II SA/Sz 484/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2025 r. nr 4/2025, OCH.1410.2.2025 w przedmiocie cofnięcia przemieszczanych zwierząt do miejsca pochodzenia oddala skargę. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją nr 4/2025, OCH.1410.2.2025, wydaną w dniu 25 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2024 r. poz. 12), dalej: "u.i.w.", art. 16 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej: "k.p.a.", art. 138 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (WE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzji Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), dalej: "rozporządzenie 2017/625", art. 143 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt ("Prawo o zdrowiu zwierząt"), dalej: "rozporządzenie 2016/429", po rozpoznaniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia 17 stycznia 2025 r., nr [...] Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: W trakcie kontroli transportu żywych zwierząt - świń z Danii przeprowadzonej w dniu 17 stycznia 2025 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. stwierdzono, że numery rejestracyjne widniejące na środku transportu przewożącym zwierzęta są inne niż wskazane w towarzyszącym przesyłce świadectwie zdrowia [...] Ponadto stwierdzono brak miejsca do przechowywania paszy na środku transportu. Z ww. kontroli sporządzono protokół kontroli 1/2025/T oraz protokół kontroli środka transportu oraz dobrostanu zwierząt kopytnych podczas transportu trwającego powyżej 8 godzin nr 1/2025/Transport, które zostały podpisane przez kierowców. Wobec powyższego Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. decyzją wydaną w dniu 17 stycznia 2025 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nakazał powrót zwierząt przemieszczanych z Danii do Polski oznakowanych kolczykiem [...] znajdujących się na środku transportu oznakowanego numerem rejestracyjnym [...] do miejsca ich pochodzenia. W odwołaniu od ww. decyzji J. K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia 2017/625 przez zastosowanie środka niewspółmiernego do stwierdzonego naruszenia i sprzecznego z dobrostanem zwierząt. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 kwietnia 2025 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zastosowany środek nie był właściwy i nieproporcjonalny do wagi naruszenia organ odwoławczy, wskazał, że kontrole przeprowadzane przez Inspekcję Weterynaryjną na granicy z Niemcami miały na celu zapobieżenie rozprzestrzeniania się pryszczycy (groźnej choroby zakaźnej), która wystąpiła na terenie Niemiec 10 stycznia 2025 r. zaledwie 70 km od granicy z Polską. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 143 rozporządzenia 2016/429 zwierzętom kopytnym musi towarzyszyć świadectwo zdrowia, a zgodnie z załącznikiem I rozdziału II rozporządzenia (WE) 2020/2235 z dnia 16 grudnia 2020 r. ustanawiającego przepisy dotyczące stosowania rozporządzeń (WE) 2016/429 i (WE) 2017/625 w odniesieniu do wzorów świadectw zdrowia zwierząt, wzorów świadectw urzędowych i wzorów świadectw zdrowia zwierząt/świadectw urzędowych do celów wprowadzania do Unii i przemieszczania w obrębie terytorium Unii przesyłek niektórych kategorii zwierząt i towarów oraz urzędowej certyfikacji dotyczącej takich świadectw i uchylające rozporządzenie (WE) nr 599/2004, rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 636/2014 i (UE) 2019/628, dyrektywę 98/68/WE oraz decyzje 2000/572/WE, 2003/779/WE i 2007/240/WE, dalej: "rozporządzenie 2016/429", kontrola przesyłki obejmuje również kontrolę identyfikacyjną. Przy czym kontrola identyfikacyjna została zdefiniowana jako: "kontrola wzrokowa mająca na celu sprawdzenie, czy zawartość i oznakowanie przesyłki, w tym oznaczenia na zwierzętach, plomby i środki transportu odpowiadają informacjom zawartym w świadectwie i innych dokumentach towarzyszących przesyłce". Na identyfikację przesyłki składa się zatem zarówno identyfikacja samych zwierząt jak i identyfikacja środków