II SA/Sz 477/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skarg J. B. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr K-AP-2.7840.74.2024.PP(9) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia+ pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją z 30 października 2024 r., nr 00530/2024 znak B.6740.00232.2024, Starosta K. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił W. Sp. z o.o. w P. (dalej: "Inwestor" lub "Spółka") pozwolenia na budowę budynku A, jako I etapu zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi na działkach o nr [...], [...] i [...], obręb S., jednostka ewidencyjna gmina U. Od decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa w S., wskazując m.in. na naruszenie przepisów postępowania, poprzez wydanie decyzji, której sentencja jest sprzeczna z zatwierdzonym tą decyzją projektem zagospodarowania terenu, niezgodność projektowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieuzgodnienie inwestycji z właściwym konserwatorem zabytków, błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji, błędne sporządzenie analizy przesłaniania dla obiektu usytuowanego na działce sąsiedniej, niewłaściwe skomunikowanie inwestycji z drogą publiczną, naruszenie wymogów w zakresie minimalnych parametrów dojścia i dojazdu do działki budowlanej, niewykazanie prawnych możliwości przyłączenia projektowanych budynków do sieci wodociągowej oraz nierozważenie przez organ przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Od decyzji odwołała się również A. Sp. z o.o. Sp.k. w S., zarzucając naruszenie przez organ przepisów postępowania, poprzez nieuznanie jej za stronę tego postępowania, podczas gdy projektowana inwestycja ma istotny wpływ na realizowaną na sąsiednich nieruchomościach budowę w postaci siedmiu budynków usług turystycznych (decyzja Starosty K. z 28 czerwca 2019 r., przeniesiona decyzją z 6 września 2019 r.). W wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań, Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z 29 kwietnia 2025 r. nr K-AP-2.7840.74.2024.PP(9), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej lokalizacji inwestycji, tj.: budowy budynku A, jako I etapu zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi na działkach o nr [...], [...] i [...], obręb S., jednostka ewidencyjna gmina U. i w tym zakresie orzekł o pozwoleniu na realizację inwestycji obejmującej: budowę budynku A, jako I etapu zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi na działkach o nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb S., jednostka ewidencyjna gmina U. , zaś w pozostałej części decyzję Starosty K. z 30 października 2024 r. utrzymał w mocy. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, zakres przedsięwzięcia obejmuje budowę zespołu dwóch budynków usługowych (usługi turystyczne) wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym infrastruktury technicznej w postaci zewnętrznych instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, zewnętrznej instalacji gazu i linii kablowej nn, budowę dróg, chodników i miejsc postojowych na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym [...] S. , będących własnością Inwestora oraz nr [...] i [...], do których Inwestor uzyskał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a na których będzie zlokalizowane dojście i dojazd do inwestycji, oparte o istniejący zjazd z ul. [...]. Budynki zaprojektowano na planach prostokątów o szerokości 16,74 m i oznaczono literami "A" (dłuższy - 80,70 m - zlokalizowany na działce nr [...]) i "B" (krótszy - 44,44 m - zlokalizowany na działce nr [...]). Objęty postępowaniem budynek A posiadać będzie 5 kondygnacji i wysokość 21,59 m. Ponadto na dachu budynku przewidziano kontenerową kotłownię, wobec czego jego całkowita wysokość w tym miejscu wynosić będzie 24,48 m. Obydwa budynki będą podpiwniczone (po dwie kondygnacje podziemne) i będą posiadać płaskie dachy retencjonujące spływ wody deszczowej. Przy czym ostatni poziom budynku A wycofany jest od płaszczyzny elewacji zachodniej. Wejście główne do budynku A zlokalizowano na elewacji północnej, do budynku B - na elewacji wschodniej. Wzdłuż wschodniej granicy działki budowlanej przewidziano drogę wewnętrzną o szerokości 5 m, stanowiącą również drogę pożarową dla obydwu budynków. Podłączone do niej zostaną zjazdy do garaży podziemnych, w których zlokalizowano łącznie 145 miejsc postojowych. Pomiędzy budynkami zlokalizowano prostopadły odcinek drogi pożarowej służący zawracaniu wozów bojowych straży pożarnej, przy którym zlokalizowano 10 miejsc postojowych. Projektowane obiekty wykorzystują różnicę poziomu terenu wynikającą z jego naturalnego ukształtowania. Wjazd i wyjazd dla samochodów odbywać się będzie poprzez przebudowany zjazd z ciągu pieszo-jezdnego ([...]), łączącego działkę inwestycyjną z drogą publiczną (droga gminna - ul. [...]). Od strony południowej zaś, poprzez działki nr [...] i [...], do których wnioskodawca uzyskał prawo do dysponowania na cele budowlane, inwestycja będzie wykorzystywała istniejący zjazd z drogi publicznej - ul. [...]