II SA/Sz 470/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. oddala skargę II.przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na rzecz adwokata K. M. kwotę [...] złotych dwadzieścia groszy) obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu. Wnioskiem z dnia [...] J.S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] o przyznanie pomocy na zakup żywności, leków oraz opału z powodu trudnych warunków materialnych. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy [...], decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 108 Kpa, art. 106 ust. 1, art. 8, art. 11 ust. 1, art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przyznał J.S. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w wysokości [...] zł miesięcznie [...] Ponadto, organ ustalił w decyzji, że realizacja zasiłków nastąpi 30-go każdego miesiąca w formie świadczenia niepieniężnego, a odbiorcą świadczeń jest W.S. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że przyznanie J.S. pomocy społecznej jest uzasadnione złą sytuacją życiową i materialną , jak również J.S. spełnia warunki określone art. 38 ust. 3 i art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto organ podał, że przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz zgromadzony materiał dowodowy potwierdziły, że przyznane środki mogą zostać wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na powyższe ustalenia, organ I instancji postanowił przyznać pomoc w formie niepieniężnej, zaś odbiorcą świadczeń uznać W.S.. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. J.S. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. W odwołaniu podniósł, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania trybu z art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Według strony, dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, że uzyskane środki z pomocy społecznej mogą być wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Takiego dowodu nie stanowią oświadczenia żony – W.S., gdyż pracownik organu uzyskał je wykorzystując fakt jej choroby. Podkreślił, że nieprawdą jest jakoby pieniądze z pomocy społecznej przeznaczał na alkohol. Ponadto J.S. wskazał, że realizacja przyznanego świadczenia niepieniężnego, przez chorą żonę w sklepie w odległych [...], może pogorszyć jej stan zdrowia, zaś wniosek o przekazanie pieniędzy z pomocy na sklep żona podpisała za namową pracownika socjalnego. Zarzucił także, że w postępowaniu naruszono przepisy postępowania administracyjnego doręczając decyzję w siedzibie organu jego żonie, a nadto nieprawnie udostępniono dane osobowe osobom trzecim, gdyż pracownik socjalny przedstawił żonę kierownikom dwóch sklepów, w których ma być realizowana przyznana pomoc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskutek rozpoznania ww. odwołania, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeku postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3-4, art. 6 pkt 14,art. 11 ust. 1 oraz art. 38 ust. 1 pkt 2, 3, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pomocy społecznej (DZ.U. Nr 127., poz. 1055) - uchyliło zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia, które stanowi, że odbiorcą świadczeń jest W.S. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podkreślił, że w myśl art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, rodzinę stanowią osoby spokrewnione lub nie spokrewnione, pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Strona jest osobą gospodarującą wspólnie z żoną i dzieckiem. Dochód rodziny stanowią renta wnioskodawcy, zasiłek stały żony i dodatek rodzinny. Łączny dochód rodziny strony wynosi [...] zł i nie przekracza kryterium dochodowego rodziny, które stanowi kwota [...] zł. J.S. jest osobą zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Organ ocenił, że powyższe okoliczności uprawniają wnioskodawcę do otrzymywania pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość otrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się - w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem tej rodziny. W myśl ust. 3 art. 38 ustawy, kwota zasiłku okresowego - ustalona zgodnie z ust. 2 art. 38 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem tej rodziny. Ustęp 4 tego artykułu stanowi, że kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. W rozpoznawanej sprawie, różnica ta stanowi kwotę [...] zł (tj. [...] zł), a zatem 50 % tej różnicy wynosi [...] zł. W takiej sytuacji przyznano stronie zasiłek okresowy w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że J.S. nie kwestionuje wysokości zasiłku okresowego, ale jego formę niepieniężną. Organ II instancji wskazał, że przepis art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że - rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W niniejszej sprawie dowody dotyczące faktu nadużywania alkoholu przez odwołującego się znajdują się między innymi w aktach sprawy I instancji dotyczących decyzji z dnia [...] r. i zostały powołane w decyzji Kolegium z dnia [...]. Zdaniem organu II instancji, w świetle zgromadzonej dokumentacji, fakt nadużywania przez stronę alkoholu jest niewątpliwy. Ponadto przy tak niskich dochodach rodziny każda kwota wydatkowana na alkohol jest marnotrawstwem. Ponadto organ podał, że w piśmie z dnia [...] psycholog poinformował, iż dniu [...]. na wyznaczone spotkanie zgłosił się również J.S., jednakże rozmowa nie mogła się jednak odbyć z uwagi na fakt, iż klient był pod wpływem alkoholu. Zdaniem psychologa, na podstawie całokształtu zebranych informacji, zasadny wydaje się wniosek o wzmożenie opieki nad rodziną państwa S., co być może przyczyni się do nawiązania bliższego kontaktu i zmotywowania członków rodziny do zmian. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji podał, że niepieniężna forma świadczenia została przewidziana przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Wydatkowanie pieniędzy na zakup alkoholu i papierosów jest ich marnotrawieniem. Obowiązkiem organu I instancji jest zapobieżenie marnotrawstwu przyznanych świadczeń między innymi poprzez przyznanie ich w formie niepieniężnej. Jest to najłagodniejsza forma przeciwdziałania marnotrawstwu świadczeń w świetle przepisu rzeczonego art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, że w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych, może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Dalej organ II instancji uzasadnił, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy zasiłek okresowy przysługuje rodzinie, bez względu na to, kto jest adresatem decyzji. Wskazanie, kiedy następuje realizacja zasiłków, a przede wszystkim, kto jest odbiorcą świadczeń, wykracza poza przedmiot decyzji, nie może być rozstrzygane w formie decyzji, stanowi bowiem czynność materialno - techniczną. Z tego względu rozstrzygnięcie dotyczące odbiorcy świadczenia należało uznać za bezprzedmiotowe i w konsekwencji uchylić w części zaskarżoną decyzję i w tej części postępowanie umorzyć. W kwestii doręczeń Kolegium wyjaśniło, że decyzja może być doręczona stronie, jego pełnomocnikowi, dorosłemu domownikowi. Możliwe jest także doręczenie zastępcze, domniemanie doręczenia, gdy adresat nie odbiera decyzji uregulowane w art. 44 § 1 K.p.a. Na powyższą decyzję J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, którą następnie uzupełnił pismem z dnia [...]. Skarżący podniósł w skardze, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo, gdyż fakt nadużywania alkoholu i marnotrawienia przyznanych środków nie został udowodniony. Zarzucił, że do akt sprawy nie dołączono wszystkich dowodów, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił również, że nigdy nie był umieszczony w izbie wytrzeźwień, zaś oświadczenia żony o nadużywaniu przez niego alkoholu i marnotrawieniu przyznanych środków, z uwagi na jej chorobę, nie mogą być brane pod uwagę. Odnosząc się do pisma psychologa wskazał, że poświadczono w nim nieprawdę. Natomiast co do wyjaśnień córki stwierdził, że nie można uznać ich za wiarygodne, skoro mieszka ona w innej miejscowości i nie odwiedza domu rodzinnego od [...] lat. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że żona może potwierdzić odbiór skierowanej do niego decyzji. Powyższe świadczy o wykorzystaniu choroby żony, gdyż on decyzji o takiej treści nigdy by nie odebrał. J.S. zarzucił organowi II instancji, że wbrew przepisom prawa, organ nie ustosunkował się do podnoszonych w odwołaniu kwestii naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych, konfliktu istniejącego między nim a kierownikiem OPS oraz wykorzystania choroby żony w celu wymuszenia na niej podpisania oświadczenia o wyrażeniu zgody na pobieranie świadczeń w formie niepieniężnej oraz fałszywych wyjaśnień o nadużywaniu przez niego alkoholu i marnotrawieniu środków z pomocy społecznej. Ponadto, Kolegium nie odniosło się do sposobu wykonania decyzji pod kątem konieczności dojazdu rowerem do [...], co spowoduje pogorszenie stanu zdrowia żony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W ramach tak określonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd zbadał w niniejszej sprawie, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej Ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a skarga J.S. jest nieuzasadniona. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać decyzję, którą uchyli zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umorzy postępowanie pierwszej instancji, uchyliło decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w części rozstrzygnięcia, które stanowiło, że odbiorcą przyznanego na wniosek J.S. świadczenia jest W.S. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, w pozostały zakresie utrzymując decyzję w mocy. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części i umorzenie postępowania pierwszej instancji następuje wówczas, gdy w tym zakresie postępowanie okaże się bezprzedmiotowe. Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, J.S. skierował do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wniosek z dnia [...] o przyznanie pomocy w związku z trudną sytuacją materialną rodziny. Składając niniejszy wniosek J.S. zainicjował postępowanie administracyjne w sprawie przyznania jemu pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego będąc jednocześnie jedyną stroną tego postępowania. Mając na uwadze powyższe, należało uznać za nieprawidłowe ustalenie przez organ I instancji w rozstrzygnięciu decyzji, iż odbiorcą przyznanych świadczeń jest W.S.. Sąd zwrócił uwagę również, że takie rozstrzygnięcie przez organ I instancji kwestii odbioru zasiłku pozbawiło J.S. prawa do obioru przyznanego świadczenia, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd - w odniesieniu do zarzutu nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do konieczności realizacji przyznanego świadczenia niepieniężnego przez chorą żonę w sklepie znajdującym się w odległych [...], do którego musiałaby dojeżdżać rowerem, a która to okoliczność może pogorszyć jej stan zdrowia - stwierdził, że w wyniku wyeliminowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zapisu dotyczącego odbiorcy świadczeń w osobie W.S., sygnalizowane przez J.S. niedogodności zostały usunięte, a do odbioru świadczeń uprawnionym jest skarżący. Tym samym zaś małżonka skarżącego nie będzie zmuszona do pokonywania drogi do [...], a czynności