II SA/Sz 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi W. B. i J.B. na decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, III. zasądza od Skarbu Państwa [...] na rzecz W. B. i J.B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz.1369) oraz art. 104 Kpa , po rozpatrzeniu sprawy zajęcia pasa drogi krajowej nr [...] w m. R. poprzez umieszczenie reklam bez zezwolenia zarządcy drogi – nałożył na "A" Spółka Jawna W. B. J. B. karę pieniężną w kwocie 365.724,00 zł i w rozstrzygnięciu decyzji zawarł sposób obliczenia tej kary za samowolne zajęcie pasa drogowego w okresach od 17 listopada 2006 r. do 2 czerwca 2007 r. i od 5 czerwca 2007 r. do 16 października 2007 r., łącznie przez 332 dni. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że w okresie od 17 listopada 2006 r. do 15 października 2007 r. to jest 331 dni "A" Spółka Jawna zajęła pas drogowy drogi krajowej nr [...] w m. R. w kilometrze 149+214, 149 + 221, 149 + 227, 149 + 236 strona prawa oraz 149 + 298 strona lewa, umieszczając w pasie drogowym pięć reklam świetlnych, bez zezwolenia zarządcy. Zarządca drogi pismem z dnia 17 listopada 2006 r. (a następnie 3 stycznia 2007 r., 7 lutego 2007 r.) zawiadomił stronę o stwierdzonym nielegalnym zajęciu, wyznaczając jednocześnie stronie 30 dniowy termin na usunięcie reklam z pasa drogowego. Strona nie zastosowała się do wezwań zarządcy drogi . Powierzchnia zajętego pasa drogowego ustalona została na podstawie notatki służbowej z dnia 16 kwietnia 2007 r. oraz protokołu sporządzonego w dniu 4 czerwca 2007r. z udziałem przedstawiciela GDDKiA O/S. Rejon L. Czas zajęcia pasa ustalono na podstawie dziennika objazdu kierownika służby liniowej oraz notatek służbowych. Organ wyjaśnił, że kara za zajęcie pasa drogowego obliczona została zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych jako 10 krotność opłaty za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie na nim reklam. Stawka za zajęcie pasa drogowego została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg , których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. "A" Spółka Jawna W. B., J. B. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy domagała się uchylenia powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, 9, 35,36 i 61 § 1 Kpa. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że pismem z dnia 17 listopada 2006 r. została wezwana przez organ do usunięcia urządzeń zamontowanych w pasie drogowym w terminie 30 dni od otrzymania wezwania. W zakreślonym terminie, bo w dniu 22 grudnia 2006 r. skarżąca dwoma pismami wystąpiła do organu o udzielenie dodatkowego trzymiesięcznego terminu na wykonanie polecenia, a jednocześnie "przy odmowie przyjęcia, iż postawione plansze nie mają charakteru reklam, o wszczęcie procedury legalizacyjnej ww. plansz". Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad odpowiedziała, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Organ dopiero w dniu 23 czerwca 2007 r. a więc po upływie 8 miesięcy od stwierdzenia faktu samowolnego zajęcia pasa drogowego powiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, mimo że pierwszą czynność faktyczną, która wszczęła to postępowanie, podjął 17 listopada 2006 r. Zdaniem strony, organ prowadził postępowanie przewlekle, naruszając art. 35 i art. 36 Kpa, co skłania do przyjęcia, że zwłoka miała na celu przysporzenie dodatkowych korzyści ze strony skarżącej w postaci wyższej opłaty. Gdyby organ wydał decyzję niezwłocznie to jest w listopadzie 2006 r. lub gdyby poinformowano stronę o negatywnych skutkach zajęcia pasa drogowego, bez zezwolenia, wówczas natychmiast podjęłaby stosowne czynności w celu usunięcia przedmiotowych urządzeń. Brak należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych stanowi naruszenie art. 9 i 7 Kpa i doprowadziło do tego, że skarżąca poniosła szkodę w postaci obowiązku zapłaty opłaty karnej aż za 322 dni zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, że strona skarżąca nie zaprzeczyła ani w toku postępowania, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że od 17 listopada 2006 r. do chwili obecnej zajmuje pas drogowy drogi krajowej nr 3 bez zezwolenia zarządcy drogi. Zarządca drogi po ustaleniu faktu znajdowania się reklam w pasie drogowym podjął w pierwszej kolejności kroki zmierzające do usunięcia reklam z pasa drogowego. Z treści korespondencji wynikało, że strona dobrowolnie doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, jednak pomimo składania kolejnych deklaracji i wskazywania kolejnych terminów, do dnia 7 lutego 2007 r. reklamy nie zostały usunięte. W