. Wojewoda ustalił, że dla przedmiotowego terenu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu ewidencyjnego S. i części obrębu B. , uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy U. z dnia [...] października 2010 r. (Dz. Urz. Woj[...], dalej "mpzp"). Działki nr [...], [...] i [...], na których planowana jest realizacja obiektów kubaturowych, znajdują się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 7UT przeznaczonym pod zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji usług towarzyszących (usług gastronomii, handlu, sportu i rekreacji, rehabilitacyjnych, zdrowotnych i in.). Planowana inwestycja spełnia ustalenia szczegółowe dla tego terenu, określone § 18 pkt 60 mpzp. W szczególności w ramach inwestycji przewidziano budowę budynków usług turystycznych o wysokości do 5 kondygnacji nadziemnych z dachem płaskim, powierzchnia zabudowy nie przekracza 40 % (39,75 %), zaś powierzchnia biologicznie czynna wynosi więcej niż 40 % (40,05 %). W zakresie obsługi komunikacyjnej terenu przewidziano dojazd z przyległego terenu oznaczonego symbolem 1KDJ. Ponadto w granicach działek budowlanych zaprojektowano realizację 12 miejsc postojowych, zaś w garażu podziemnym 145 miejsc postojowych, stosownie do treści § 17 pkt 4 i pkt 6 mpzp. Z kolei działki nr [...] i [...], na których planowane jest utwardzenie terenu w celu zapewnienia dodatkowego dojścia i dojazdu do terenu inwestycji, znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 15UTM przeznaczonym pod zabudowę usług turystycznych z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i usługowej, do której dojazd zapewniony jest z terenu 3KD. Z uwagi, iż inwestycja realizowana będzie na dwóch terenach funkcjonalnych, tj. 7UT, dla którego dojazd przewidziano z terenu 1KDJ, jak również na terenie 15 UTM, dla którego obsługę komunikacyjną należy zapewnić z terenu 3KD, brak jest podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja w postaci utwardzenia terenu na działkach nr [...] i [...] narusza ustalenia mpzp. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach Wojewoda wyjaśnił, że załączony do wniosku projekt architektoniczno - budowlany wskazuje szczegółowo sposób posadowienia projektowanego budynku, z uwzględnieniem istniejącego ukształtowania terenu. Tym samym Inwestor dostosował sylwetę obiektu poprzez wykonanie podpiwniczenia wykorzystującego spadek terenu, co umożliwiało zaprojektowanie w części południowej budynku dwóch kondygnacji podziemnych, zaś w części północnej - jednej. Podobnie, uwzględniając ukształtowanie terenu, zaprojektowano część nadziemną budynku, dzieląc go na 5 stref, tj.: - Strefa I (pomiędzy osiami 1-3) - posiada 5 kondygnacji nadziemnych, przy czym pierwsza kondygnacja o wysokości 5,77 m netto zawiera otwartą na lobby antresolę, jak również piąta kondygnacja zawiera antresolę, - Strefa II (pomiędzy osiami 3-4) - posiada 5 kondygnacji nadziemnych, przy czym pierwsza kondygnacja o wysokości 5,77 m netto zawiera otwartą na lobby antresolę, - Strefa III (pomiędzy osiami 4-7) - posiada 5 kondygnacji nadziemnych, przy czym piąta kondygnacja zawiera antresole, - Strefa IV (pomiędzy osiami 8-11) - posiada 5 kondygnacji nadziemnych, przy czym na czwartej kondygnacji zlokalizowane są dwupoziomowe lokale usługowe (kondygnacja 4 i 5), - Strefa V (pomiędzy osiami 11-15) - posiada 5 kondygnacji. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony układ nie powoduje przekroczenia dopuszczalnej wysokości obiektu ograniczonej 5 kondygnacjami nadziemnymi, gdyż antresola nie stanowi odrębnej kondygnacji. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń mpzp. Inwestycja spełnia też wymogi zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej "rozporządzenie"), w tym §12, §13, § 60. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania terenu, projektowane budynki usytuowano w odległości co najmniej 4 m od granicy działek sąsiednich. Z kolei jak wynika z przedstawionej przez Inwestora analiz zacieniania i przesłaniania projektowana inwestycja nie będzie miała wpływu na ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach, gdyż odległość budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Inwestycja nie spowoduje również nadmiernego zacieniania budynków sąsiednich, bowiem każdy z nich ma zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny. Jednocześnie zaznaczono, iż przepisy dotyczące nasłonecznienia nie dotyczą obiektów usług turystycznych. Poza tym wszystkie pomieszczenia w budynkach na nieruchomościach sąsiednich zostały przeanalizowane pod kątem spełnienia wymagań dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia, w tym również lokal usługowy (recepcja) znajdujący się na parterze budynku [...] na działce nr [...]