II SA/Sz 483/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. T. na pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy A.T. pismem z dnia [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę między innymi "na funkcjonariuszy MOPR, którzy zdaniem skarżącego "przekraczają swoje uprawnienia, wspólnie i w porozumieniu ostro mnie prześladują i nie chcą uznać, że jestem ciężko chory od dziecka". W treści skargi podniósł zarzuty dotyczące pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] r., Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wyjaśnił między innymi, że każdy wniosek złożony przez A.T. załatwiany był rzetelnie i bez zbędnej zwłoki. Natomiast trudna sytuacja zdrowotna i rodzinna skarżącego bardzo utrudnia współpracę pracownikom Ośrodka. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, uzupełnionym następnie formularzem PPF z dnia [...] r. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, że utrzymuje się jedynie z zasiłku, który wystarcza mu na 10 dni każdego miesiąca, nie posiada żadnego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Nie oceniając sytuacji finansowej wnioskodawcy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 247 prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z treści powołanego artykułu wynika, że badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy winno być poprzedzone badaniem skargi pod kątem jej bezzasadności. Stosownie do poglądu wyrażonego zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie powyższego przepisu dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Należy przy tym wskazać, że ocena bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu podjętym na podstawie powołanego art. 247 nie oznacza merytorycznego rozpoznania skargi, jest to jedynie ocena wyrażona na etapie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (por.: M. Niezgódka – Medek, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. Wolters Kluwer 2011, s. 732). Taka sytuacja zachodzi również w niniejszej sprawie. A.T. złożył bowiem skargę na pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga, w której skarżący kwestionuje rzetelność wykonywania zadań przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie jest tzw. skargą powszechną, przewidzianą w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, że skarga A.T. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż dotyczy postępowania skargowo – wnioskowego regulowanego działem VIII K.p.a. Postępowanie to różni się od zwykłego postępowania administracyjnego, gdyż w odróżnieniu od niego nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia administracyjnego, lecz jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, kończącym się jedynie zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Wskazane zawiadomienie nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego w postępowaniu administracyjnym, ani również do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że z okoliczności niniejszej sprawy wynika oczywista bezzasadność skargi A.T., która uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.