II SA/Sz 477/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie z Jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego R.O. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska. W uzasadnieniu skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. Pismem z dnia [...] Sąd zobowiązał skarżącego do wykazania – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo opostępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli przed rozpoznaniem skargi zaskarżony rozkaz personalny zostanie wykonany - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem oddalenia wniosku. Odpowiadając na zobowiązanie Sądu skarżący podał, że "wskazany rozkaz personalny w zasadzie został wykonany zanim wydano decyzję pierwszoinstancyjną. Praktycznie rzecz biorąc nastąpiło to z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego". R.O. wyjaśnił, że gdy stawił się w macierzystej komórce organizacyjnej KMP w [...] bezpośredni przełożony poinformował go, że nie jest już jego pracownikiem i polecił mu się udać do kadr. W tych okolicznościach trudno mu podać argumenty celem wykazania, "że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli przed rozpoznaniem skargi zaskarżony rozkaz personalny zostanie wykonany". Skarżący wskazał ponadto, że nadany decyzji I instancji "rygor natychmiastowej wykonalności" umożliwiać będzie organowi kontynuację działań realizowanych w odwecie względem jego osoby za piętnowanie w policji nieprawidłowości (mobbing, nepotyzm, wykorzystywanie stanowiska służbowego). Te działania z kolei mogą spowodować wydanie decyzji o zwolnieniu go ze służby, a tym samym pozbawienie skarżącego uposażenia i zajęcia zarobkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazano, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex Polonica nr 375764). Jednocześnie przepis art. 61 § 1 P.p.s.a. odnosi się do takich sytuacji, gdy decyzja będąca przedmiotem skargi nie została jeszcze wykonana (post. NSA z 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04, niepubl.). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego już wystąpiły. Podkreślić bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności postrzegana jest jako tymczasowa ochrona osoby, która taki wniosek składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie służy bowiem odwróceniu zaistniałych już następstw. W świetle powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Podobnie obawy skarżącego dotyczące dalszego przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie (ewentualna decyzja o zwolnieniu go ze służby w Policji) nie stanowią przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.