transportu. Organ odwoławczy podkreślił, że jednym z kluczowych zadań w trakcie kontroli przesyłki jest możliwość powiązania jej ze świadectwem zdrowia. Trzoda chlewna nie posiada indywidualnego oznakowania, gdzie każde zwierzę jest oznakowane innym numerem, jak ma to miejsce u bydła. Tym samym pomimo obecności oznakowania zwierząt zgodnego z danymi w świadectwie zdrowia nie można z całą pewnością stwierdzić, że dane świadectwo zdrowia dotyczy konkretnej grupy zwierząt znajdującej się na danym środku transportu. Przykładowo organ wskazał na sytuację gdy z danego gospodarstwa w danym dniu ma miejsce wysyłka zwierząt w środku transportu wskazanym w świadectwie zdrowia, ale też innym transportom wskazanym w świadectwie zdrowia towarzyszy w sposób nieprawidłowy to samo świadectwo zdrowia, pomimo tego, że zwierzęta nie zostały zbadane klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii w miejscu wysyłki. Chodzi więc o to, że świadectwo zdrowia poświadcza, że dana grupa zwierząt (a nie wszystkie z tego gospodarstwa oznakowane tym samym numerem identyfikacyjnym) znajdująca się na danym środku została zbadana klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii i spełnia określone wymagania weterynaryjne. W niniejszej sprawie ze względu na inny numer rejestracyjny środka transportu, nie było możliwości potwierdzenia, że dane zwierzęta oznakowane numerem identyfikacyjnym [...] znajdujące się na środku transportu o numerze rejestracyjnym [...] są tymi samymi zwierzętami, które zostały wskazane w świadectwie zdrowia [...] Tym samym, nawet jeśli niezgodny numer rejestracyjny byłby zwykłą omyłką pisarską, to powoduje ona bardzo poważne konsekwencje, gdyż aby uznać że danym zwierzętom towarzyszy świadectwo zdrowia, to świadectwo zdrowia musi być jednoznacznie powiązane z daną przesyłką. W tej sytuacji, w zakresie katalogu środków, jakie mógł zastosować Powiatowy Lekarz Weterynarii, najbardziej drastycznym byłby nakaz uśmiercenia zwierząt. Natomiast w zakresie pozostałych środków, jakie mógł zastosować PLW, organ odwoławczy zaznaczył, że sytuacja miała miejsce w czasie wysokiego ryzyka zawleczenia pryszczycy na terytorium kraju, co wymagało ze strony organów wzmożonych środków zapobiegawczych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nakaz powrotu zwierząt do miejsca ich pochodzenia nie miał na celu ochrony ich zdrowia i dobrostanu a czas kontroli był zbyt długi, organ wyjaśnił, że art. 137 rozporządzenia 2017/625 wskazujący na działania podejmowane przez właściwe organy w celu wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka m.in. dla zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt nie odnosi się jedynie do zwierząt w danej przesyłce ale również do innych zwierząt, które znajdują się np. w miejscu przeznaczenia lub w kraju przeznaczenia. Według organu odwoławczego nie powinno ulegać wątpliwości, że w czasie realnego zagrożenia pryszczycą przesyłka zwierząt wrażliwych bez jednoznacznie powiązanego świadectwa zdrowia może stwarzać zagrożenie dla zdrowia zwierząt. Jednocześnie ryzyko narażenia zdrowia zwierząt powoduje również zagrożenie dla ich dobrostanu. Z tego też powodu nie można było zezwolić na przemieszczenie zwierząt np. do miejsca przeznaczenia, gdzie oczekiwałyby one na ewentualną zmianę świadectwa zdrowia. Nie było również możliwości wyładowania tych zwierząt w miejscu kontroli - organ przy dokonywaniu decyzji bierze pod uwagę zarówno zagrożenie dla zdrowia zwierząt jak i zapewnienie dobrostanu zwierząt. Jednocześnie działania podjęte w celu zapewnienia dobrostanu przewożonym zwierzętom nie mogą przyczyniać się do zagrożenia ich zdrowia, gdyż skala negatywnych skutków może być nieporównywalnie większa. Nie zawsze jest możliwość jednoczesnego zapewnienia bezpieczeństwa w zakresie zdrowia zwierząt jak i zapewnienia pełnego dobrostanu zwierząt, a właściwy organ przy podejmowaniu decyzji musi wyważyć oba możliwe negatywne skutki. Organ odwoławczy zaznaczył, że dłuższy czas kontroli dawał skarżącemu możliwość zwrócenia się do organu certyfikującego przesyłkę zwierząt w celu skorygowania świadectwa zdrowia, jeśli faktycznie inny numer rejestracyjny był zwykłą omyłką. Jednak do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożono prawidłowego świadectwa zdrowia, co nie potwierdza stanowiska skarżącego, jakoby była to zwykła omyłka pisarska. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze sytuację epizootyczną w dniu 17 stycznia 2025 r. oraz brak możliwości jednoznacznego powiązania świadectwa zdrowia z daną przesyłką zwierząt, zastosowane przez organ I instancji środki były adekwatne. Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem J. K. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 138 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia 2017/625 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu środka niewspółmiernego do stwierdzonego naruszenia i sprzecznego z dobrostanem zwierząt, w postaci cofnięcia transportu zwierząt do miejsca pochodzenia, co miało wpływ na treść skarżonej decyzji; - art. 143 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. polegające na uznaniu, że ze względu na inny numer rejestracyjny środka transportu nie było możliwości potwierdzenia, że dane zwierzęta oznakowane numerem identyfikacyjnym [...] znajdujące się na środku transportu o numerze rejestracyjnym [...] są tymi samymi zwierzętami, które zostały wskazane w świadectwie zdrowia [...], a tym samym nie zostały spełnione warunki ich transportu zgodnie z powołanym przepisem i zwierzętom tym nie towarzyszyło świadectwo zdrowia, podczas gdy w trakcie kontroli możliwe było zweryfikowanie przewożonych warchlaków względem wydanego świadectwa zdrowia, co mogło mieć wpływ na treść skarżonej decyzji; 2. przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku sprawy i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, w tym nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć wpływ na treść skarżonej decyzji; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie w jej treści jedynie ogólnych stwierdzeń, przywołanie treści przepisów prawa stanowiących podstawę jej wydania, brak szczegółowego odniesienia się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak szczegółowego odniesienia się do zarzutu strony i wyjaśnienia dlaczego niemożliwe było zastosowanie innych środków w stosunku do stwierdzonego naruszenia, co mogło mieć wpływ na treść skarżonej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt. 2 in fine k.p.a. i w rezultacie - na uchyleniu w całości decyzji organu I instancji z dnia 17 stycznia 2025 r. i umorzeniu postępowania w całości. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i poprzedzającej decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego i zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia 7 lutego 2025 r., tj. stanowiska wobec zastrzeżeń do ustaleń w protokole kontroli nr 1/2025/Transport. Uzasadniając postawione zarzuty, skarżący wywiódł, że organ nie rozpoznał w sposób wszechstronny mającego istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego materiału zgromadzonego w sprawie, ponieważ pominął dołączone do odwołania: plan podróży, kopię protokołu kontroli nr 1/2025/T, kopię protokołu kontroli nr 1/2025/Transport, wydruk korespondencji WhatsApp, zastrzeżenia do protokołu kontroli. W jego ocenie zastosowany środek, tj. nakaz powrotu zwierząt przemieszczanych z Danii do Polski nie może zostać uznany za proporcjonalny czy zgodny z dobrostanem tych zwierząt. Poza uwagą organu pozostał wynikający z protokołu kontroli nr 1/2025/T fakt, że zatrzymany transport posiadał dokument przeprowadzenia dezynfekcji z dnia 16 stycznia 2025 r., kierowcy posiadali stosowne licencje, środek transportu wymagane prawem decyzje administracyjne, a przebywające na środku transportu zwierzęta podczas kontroli były zidentyfikowane zgodnie ze świadectwem zdrowia TRACES nr [...], oznakowane kolczykami nr [...] Tym samym, podczas kontroli, na podstawie