tej sytuacji, w celu przymuszenia strony do usunięcia reklam, pismem z dnia 7 lutego 2007 r. strona została powiadomiona, że w przypadku nie usunięcia reklam w terminie do 28 lutego 2007 r. zostaną naliczone kary za samowolne zajęcie pasa drogowego zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. W dniu 4.06.2007 r. zostały przeprowadzone oględziny z udziałem przedstawiciela stron. W protokole potwierdzony został tak fakt postawienia reklam w pasie drogowym, jak również ich powierzchnia. Strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń do protokołu, a po oględzinach usunięta została jedna z reklam. Zarządca drogi powiadomił według właściwości Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego o samowolnym zajęciu pasa drogowego przez obiekt budowlany. Organ przyznał rację stronie co do tego, że postępowanie zostało wszczęte z chwilą dokonania pierwszej czynności, a tym samym prowadzone było przez okres dziewięciu miesięcy (decyzja została podjęta 16 października 2007 r.) i wyjaśnił, że celem, do którego dążył w pierwszej kolejności było doprowadzenie do usunięcia reklam z pasa drogowego. W ciągu tych dziewięciu miesięcy strona i jej pełnomocnik, w tym również w toku spotkania z jego udziałem, informowana była wielokrotnie o konsekwencjach finansowych postawienia reklam w pasie drogowym. Według Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który powołał się w tej mierze na wyrok NSA z 15 stycznia 2002 r. II SA 2348/00, naruszenie art. 35 Kpa nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Innych natomiast zarzucanych przez stronę naruszeń organ nie dopatrzył się i dlatego orzekł jak w sentencji. "A" Spółka Jawna W. B., J. B. wniosła skargę na powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad polegające na chybionym uznaniu pylonów cenowych "A" ustawionych w pasie drogowym za reklamy wiążące się z zastosowaniem przez organ wyższych stawek nałożonej kary pieniężnej. 2. naruszenie art. 7, art. 9, art. 35, art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób, nieuwzględniający interesu skarżącego, brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także zwłokę organu w załatwieniu sprawy w terminie wskazanym w Kpa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w przypadku ich poniesienia. W uzasadnieniu skargi została zawarta argumentacja, na której oparto wcześniej odwołanie, a ponadto strona w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego podniosła, że przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego było usunięcie z pasa drogowego drogi krajowej nr 3 pylonów cenowych zamontowanych przez stronę w pobliżu stacji benzynowej, których zgodnie z przepisami prawa i w świetle orzecznictwa nie należy uznać za reklamy, lecz za znaki informujące użytkowników dróg w sposób obiektywny o cenach paliw dostępnych na konkretnej stacji benzynowej. Na uznanie pylonów za znaki (obiekty budowlane niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego) wskazuje bowiem wyraźnie ich cel informacyjny, a nie charakter reklamowy. Realizację wskazanego celu informacyjnego poprzez ustawienie przy drogach znaków informujących o cenach paliw gwarantuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. (Dz. U Nr 99, poz. 894 ze zm.) w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży (§ 12 i 3 ). Zdaniem strony powołującej się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, o uznaniu konkretnego urządzenia ustawionego w granicach pasa drogowego za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, decydują badane indywidualnie, w każdym konkretnym przypadku okoliczności takie jak przykładowo: wymiary tablicy, jej ustawienie oraz czas na jaki jest tam pozostawiona (I OSK 1408/2005). Natomiast o tym czy urządzenie jest trwale związane z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, które wymagają trwałego związania (IIOSK 1509.2006). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów są trafne. Przedmiotem zaskarżonej decyzji ostatecznej z dnia [...] jest kara za zajęcie pod reklamę pasa drogowego drogi krajowej bez zezwolenia zarządcy drogi, którym w odniesieniu do dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Odnosząc się do zarzutów i wywodów skargi wyjaśnić zatem trzeba na wstępie, że zgodnie z definicją legalną pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115) w brzmieniu obowiązującym w dacie powyższej decyzji, pas drogowy to: "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą." Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi reprezentującego jej właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. W rozdziale 4 ustawy (art.34-43) zawarte zostały kompleksowo uregulowane zasady gospodarowania pasem drogowym, a w tym w art.40 zasady umieszczania w nim obiektów budowlanych, urządzeń, wykonywania robót nie związanych z potrzebami zarządzania ruchem drogowym i potrzebami tego ruchu za zgodą udzieloną w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi, a także za opłatą ustaloną przez zarządcę drogi. W ust. 2 pkt 3 tego artykułu ustawodawca wyraźnie wskazał, że wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi na zajęcie pasa drogowego "w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam." W tymże przepisie ustawodawca określił również skutki zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W myśl art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 pkt 6 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego. W przypadku samowolnego zajęcia pasa drogowego niezależnie od zastosowania tej wskazanej wyżej sankcji, zarządca drogi - stosownie do art. 36 ustawy o drogach publicznych – ma obowiązek orzec w drodze decyzji o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego (wyłączenie tego obowiązku następuje jedynie wówczas, gdy zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom wymaga podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego). Z przepisów ustawy o drogach publicznych nie wynika natomiast aby możliwa była jakakolwiek forma "legalizacji" samowoli w zajęciu pasa drogowego. Dlatego bezprzedmiotowe są w niniejszej sprawie wywody strony powołującej się na fakt występowania do organu z zapytaniem o możliwość takiej legalizacji. Z tego powodu fakt przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania również nie może być wyłożony na korzyść strony w oczekiwany przez nią sposób. Skarżąca Spółka była wzywana przez organ do usunięcia reklam postawionych samowolnie w pasie drogowym, a zatem zwlekając z przywróceniem pasa drogowego do stanu poprzedniego kontynuowała stan bezprawny, wobec czego zasłanianie się obecnie długotrwałością postępowania administracyjnego jest całkowicie chybione. Wysokość kary pieniężnej za zajęcie samowolne pasa drogowego jest zależna nie od tego jak długo prowadzone jest postępowanie administracyjne, lecz od tego jak długo sprawca samowoli stan bezprawny utrzymuje. W kwestii tej pozostaje więc aktualne w dalszym ciągu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 stycznia 2002 r. (II SA 2348/00), które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że "zawsze umieszczenie reklam w pasie drogowym winno poprzedzać stosowne zezwolenie, a nie odwrotnie. Osoba (inny podmiot prawa), która umieszcza reklamę zanim uzyskała na tę czynność zezwolenie, dopuszcza się samowoli, o której mowa w art. 36 ustawy o drogach publicznych. W szczególności nie usprawiedliwia takiego działania podnoszone przez stronę długotrwałe oczekiwane na decyzję GDDP, czy też nieprawidłowości w prowadzonym przez ten organ postępowaniu administracyjnym." Nie znajduje również oparcia w przepisach ustawy o drogach publicznych argumentacja jakoby umieszczenie samowolnie w pasie drogowym tablic, które stanowią informację o cenach produktów oferowanych do sprzedaży na stacji benzynowej, z uwagi na nałożony na przedsiębiorców obowiązek prawny zamieszczania takich informacji, traciło charakter zajęcia pasa drogowego pod reklamę. O tym co jest reklamą, a co reklamą nie jest decydują przepisy ustawy o drogach publicznych, która zwiera definicję legalną tego pojęcia. Zgodnie z art. 4 pkt 23 reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej. Jak z powyższego wynika, definicja ustawowa nie wyłącza z pojęcia reklamy tablic z umieszczoną ceną (cenami) produktu (produktów) oferowanego do sprzedaży w pobliskiej stacji benzynowej. Oczywiste jest, że tego rodzaju informacja znajdzie się w polu zainteresowania zarządcy drogi, wyłącznie wtedy, gdy zamontowana zostanie bez jego zgody w pasie drogowym. Reasumując powyższe, te zarzuty skargi, które dotyczą przede wszystkim kwestii materialnoprawnych są chybione. Powyższa konkluzja nie oznacza jednak, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu lub że obarczona jest wyłącznie naruszeniami nieistotnymi. Analiza przedstawionych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że zawarty w nich materiał dowodowy jest niepełny i częściowo zgromadzony został z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot postępowania, postępowanie administracyjne wszczęte zostało z urzędu, a zatem obowiązkiem organu było zawiadomienie strony o jego wszczęciu – stosownie do art.61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pierwszą czynnością w postępowaniu mającą znaczenie dla ustalenia daty jego wszczęcia, jak trafnie podniosła to skarżąca, a organ przyznał, było pismo z dnia 17 listopada 2006 r. informujące skarżącą o ustaleniu – w wyniku inwentaryzacji pasa drogowego - samowolnego zajęcia tego pasa pod reklamę i wzywające do usunięcia reklam w terminie 30 dni. W piśmie tym nie zawiadomiono strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Po fazie wymiany korespondencji między zarządcą drogi a stroną, najpierw poinformowano Spółkę o zamiarze przystąpienia z dniem 1 marca 2007 r. (pismo z dnia 7 lutego 2007 r.) do "naliczania kar", następnie w dniu 4 czerwca 2007 r. bez udziału strony dokonano komisyjnego spisania protokołu "w sprawie tablic reklamowych ustawionych w ciągu drogi krajowej Nr [...] w m. R.", po czym organ zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Takie, jak wyżej opisane zaniechanie organu, nie tylko narusza art. 61§ 4 Kpa, ale stanowi o ograniczeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 10 § 1 Kpa. Pamiętać trzeba, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kara pieniężna, wprawdzie nakładana w trybie administracyjnym, jednakże zawierająca w sobie taki sam element represji jak każda inna kara o charakterze materialnym. Wysokość tej kary uzależniona jest od takich okoliczności faktycznych jak powierzchnia reklamy i czasokres przez jaki samowolnie reklama ta zajmuje pas drogowy. Tylko zatem prawidłowe, zgodne z regułami gromadzenia i oceniania materiału dowodowego postępowanie administracyjne stanowić powinno podstawę wszelkich ustaleń faktycznych na okoliczności istotne, mające wpływ na wymiar kary. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu lub innego dowodu odzwierciedlającego wynik inwentaryzacji pasa drogowego na spornym odcinku w dniu 17 listopada 2006 r. o której mowa w wyżej wskazanym piśmie. Nie wiadomo jest kto dokonał pomiarów i w jakich okolicznościach oraz dlaczego w piśmie z dnia 16 kwietnia 2007 r. raz posługiwał się pojęciem "słup reklamowy"(pkt 2 i 5), a w pozostałych przypadkach pojęciem "reklama" (jednostronna lub dwustronna). Domyślać się można, że chodzi o konstrukcję nośnika reklamy, choć dla wymiaru przedmiotowej kary znaczenie ma powierzchnia reklamy a nie jej konstrukcja. Znajdujące się w aktach administracyjnych kserokopie map czy rysunków są całkowicie nieprzydatne dla ustalenia usytuowania spornych reklam, ponieważ nie wiadomo jest co przedstawiają, kto je sporządził i dla jakich potrzeb. Graficzne przedstawienie usytuowania obiektu, jeśli nie ma postaci zdjęcia fotograficznego z datą, powinno być przedstawione w takiej formie aby było czytelne i zrozumiałe dla strony, dla sądu i dla każdej innej osoby nie posiadającej wiedzy specjalistycznej z zakresu geodezji i kartografii budownictwa i architektury. W tej sytuacji zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać, gdyż w powyższych okolicznościach zawarte w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie "czas zajęcia pasa ustalono na podstawie dziennika objazdu kierownika służby liniowej oraz notatek służbowych" przy jednoczesnym braku tych dokumentów w aktach administracyjnych - stanowi o mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniu art. 7, 77 § 1, 61, 80, 107 § 3 Kpa Z tego względu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien uzupełnić materiał dowodowy w taki sposób aby zostało wykazane, że sporne reklamy faktycznie stały w pasie drogowym (w drodze zaznaczenia miejsca usytuowania reklam na uwierzytelnionej mapie geodezyjnej) oraz wykazać czasokres samowolnego zajmowania pasa przez każdą z reklam przede wszystkim poprzez dołączenie do akt dziennika objazdu kierownika służby liniowej lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii odpowiednich stron tego dziennika, a także notatek służbowych, o których mowa w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 października 2007 r. Wyjaśnienia szczegółowego wymagała też będzie okoliczność, które reklamy i kiedy zostały usunięte z pasa drogowego, a zatem niezbędne być może przesłuchanie świadków i odebranie wyjaśnień od strony lub jej pełnomocnika. Z tych powodów należało na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c. w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o niewykonalności uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku oparte zostało o art.152, a o kosztach postępowania (wpis stosunkowy oraz wynagrodzenia adwokata strony skarżącej) orzeczono w oparciu o art. 200 i 205 § 2 tej samej ustawy.