. Dalej zwrócono uwagę, że działka inwestycyjna znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu [...]", dla którego w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (t.j. Dz. Urz. Woj. Zach. [...] - dalej "uchwała w sprawie obszarów chronionego krajobrazu") wprowadzono zakaz wykonywania na obszarach chronionego krajobrazu prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. W ocenie organu, inwestycja nie spowoduje trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, o którym mowa w treści § 3 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały. Analiza akt sprawy wykazała bowiem, że Inwestor dostosował projektowany obiekt do zastanego ukształtowania terenu, czego efektem jest m.in. realizacja w części obiektu jednej, a w części dwóch kondygnacji podziemnych. Oznacza to, że prac służących do realizacji obiektu budowlanego nie można kwalifikować jako zniekształcenia terenu. Z kolei odnosząc się do zarzutu nierozważenia przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 Wojewoda zaznaczył, że projektowana inwestycja została przewidziana do realizacji na terenie zurbanizowanym, przeznaczonym w mpzp pod zabudowę turystyczną, a działki inwestycyjne nie znajdują się na terenie Natura 2000. Jak ustalono w toku postępowania, granica najbliższego terenu ochronnego Natura 2000, oznaczonego jako [...], oddalona jest od terenu inwestycji co najmniej 350 m. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że projektowana inwestycja może mieć znaczący wpływ na wyznaczony obszar ochronny. Wobec powyższego organ odwoławczy wywiódł, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia warunki z art. 32 ust. 2 i 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418- dalej "p.b."), a zatem nie istniały podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku A, jako I etapu zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi na działkach o nr [...], [...], [...], [...] i [...] w S. . Dodatkowo nadmieniono, że w toku postępowania odwoławczego Inwestor zmodyfikował wniosek o pozwolenie na budowę, określający dane nieruchomości objętych robotami budowlanymi, zgodny z treścią przedłożonego projektu zagospodarowania terenu (uwzględniono działki nr [...] i [...]), zaś organ uzyskał uzgodnienie ze stanowiska konserwatorskiego przedstawionego projektu zagospodarowania terenu (postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 marca 2025 r.). Przechodząc do podniesionej w odwołaniu kwestii naruszenia wymogów w zakresie minimalnych parametrów dojścia i dojazdu do działki budowlanej Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę rozważać prawidłowości ustaleń planu dotyczących dostępu działki Inwestora do drogi publicznej, a zobowiązany jest wyłącznie sprawdzić, czy sposób skomunikowania tej działki z drogą publiczną odpowiada treści planu. W świetle art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ustalono, że działki objęte inwestycją posiadają pośredni dostęp do drogi gminnej - ul. [...], poprzez drogę wewnętrzną (ciąg pieszo-jezdny na działkach nr [...], [...], [...] i [...]) stanowiącą [...], jak również dostęp bezpośredni do drogi powiatowej - ul. [...]. Oznacza to, że działka inwestycyjna ma zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej. Nadto przeprowadzona analiza wykazała, że szerokość działek drogowych nr [...], [...], [...] i [...] w przeważającej części jest większa niż 4,5 m, jedynie działka nr [...], w zbliżeniu do działki nr [...] (skrzyżowanie z ul. [...]) posiada szerokość 3,60 m, jednakże ruch odbywa się w rzeczywistości z wykorzystaniem działki nr [...]. Droga wewnętrzna, za którą należy uznać istniejącą [...], spełnia zatem wymagania określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast w zakresie zarzutu niewykazania przez Inwestora prawnych możliwości przyłączenia projektowanych budynków do sieci wodociągowej organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy U. decyzją z 7 listopada 2024 r. udzielił Inwestorowi zgody na budowę w pasie drogowym drogi gminnej publicznej (działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. S. ) przyłącza wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej do działek objętych inwestycją. Z kolei co do zgłoszonych zastrzeżeń kwestionujących prawidłowość wyznaczenia stron postępowania wyjaśniono, że na mocy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. stronami w prowadzonym postępowaniu, oprócz Inwestora, są właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządcy nieruchomości oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Jednocześnie wskazano, że zarzut nieuznania za stronę może podnosić osoba, która faktycznie pozbawiona została udziału w postępowaniu. Niezasadnym jest występowanie w tej kwestii w czyimś imieniu. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do treści odwołania A. Sp. z o.o. podnosząc, że choć organ I instancji odmówił uznania powyższej spółki jako strony postępowania, z uwagi na reprezentowanie właścicieli powyższej nieruchomości przez ustanowionego zarządcę, to spółce tej - jako inwestorowi realizującemu na działce nr [...] roboty budowlane polegające na budowie siedmiu budynków usług turystycznych - przysługuje interes faktyczny, jak i prawny do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu, bowiem projektowana inwestycja może mieć wpływ na powstające obiekty budowlane. Wobec powyższego organ odwoławczy umożliwił tej spółce aktywne uczestnictwo w sprawie, z którego to prawa odwołująca nie skorzystała. Nie wykazała też, aby ww. uchybienie uniemożliwiło dokonanie jej konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy w postępowaniu przed organem I instancji. J. B. pismem z 26 maja 2025 r. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W skardze decyzji tej zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 18 pkt 60 mpzp poprzez wydanie decyzji w wyniku błędnego uznania, iż obsługa komunikacyjna inwestycji pozostaje zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprost wskazuje na dopuszczalne skomunikowanie terenu 7UT jedynie poprzez drogi gminne oznaczone jako: 10KD, 11KD, 24KD oraz 1KDJ; b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż ciąg pieszo-jezdny oznaczony w mpzp jako 1KDJ ("[...]") spełnia wymogi określone dla dojazdów do działek budowlanych oraz zapewnia realny i możliwy do wyegzekwowania przez Inwestora dostęp do inwestycji; c) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego, ograniczające się wyłącznie do zaaprobowania okoliczności przytaczanych przez Inwestora, tj. pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy: - okoliczności, iż teren na którym planowana jest inwestycja nie posiada faktycznego dostępu do drogi publicznej umożlwiającego rzeczywistą obsługę komunikacyjną tak dużego zamierzenia budowlanego; - okoliczności przytaczanych przez strony postępowania w toku trwania postępowania odwoławczego, w tym w szczególności niewyjaśnieniu dlaczego te okoliczności nie zasługują na uwzględnienie, a w efekcie oparciu rozstrzygnięcia w omawianej sprawie jedynie na podstawie wyjaśnień Inwestora; podczas gdy obowiązkiem organu II instancji było wnikliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie Decyzji w oparciu o całokształt materiału dowodowego; II. przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia polegające na braku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, gdyż zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla projektowanych obiektów poprzez ciąg pieszo-jezdny 1KDJ pozostaje faktycznie niemożliwe, co więcej będzie stwarzać realne zagrożenie dla jego użytkowników; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. w zw. z § 3 ust. 5 uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu poprzez dowolne przyjęcie, iż posadowienie budynku o dwóch kondygnacjach podziemnych nie będzie wykonywaniem prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, co jest objęte zakazem przewidzianych ww. uchwale, podczas gdy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany m. in. do sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Powyższa skarga została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt II SA/Sz 477/25. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła także Wspólnota Mieszkaniowa w S. (sygn. akt II SA/Sz 481/25), która domagała się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazując na następujące uchybienia: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. przez wydanie decyzji merytorycznej w niniejszej sprawie z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, albowiem ze względu na skalę i charakter naruszeń stwierdzonych przez organ II instancji: brak udziału niektórych stron w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, pominięcie dwóch działek ewidencyjnych w treści decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (w związku z nieobjęciem tych działek pozwoleniem na budowę), brak uzgodnienia decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W tych okolicznościach jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem było wydanie decyzji kasacyjnej przez organ II instancji; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 18 pkt 60 mpzp przez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi maksymalnej dopuszczalnej liczby kondygnacji; plan miejscowy dopuszcza na terenie 7 UT maksymalnie 5 kondygnacji dla zabudowy turystycznej, a projekt zakłada budowę łącznie 7 kondygnacji; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 18 pkt 60 mpzp przez udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy projekt budowlany jest niezgodny z planem miejscowym w zakresie obsługi komunikacyjnej; dla terenu 7UT, na którym ma powstać zamierzona inwestycja plan miejscowy przewiduje dostęp wyłącznie z dróg gminnych oznaczonych jako 10KD, 11KD, 24KD i 1KDJ, natomiast projekt przewiduje skomunikowanie terenu inwestycji z drogą powiatową - ulicą [...] oznaczoną w planie miejscowym symbolem 3KD; 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez udzielenie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji pomimo naruszenia wymogów rozporządzenia w zakresie minimalnych parametrów dojścia i dojazdu do działki budowlanej; 5) § 3 ust. 5 uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b p.b., poprzez naruszenie wyrażonego w tym przepisie zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych; 6) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.) przez nierozważenie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000; 7) art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ przedłożonych przez Inwestora analiz przesłaniania, mimo że analizy te zupełnie pomijają lokal zlokalizowany na parterze budynku [...] (budynek oznaczony na przedłożonej przez Inwestora analizie symbolem B), w którym okna zrealizowane zostały na poziomie gruntu, 8) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez naruszenie wynikającego z nich obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej i dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, polegające w szczególności na przeprowadzeniu postępowania bez należytego wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a powoływanych przez skarżącą oraz inne strony zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak również w postępowaniu odwoławczym, w tym błędną ocenę projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z planem miejscowym oraz przepisami odrębnymi; 9) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie wynikającego z tego przepisu obowiązku umożliwienia stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia strony o takiej możliwości, mimo że po otrzymaniu przez stronę zawiadomienia z dnia 28 lutego 2025 r. w aktach sprawy pojawiły się nowe dokumenty mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w tym postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 13 marca 2025 r. o uzgodnieniu projektu zagospodarowania terenu (niedoręczone pełnomocnikowi Wspólnoty) oraz notatka z 8 kwietnia 2025 r. potwierdzająca jakoby postanowienie było ostateczne (co nie nastąpiło do dnia złożenia skargi, bo postanowienie to nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej) i w efekcie czego skarżąca nie mogła odnieść się do tych dokumentów, w szczególności zaprzeczyć nieprawdziwej notatce, mimo że w piśmie z dnia 4 marca 2025 r. wyraźnie zastrzegła, że z możliwości takiej będzie chciała skorzystać. Odpowiadając na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie, uznając podniesione zarzuty za niezasadne. Postanowieniem z dnia 30 października 2025 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") połączył sprawy o sygn. akt II SA/Sz 477/25 i II SA/Sz 481/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz zarządził o prowadzeniu ich dalej pod sygn. akt II SA/Sz 477/25. Pismem z dnia 7 listopada 2025 r. skarżący J. B. uzupełniając skargę zwrócił się do Sądu o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: - audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego dla ul. [...] w miejscowości S. opracowanego przez audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego mgr inż. J. R. oraz rzeczoznawcę budowlanego w specjalności drogowej mgr inż. J. K. - na okoliczność wpływu planowanej zabudowy turystycznej na bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz braku spełnienia przez ciąg pieszo-jezdny oznaczony w obowiązującym mpzp jako 1KDJ ("[...]"), wymogów określonych dojazdów do działek budowlanych oraz braku zapewnienia realnego i możliwego do wyegzekwowania przez Inwestora dostępu do inwestycji; - pisma Urzędu Gminy U. z 26 sierpnia 2025 r. znak ORG.1431.62.2025.ORII zgodnie z którym zmiana organizacji ruchu wprowadzająca od 2023 r. w obrębie ciągu pieszo-jezdnego [...] strefę zamieszkania podyktowana była koniecznością wdrożenia zaleceń poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. W piśmie powyższym wskazano, że skoro zgodnie z mpzp skomunikowanie terenu 7UT odbywać ma się poprzez drogi gminne oznaczone jako 10KD, 11KD, 24KD oraz 1KDJ (abstrahując od faktycznej możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji przez ciąg pieszo-jezdny, który nie jest do tego przystosowany), to tym samym przyjęcie w projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie obsługi planowanego zamierzenia z wykorzystaniem drogi powiatowej - ulicy [...] oznaczonej w mpzp symbolem 3KD - pozostaje sprzeczne z ustaleniami ww. aktu. Podkreślił także, że ciąg pieszo-jezdny nie spełnia minimalnych parametrów z § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, a powyższa znajduje potwierdzenie właśnie w ustaleniach audytu. W dniu 19 stycznia 2026 r. do Sądu wpłynęło z kolei pismo od Inwestora będącego uczestnikiem postępowania sądowego, w który to ww. zwrócił się z wnioskiem o oddalenia skarg w całości oraz przedłożonych wniosków dowodowych, ewentualnie o pominięcie tych dowodów jako nieprzydatnych dla rozstrzygnięcia i zmierzających do niedopuszczalnego rozszerzenia zakresu sądowoadministracyjnej kontroli legalności, a nadto niewykazujących przesłanki "niezbędności" w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Według Inwestora kontekst sporu wskazuje na istnienie po stronie skarżących silnej motywacji o charakterze pozaprawnym, tymczasem sam fakt, że realizowana inwestycja jest dla skarżących niepożądana lub niekorzystna nie może stanowić przesłanki do jej blokowania. Prywatny interes skarżących nie może przekształcać się w instrument ograniczający cudze uprawnienia właścicielskie, jeżeli inwestor działa w granicach prawa, a organ prawidłowo zweryfikował spełnienie ustawowych warunków realizacji zamierzenia. Mając na względzie, że postępowanie pozwoleniowe nie jest trybem służącym rozstrzyganiu sporów o docelową organizację ruchu, sezonowe natężenia czy kierunki polityki transportowej gminy, Inwestor podniósł, iż skarżący nie wskazują na naruszenia norm planu, lecz zmierzają do narzucenia Inwestorowi preferowanego przez nich wariantu obsługi komunikacyjnej. Poza tym podkreślił, że w przypadku inwestycji nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnej ilości kondygnacji, trwałego zniekształcenia rzeźby terenu czy oddziaływania na obszar Natura 2000. Spełnione zostały też wymagania w zakresie przesłaniania i dostępu światła dziennego. W jego ocenie, wydana decyzja reformatoryjna nie jest odstępstwem od zasady dwuinstancyjności, a zakres dokonanej przez organ II instancji zmiany nie narusza tożsamości sprawy administracyjnej. Podobnie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest gołosłowny oraz niezdolny do podważenia legalności decyzji, w szczególności z uwagi na brak wykazania istotnego wpływu ewentualnego uchybienia na wynik sprawy. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. pełnomocnicy skarżących podtrzymali stanowiska, wnioski i argumentacje zawartą we wniesionych skargach. Również pełnomocnik Spółki A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji kwestionując możliwość dojazdu do działki inwestycyjnej po istniejącym ciągu pieszo-jezdnym oraz wielkość budowanego obiektu. Z kolei pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skarg, ewentualnie zastosowanie przez Sąd art. 152 § 2 p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił o oddaleniu wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego z dnia 7 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z 17 kwietnia 2024 r. Inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi z zagospodarowaniem terenu wraz z urządzeniami budowlanymi I etap - Budynek A, na działkach nr [...], [...] i [...] w obr. [...] S. , gmina U. . W następstwie rozpatrzenia powyższego wniosku Starosta K. uznał, że Inwestor spełnił wymagania określone w ustawie Prawo budowlane i w związku z powyższym decyzją z 30 października 2024 r. nr 00530/2024 znak B.6740.00232.2024 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W następstwie rozpatrzenia odwołań od powyższej decyzji organ wojewódzki dokonał ponownego rozpoznania sprawy i po dokonaniu własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego dokonał merytorycznej oceny złożonego wniosku wydając decyzję o uchyleniu w części decyzji Starosty K. i orzeczenie o pozwoleniu na realizację inwestycji obejmującej: budowę budynku A, jako I etapu zespołu dwóch budynków usług turystycznych z garażami podziemnymi na działkach o nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb S., jednostka ewidencyjna gmina U. , oraz o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, w pozostałej części. W pierwszej kolejności, wobec zgłoszenia zarzutów dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania warto dostrzec, iż z zasady powyższej wynika, iż sprawa powinna zostać rozpoznana dwukrotnie w jej całokształcie przez organy obu instancji. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy nie dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej w I instancji, a jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem nie tylko ustalonych już okoliczności faktycznych i prawnych, ale także tych, które zaistniały na etapie jego procedowania. Organ odwoławczy ma w szczególności obowiązek dokonania oceny wniosków i okoliczności, które wystąpiły (pojawiły się) na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na wynik sprawy. W świetle jednoznacznej treści art. art. 138 § 2 k.p.a. organ jest uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej, gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art 136 k.p.a. jest niewystarczające. Dopiero w takim przypadku należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Przy czym ustawodawca wprost przewidział możliwość uchylenia decyzji i rozstrzygnięcia co do istoty w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a Wojewoda powyższy przepis zastosował w toku orzekania mając na względzie aktualizację przez Inwestora wniosku o pozwolenie na budowę, poprzez objęcie inwestycją nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...] w obr. S. . Mające w rozpatrywanej sprawie uzupełnienie projektu w postępowaniu odwoławczym, nie dawało podstaw do przyjęcia, że projekt ten (na skutek jego korekty) nie jest tożsamy z projektem ocenianym przez organ pierwszej instancji, w szczególności nie każda zmiana projektu budowlanego wymaga działania organu I instancji, a w rozpatrywanym przypadku owo uzupełnienie dawało podstawy do wydania w II instancji decyzji reformatoryjnej. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika wprost, że w toku postępowania odwoławczego Inwestor doprecyzował wniosek o pozwolenie na budowę w zakresie danych nieruchomości objętych robotami budowlanymi, aby był zgodny z treścią projektu zagospodarowania terenu, który od początku obejmował także działki [...] i [...] (w zakresie dojścia i dojazdu oraz utwardzeń). Wojewoda wskazał, że w ten sposób usunięto rozbieżność pomiędzy wnioskiem, a treścią projektu, a korekta miała bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym. Nadto zaskarżona decyzja uchyliła rozstrzygnięcie Starosty K. wyłącznie w części dotyczącej lokalizacji inwestycji i w tym zakresie uzupełniła oznaczenie działek o nr [...] i [...], utrzymując pozostałą część tej decyzji w mocy. W ocenie Sądu zakres dokonanej przez Wojewodę zmiany jako dotyczący tego samego co oceniane w I instancji zamierzenie budowlane nie narusza tożsamości sprawy administracyjnej i miały one charakter porządkujący. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczy tej samej funkcji bryły, kubatury oraz parametrów obiektu - budynku A jako I etapu zespołu służącego świadczeniu usług turystycznych z garażami podziemnymi. Tym samym zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. przez zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest nieuzasadniony. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem skorzystał z przysługujących mu w tym zakresie kompetencji. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia zapisów planu miejscowego dotyczącego obrębu ewidencyjnego S. i części obrębu B. , uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy U. z dnia [...] października 2010 r., w ocenie Sądu, organy trafnie ustaliły, że inwestycja posiada 5, a nie jak wskazuje skarżący - 7 kondygnacji. Szczegółowe wyjaśnienie powyższej kwestii zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś opracowanie graficzne wraz z opisem zobrazowano na schemacie objaśniającym strukturę kondygnacji w poszczególnych strefach, znajdującym się w projekcie architektoniczno-budowlanym, w pkt 4, na str. 5. Zgłoszone w toku postępowania zastrzeżenia stron dotyczące przekroczenia dopuszczalnej liczby kondygnacji oraz niezgodności inwestycji z ustaleniami mpzp zostały przez Wojewodę jednoznacznie rozstrzygnięte poprzez odniesienie się do treści projektu architektoniczno-budowlanego i sposobu posadowienia obiektu, wynikającego z ukształtowania terenu. Organ odwoławczy przekonująco wyjaśnił ponadto kwestię antresoli, i trafnie uznał, że tego rodzaju rozwiązanie nie stanowi odrębnej kondygnacji. Tym samym Wojewoda prawidłowo uznał, że poddany jego ocenie projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a kontrola zgodności projektu z prawem, wykonywana przez organy administracji architektoniczno - budowlanej, została przeprowadzona zgodnie z przepisem art. 35 p.b. w zakresie właściwym dla postępowania o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. Co do zarzutów dotyczących dojścia i dojazdu do działki inwestycyjnej należało mieć na względzie, że została ona zaplanowana na obszarze pięciu działek ewidencyjnych: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], przy czym trzy pierwsze położone są w terenie funkcjonalnym 7UT, a dwie ostatnie w terenie [...] Tym samym znajdują dla niej zastosowanie zapisy szczegółowe obowiązujące dla obu obszarów. Dawało to podstawy do uznania, że zapewnienie obsługi komunikacyjnej do projektowanych nieruchomości może odbywać się zarówno z terenu 1KDJ, jak również 3KD. Organ przekonująco i trafnie wyjaśnił w skarżonej decyzji, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ poddaje weryfikacji prawny aspekt dostępu do drogi publicznej, badając, czy inwestor posiada prawo do korzystania z drogi wewnętrznej w celach komunikacyjnych. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu odwoławczego, iż pod pojęciem dostępu do drogi publicznej należy rozumieć dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. Dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Dla organu wydającego pozwolenie na budowę wiążący jest fakt istnienia dostępu do drogi publicznej, a za wystarczające do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy okoliczność położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej, skomunikowanej z drogą publiczną. W badanym przypadku inwestycja ma zapewniony pośredni dostęp do drogi publicznej, poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną, stanowiącą ciąg pieszo-jezdny - [...], jak również bezpośredni dostęp poprzez istniejący zjazd z ul. [...]. Przy czym droga stanowiąca ciąg pieszo-jezdny nie stanowi przedmiotu postępowania, a za jej prawidłowy stan techniczny, jak również bezpieczeństwo użytkowników odpowiada zarządca terenu. W powyższym zakresie Inwestor trafnie wskazywał, że postępowanie pozwoleniowe nie jest trybem służącym rozstrzyganiu sporów o docelową organizację ruchu, sezonowe natężenia czy kierunki polityki transportowej gminy. Zasadnie też Spółka wskazywała, że skoro działka budowlana obejmuje dwa tereny funkcjonalne w ramach planu miejscowego, to jej obsługa komunikacyjna musi być oceniana z uwzględnieniem dopuszczalnych powiązań komunikacyjnych przewidzianych dla każdego z tych terenów. Przy czym brak jest podstaw do twierdzenia, że w realiach badanej sprawy dojazd musi odbywać się wyłącznie z jednego kierunku. Okoliczność, że plan miejscowy opisuje określone ciągi obsługi komunikacyjnej nie daje podstaw do budowania zakazu korzystania z innych powiązań komunikacyjnych. Tego rodzaju nakaz lub zakaz musiałby zostać wyraźnie w planie miejscowym wyartykułowany, co jednak nie ma miejsca w rozpatrywanym przypadku. W