te będzie mógł wykonać skarżący osobiście. Ponadto, w skardze J.S. podważył zasadność przyznania mu pomocy w formie niepieniężnej. Zdaniem skarżącego stwierdzenie marnotrawienia pieniędzy w rodzinie na alkohol i papierosy nie zostało poparte dowodami. Ustosunkowując się do tego zarzutu w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Stosownie do art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość otrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się - w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. W myśl ust. 3 art. 38 ustawy, kwota zasiłku okresowego - ustalona zgodnie z ust. 2 art. 38 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem tej rodziny. Ustęp 4 tego artykułu stanowi, że kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. W rozpoznawanej sprawie, różnica ta stanowi kwotę [...] zł (tj. [...] zł), a zatem 50 % tej różnicy wynosi [...]zł. W takiej sytuacji przyznano stronie zasiłek okresowy w wysokości [...] zł. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zdaniem Sądu, organy, orzekając o przyznaniu skarżącemu pomocy o wartości [...] zł miesięcznie na [...] z przeznaczeniem na artykuły zabezpieczające pierwsze podstawowe potrzeby rodziny w formie świadczenia niepieniężnego, działały w ramach obowiązującego prawa. Wobec powyższego niezrozumiałe jest dla Sądu niezadowolenie J.S., którego wniosek o pomoc społeczną został uwzględniony. Jeżeli natomiast chodzi o ocenę zasadności przyznania skarżącemu i jego rodzinie pomocy społecznej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej tj. w formie niepieniężnej, Sąd stwierdził, że znajduje ono uzasadnienie w zgromadzonym materialne dowodowym. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy w szczególności kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego z [...] wynika, że skarżący jest osobą spożywającą alkohol, o czym świadczą m.in.: informacja z Komendy Powiatowej Policji w [...], Posterunku Policji w [...], informacja od psychologa, która podała, że "w dniu [...] na spotkanie zgłosił się (...) J.S.. Rozmowa nie mogła się jednak odbyć z uwagi na fakt, iż klient był pod wpływem alkoholu". Fakt nadużywania alkoholu oraz marnotrawienie środków pieniężnych przez skarżącego został potwierdzony we własnych spostrzeżeniach przez pracowników Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Informacje te znalazły odzwierciedlenie w ocenie sytuacji osoby/rodziny i wnioskach pracownikach socjalnego będących częścią w/w kwestionariusza sporządzonego przez A.W.. Dla uwzględnienia powyższych ustaleń, wbrew wywodom skargi, bez znaczenia pozostaje to, czy wobec skarżącego orzeczono potrzebę przymusowego leczenia od uzależnienia alkoholowego, czy też nie. Z powyższych względów za nieistotne w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał również uchybienie organu odwoławczego, polegające na nieodniesieniu się do kwestii związanych ze stanem zdrowia W.S., jej możliwościami percepcyjnymi, czy też spraw dotyczących decyzji ustalających prawo do dodatku mieszkaniowego. Sąd uznał, że w zaistniałych okolicznościach sprawy i w świetle mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzja o przyznaniu J.S. pomocy w formie niepieniężnej jest w pełni uzasadniona. Przeznaczanie przez skarżącego jakichkolwiek środków finansowych na zakup i spożycie alkoholu w sytuacji, gdy środki te chociażby w części pochodzą z budżetu ośrodka pomocy społecznej, a więc wypracowane zostały przez innych obywateli, stanowi ewidentny przykład marnotrawienia przyznanych świadczeń. W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami dotyczącymi prawidłowości działań pracownika socjalnego, który wraz z małżonką skarżącego udał się do sklepów przedstawiając ją jako osobę upoważnioną do odbioru artykułów na określoną kwotę i naruszeniem poprzez takie działanie, w ocenie J.S., przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie jest sposób wykonania zaskarżonej decyzji, lecz legalność jej podjęcia. Trafny okazał się – zdaniem Sądu - zarzut skargi odnoszący się do nieprawidłowego trybu doręczenia decyzji organu I instancji, którą odebrała w siedzibie tego organu, niebędąca stroną W.S.. Zgodnie z art. 42 § 1 Kpa, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 Kpa). Doręczenie pisma w siedzibie organu może nastąpić jedynie jego adresatowi, chyba, że w sprawie działa przedstawiciel strony. Skoro W.S. nie posiada upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do J.S. (brak takowego w aktach sprawy) i nie można doręczenia w lokalu organu administracji uznać za doręczenie dokonane w trybie art. 43 i 44 Kpa, to niewątpliwie organ I instancji naruszył zasady wynikające z przepisów procesowych regulujących sposób doręczania korespondencji. Sąd zważył, że uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, albowiem J.S. wniósł odwołanie do organu II instancji, które zostało merytorycznie rozpoznane. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może nastąpić jedynie wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w punkcie I wyroku o oddaleniu skargi. W punkcie II wyroku Sąd orzekł stosując art. 250 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków oraz przepisy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosi 240 zł, którą Sąd przyznał pełnomocnikowi uwzględniając podwyższenie kwoty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą za tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłat. W rozpoznawanej sprawie, ustanowiony adwokat złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawna udzieloną z urzędu skarżącemu. Wniosek jest zasadny, bowiem koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości.