II SA/Sz 475/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071) oraz art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 z późn. zm.), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania Z. W., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydaną z up. Prezydenta Miasta przez Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił Z. W. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu podano, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30%. Od decyzji organu I instancji odwołał się Z. W. wnosząc o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu podniósł, iż zajmowany przez niego lokal o pow. [...] m2, spełnia warunek nieprzekroczenia normatywnej powierzchni. Nadto, zdaniem odwołującego się, powinien on otrzymać dodatek mieszkaniowy, bowiem warunkiem wystarczającym jest spełnienie przesłanek określonych w art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że podstawową zasadą sformułowaną w art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego jest to, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami w oparciu o art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych odmówił Z. W. przyznania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 5 ust. 5 cyt. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na 1 osobę wynosi 35.00 m . Jak wynika z materiału dowodowego sprawy powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu przekracza 60 %, powierzchnia pokoi i kuchni wynosi bowiem [...] m2, zaś cała powierzchnia lokalu wynosi [...] m2. Skoro zatem powierzchnia lokalu nr [...] położonego w S. przy ul. [...] wynosi [...] m2, to więcej niż dopuszczalna granica powierzchni wynosząca [...] m2. W tej sytuacji Kolegium Odwoławcze uznało, że dodatek mieszkaniowy Z. W. nie przysługuje. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przyznaje kompetencji organom administracji publicznej oraz organom odwoławczym do swobodnego uznania w przedmiocie odmowy lub przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy nie jest przyznawany z urzędu. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy wypłaca się, w terminie do dnia 10 każdego miesiąca z góry, zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Powyższe regulacje prawne zostały zastosowane prawidłowo przez organ I instancji przy odmowie przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. Zdaniem Kolegium ustalenia faktyczne poczynione przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w S. oparte są na wniosku Z. W., deklaracji o wysokości dochodów oraz załączonych do wniosku a wymaganych prawem dokumentów. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa trzy kryteria, od których zależy nabycie prawa do omawianego oświadczenia, są to: tytuł prawny do zajmowania lokalu z wyjątkiem przewidzianym w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, określona powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu i średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie prawa, nieprzekraczający kwot wynikających z art. 3 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie odwołujący nie kwestionował ustaleń organów, co do spełnienia dwóch z trzech wymienionych kryteriów. W szczególności organ poczynił odpowiednie ustalenia co do tytułu do lokalu z art. 2 ust. 1 ustawy. Właściwie też organ uznał spełnianie przez stronę kryterium średniego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego zwłaszcza, że strona nie posiadała żadnego dochodu. Sporne pozostało natomiast spełnienie kryterium normatywnej powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 5 ustawy. Organ przyjął jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zatem przy powierzchni użytkowej lokalu [...] m2, w tym powierzchni łącznej kuchni i pokoi [...] m 2, przekroczona została powierzchnia normatywna dla 1 osoby 35 m2, a nie ma zastosowania wyjątek przewidziany w art. 5 ust. 5 ustawy. Decyzja dotycząca przyznania dodatku mieszkaniowego ma charakter związany, gdyż prawodawca w sposób precyzyjny ustalił zarówno przesłanki, od których zależy jego przyznanie, jak również sposób obliczenia wysokości dodatku. Organy administracji nie dysponują w tym zakresie możliwością przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego z uwagi na jego trudną sytuację materialną. Pismem z dnia [...] r. Z. W. złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie, że nie mógł się zapoznać ze stanowiskiem organu I instancji dotyczącym wniesionego przez skarżącego odwołania. Ponadto, skarżący zakwestionował dokonaną w kwestionowanej decyzji interpretację art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zarzucił jej naruszenie art. 9 i 10 kpa oraz nieuwzględnienie przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej i Konstytucji Rzeczypospolitej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem materialnym a organy nie naruszyły też obowiązującej procedury administracyjnej. Podstawę prawną przyznawania dodatków mieszkaniowych stanowi ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 ze zm.), która reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Z tej ustawy wynika, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, które spełniają kryteria dochodowe szczegółowo określone w art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i jednocześnie zajmują lokal o powierzchni ściśle określonej w art. 5 ustawy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą odmowy było niespełnienie przez skarżącego warunków do przyznania dodatku mieszkaniowego określonych w art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, ponieważ powierzchnia użytkowa lokalu wynosząca [...] m2 znacznie przekracza powierzchnię normatywną. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie może przekraczać [...] m2 dla 1 osoby. W myśl zaś art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 przewidziana jest możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego w przypadku gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkaniowego przekracza normatywną powierzchnię lecz nie więcej niż o 30% albo nie więcej niż 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Analiza wymienionego przepisu w zestawieniu z powierzchnią użytkową lokalu wynoszącą [...] m2, co jest okolicznością bezsporną, prowadzi do wniosku, że organy prawidłowo rozstrzygnęły, iż w przedmiotowej sprawie nie można przyznać dodatku mieszkaniowego. Powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60% gdyż wynosi [...] m2, zaś cała powierzchnia lokalu wynosi [...] m2. W zaskarżonej decyzji SKO prawidłowo uzasadniło swoje stanowisko i zwróciło uwagę na kryteria, które są brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego. Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy procedury administracyjnej. Organ I instancji ma nie tylko prawo ale też obowiązek zapoznania się z treścią odwołania, gdyż może zmienić swoje stanowisko, korzystając z możliwości autokontroli jaką daje art. 132 k.p.a. Zarzut dotyczący braku informacji dla strony czyli naruszenia art. 9 k.p.a. w kontekście ewentualnych kosztów postępowania jest bezprzedmiotowy, gdyż skarżący nie poniósł żadnych kosztów postępowania. Zdaniem Sądu nie nastąpiło też naruszenie przez organy art. 131 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP, gdyż przedmiotowe zagadnienie rozstrzygane jest w oparciu o ustawę o dodatkach mieszkaniowych a nie ustawę o powszechnym obowiązku obrony RP. Na marginesie jedynie Sąd stwierdza, że art. 131 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP reguluje kwestię ryczałtu dotyczącego należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie umowy najmu i dotyczy żołnierzy służby czynnej. Sąd nie dopatrzył się też w niniejszej sprawie, aby organy naruszyły przepisy Konstytucji RP. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.