką nr [...], na której położony jest teren inwestycji. Działka nr [...] jest działką zabudowaną w zabudowie zagrodowej, lecz nie przylega ona bezpośrednio do działki nr [...]. Odległość zabudowy z działki nr [...] do terenu planowanego przedsięwzięcia to ok. 340 m, a odległość działki nr [...] to ok. 320 m. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. Jak wynikało z raportu, na działkach skarżącego w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. Wywóz urobku będzie odbywał się z pominięciem układu drogowego wsi C. przez wyjazd zlokalizowany w zachodniej części złoża - przez działkę [...], [...] i przez teren kopalni C. 1 do działki drogowej [...] obręb C. 1. Na terenie kopalni nie będzie odbywała się przeróbka kopaliny, nie będzie stacjonował sprzęt ani samochody transportujące kruszywo, nie będą składowane paliwa, oleje i smary. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko wodno-gruntowe. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na pobliskie ujęcia wód podziemnych. Nie będzie oddziaływać na elementy biologiczne, hydromorfologiczne i fizykochemiczne jednolitych części wód powierzchniowych oraz nie będzie naruszony stan ilościowy i chemiczny jednolitych części wód podziemnych. Nie nastąpi pogorszenie stanu wód i ekosystemów wód zależnych. Z raportu wynikało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na stosunki hydrogeologiczne. Jak wynika z dokumentacji geologicznej i opinii określającej warunki hydrogeologiczne eksploatacji złoża, przedmiotowe złoże kruszywa stanowi złoże suche, nie przewiduje się odwodnienia wyrobiska i odprowadzania wody. Ponadto na terenie złoża, ani w jego okolicy nie ma wód powierzchniowych, nie przewiduje się także wpływu eksploatacji na zwierciadło wód podziemnych. Na terenie złoża i w jego otoczeniu nie występują wody powierzchniowe. Nie przewiduje się również negatywnych wpływów eksploatacji na zwierciadło wód podziemnych. Obawy przed naruszeniem stosunków wodnych na terenie działek skarżącego nie znajdują zatem uzasadnienia. Analiza raportu wykazała także, że nie dojdzie do zanieczyszczenia wód, ani powierzchniowych, ani podziemnych. Z ustaleń raportu wynikało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wywierało wpływu na cenne podmokłe obszary chronione. Oddziaływanie akustyczne podczas fazy udostępnienia złoża do eksploatacji związane będzie ze zdjęciem nadkładu. Prace związane z przygotowaniem terenu do eksploatacji będą okresami intensywnej emisji hałasu o charakterze przejściowym, krótkotrwałym, a źródłem emisji hałasu będzie pracujący sprzęt mechaniczny, który spełniać będzie wymagania dotyczące dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej. W analizie oddziaływania hałasu emitowanego do środowiska przez źródła hałasu związane z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia, określono stosując jako kryterium oceny, wielkości podane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Jak wynikało z akt, obszar objęty planowanym przedsięwzięciem wraz z sąsiedztwem (w tym wieś C. ) nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, z raportu wynikało, że eksploatacja złoża "C. " nie będzie przekraczać poziomów dopuszczalnych na terenach podlegających ochronie przed hałasem położonych najbliżej terenu inwestycji. W zakresie emisji pyłów i gazów do powietrza atmosferycznego, w raporcie wskazano, że na etapie realizacji przedsięwzięcia, źródłem oddziaływań w zakresie emisji pyłów i gazów będą maszyny wykorzystywane do zdjęcia warstwy nadkładu nad złożem. Jednakże praca maksymalnie dwóch maszyn (spychacza i koparki) i związana z tym faktem emisja gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego na etapie udostępnienia złoża, mogła wpłynąć w sposób na tyle znaczący, żeby nastąpiło przekroczenie poziomu dopuszczalnych substancji w powietrzu. W konsekwencji, realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza. Emisja pyłów związanych z wydobyciem kopaliny z uwagi na znaczne oddalenie nieruchomości skarżącego i kierunki wiatrów nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącego "zniszczenie rzeźby terenu" na działce inwestycyjnej, nie stanowi ani oddziaływania przedsięwzięcia na jego działki ani też nie podlega ocenie w kategoriach przekroczenia standardów jakości środowiska. Również ewentualne zmiany w zakresie migracji zwierzyny, czy zmiany w zakresie ciągów korytarzy ekologicznych nie stanowią oddziaływania na działki skarżącego, jak i brak jest na te okoliczności standardów środowiska, które mogłyby zostać uznane za przekroczone. Według Sądu, jak wynikało z raportu, przedsięwzięcie, nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącego i nie zostaną naruszone standardy jakości środowiska, a zatem przedsięwzięcie to nie spowoduje znaczącego oddziaływania na nieruchomości skarżącego użytkowane rolniczo, jak i na zabudowę zagrodową. Nie uniemożliwi tym samym dalszego zagospodarowania nieruchomości skarżącego w sposób dotychczas wykorzystywany, znajdujący odzwierciedlenie w danych w rejestrze gruntów. Na terenie planowanego przedsięwzięcia ani w jego bezpośrednim sąsiedztwie, nie występują obiekty o wysokich wartościach krajobrazowych, ani krajobraz priorytetowy. Działki skarżącego nie są wykorzystywane ani rekreacyjnie ani turystycznie. Odnosząc się do "kontrraportu" wskazać należy, że stanowi on opinię prywatną, która polemizuje z raportem oddziaływania na środowisko, zatwierdzonym przez inne jednostki współdziałające w postępowaniu ochrony środowiska. Opinia prywatna dostarczona przez wnioskodawcę, podczas postępowania wznowieniowego, nie podważyła danych zawartych w ocenianym raporcie. W ocenie Sądu, analiza raportu jak i całości zgromadzonych materiałów w toku wznowionego postępowania wykazała, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. uzasadniające uznanie skarżącego za stronę ww. postępowania. W związku z tym, że nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tym samym zachodzi podstawa do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej na zasadzie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że skoro skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, nie było podstaw do badania zasadności wniosku o wznowienie z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Tryby wznowienia postępowania administracyjnego (skargowy i z urzędu) mają charakter rozłączny, a przez to nie mogą być dowolnie łączone w czasie ich trwania. Odnośnie zarzutu braku uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, wskazać należy, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem Wód Polskich, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a pismem z dnia 20.10.2020 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wyraziło opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Organy dokonały oceny stanowiska skarżącego w świetle zebranego materiału dowodowego i przepisów prawa. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Okoliczność, że skarżący z zebranego materiału dowodowego wyciągnął inne wnioski niż organy, nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.