kontekście argumentacji skarżących, taki zakaz nie może być wyinterpretowany w postępowaniu pozwoleniowym przez organ architektoniczno-budowalny. W powyższym zakresie wnioski dowodowe strony skarżącej w postaci "audytu BRD" oraz z pisma Urzędu Gminy U. podlegały oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jako dotyczące zagadnień pozostających poza materialnoprawnymi przesłankami pozwolenia na budowę. Powyższe dowody nie służyły usunięciu "istotnych wątpliwości" co do faktów relewantnych dla legalności pozwolenia na budowę, lecz zmierzały do wykazania tezy skargi o potrzebie określonego ukształtowania organizacji ruchu. Nadto oba wnioskowane dokumenty zmierzały do wykazania okoliczności natury celowościowej w zakresie bezpieczeństwa i organizacji ruchu, a nie przesłanek rozważanych w toku udzielania pozwolenia na budowę, wykraczały one zatem poza zakres postępowania. W zakresie zarzutu naruszenia zapisów uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił przyczyny, w oparciu o które uznał, iż projektowana inwestycja nie narusza zapisów powyższej uchwały w stosunku do obszaru chronionego krajobrazu [...]". Powyższy zarzut ma więc charakter czysto hipotetyczny i nie został poparty żadnymi konkretnymi ustaleniami co do zakresu robót budowlanych, które miałby przekraczać ramy wynikające z projektu oraz typowej realizacji inwestycji budowlanej. Co do nierozważania przez organy administracji czy planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, należy zauważyć, że projektowana inwestycja została przewidziana do realizacji na terenie zurbanizowanym, przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę turystyczną. Wojewoda trafnie odniósł się do tej kwestii i dokonał oceny relacji przestrzennej przedsięwzięcia do najbliższych obszarów Natura 2000, wskazując na brak położenia inwestycji w granicach takiego obszaru oraz na istotną odległość od najbliższego obszaru chronionego. Dla niezasadności powyższego zarzutu kluczowe znacznie ma to, że działki inwestycyjne nie znajdują się na terenie Natura 2000 i są oddalone od terenu ochronnego, oznaczonego jako [...] co najmniej 350 m. Na marginesie planowana inwestycja, jest już otoczona usługami turystycznymi, w tym prowadzonymi między innymi przez skarżących. W odniesieniu do kwestii nieprawidłowości przy ocenie przedstawionej przez Inwestora analizy przesłaniania, w tym w szczególności w stosunku do lokalu zlokalizowanego na parterze budynku [...], należało mieć na względzie, że w toku postępowania przedstawiono stosowne opracowania potwierdzające spełnienie wymagań dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia dla pomieszczeń o najmniej korzystnych warunkach, w tym dla powyższego lokalu. W konsekwencji Wojewoda zasadnie uznał, że inwestycja nie powoduje naruszenia wymagań odnoszących się do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jeśli chodzi o twierdzenia oparte na zarzucie błędnego ustalenia stron postępowania oraz niezapewnienia stronom stosownych praw wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, taki zarzut może skutecznie podnosić jedynie podmiot, która został faktycznie pozbawiony udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu organ odwoławczy zapewnił wszystkim stronom postępowania aktywny w nim udział. W szczególności spółka A. , która wniosła odwołanie, nie skorzystała z przyznanych jej praw, jak również nie wykazała, że podnoszone przez nią naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należało mieć też na względzie, że powyższa spółka, która jest współwłaścicielem działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji oraz jest właścicielem jednego z lokali znajdujących na tej działce, przedstawiała swoje racje także na etapie postępowania organu I instancji. Co do zarzutu naruszenia treści art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy, w piśmie z 28 marca 2025 r. informował o konieczności wydłużenia terminu do załatwienia sprawy do 30 kwietnia 2025 r. i wskazał przyczynę, tj. konieczność umożliwienia stronom zapoznania się z całokształtem dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Co to twierdzeń skarg dotyczących wadliwości uzgodnienia z 13 marca 2025 r. projektu zagospodarowania terenu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do oceny prawidłowości takiego rozstrzygnięcia, w tym co do prawidłowości ustalenia stron postępowania przez organ ochrony zabytków. Wojewoda orzekając w sprawie pozwolenia na budowę był związany postanowieniem uzgadniającym ze stanowiska konserwatorskiego przedłożony mu projekt zagospodarowania terenu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że materiał dowodowy w badanej sprawie został zgromadzony i oceniony w sposób wyczerpujący, a stanowiska stron zostały realnie rozważone w toku postępowania. Stanowiska odwołujących stanowiły w szczególności podstawę wnikliwej analizy organu odwoławczego w jej całokształcie, a poczynione ustalenia legły u podstaw stosownego uzupełnienia postępowania i wydania decyzji reformatoryjnej. W konsekwencji skargi okazały się nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegały oddaleniu.