innych dokumentów, możliwa była weryfikacja przewożonych warchlaków względem wydanego świadectwa zdrowia. Przy czym, kontrolujący nie miał żadnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia warchlaków, ich ilości czy pochodzenia. Jedyną podstawą nakazania powrotu zwierząt była omyłka w zakresie numeru rejestracyjnego naczepy. Nadto podczas kontroli udostępniono kontrolującemu cały przebieg trasy GPS kontrolowanego środka transportu, gdzie wykazano, że przewoźnik wybrał trasę dłuższą, jednak zalecaną przez służby Danii w celu ominięcia obszarów zagrożonych zakażeniem pryszczycą. Kontrolujący miał zatem pełen obraz przebiegu transportu, co dodatkowo przemawiało za wyborem innego środka aniżeli nakazanie powrotu. W tych okolicznościach, nakaz powrotu zwierząt do Danii nie miał, zdaniem skarżącego, na celu ochrony zdrowia i dobrostanu zwierząt biorąc pod uwagę odległość oraz stan zagrożenia zakażeniem pryszczycą na terenie trasy powrotnej do Danii. Skarżący dodał, że kontrola odbyła się w piątek, zaś wystawienie nowego świadectwa byłoby możliwe dopiero w poniedziałek. Dlatego też mając na uwadze dobrostan zwierząt oraz zagrożenie pryszczycą, zdecydował się na organizację odpoczynku zwierząt na terenie Niemiec, a następnie dokonanie załadunku na pojazd, którego numery rejestracyjne wskazane zostały w świadectwie zdrowia, a który specjalnie pokonał trasę "na pusto" do miejsca odpoczynku warchlaków, w celu jak najszybszego przetransportowania zwierząt do miejsca docelowego w Polsce tak, aby było to jak najmniej uciążliwe dla zwierząt. W odpowiedzi na skargę organ uznając, że jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie wnioskowanego w skardze dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. nakazującą powrót przemieszczanych zwierząt do miejsca ich pochodzenia. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 14a ust. 1 u.i.w w zakresie zadań Inspekcji Weterynaryjnej powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli urzędowych i wykonywania innych czynności urzędowych wykonuje zadania właściwego organu określone w rozporządzeniu 2017/625 oraz w przepisach wydanych w trybie rozporządzenia 2017/625 w zakresie kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Rozporządzenie 2017/625 ma zastosowanie do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii m.in. w obszarze wymogów dotyczących zdrowia zwierząt (art. 1 ust. 2 lit. d rozporządzenia 2017/625). Stosownie do postanowień art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Właściwe organy mogą podjąć wszelkie środki jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym nakazać powrót zwierząt do państwa członkowskiego wysyłki (art. 138 ust. 2 lit. d rozporządzenia 2017/625). Z art. 143 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/429 jednoznacznie wynika, że zwierzętom kopytnym przemieszczanym do innego państwa członkowskiego musi towarzyszyć świadectwo zdrowia wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia. Zgodnie z art. 143 rozporządzenia 2016/429 świadectwo zdrowia zwierząt, zawiera następujące informacje: a) zakład lub miejsce pochodzenia, zakład lub miejsce przeznaczenia oraz, w stosownych przypadkach, zakłady gromadzenia zwierząt i zakłady do odpoczynku danych utrzymywanych zwierząt lądowych; b) środki transportu i przewoźnik; c) opis utrzymywanych zwierząt lądowych; d) liczba utrzymywanych zwierząt lądowych; e) dane identyfikacyjne i rejestracyjne utrzymywanych zwierząt lądowych, o ile jest to wymagane na podstawie art. 112, 113, 114, 115 i 117 i przepisów przyjętych na podstawie art. 118 i 120, chyba że przyznano odstępstwa zgodnie z art. 119; oraz f) informacje potrzebne do wykazania, że utrzymywane zwierzęta lądowe spełniają odpowiednie, określone w sekcjach 1-6 (art. 124-142), wymagania w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące przemieszczania. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest że podczas kontroli transportu żywych zwierząt - świń przemieszczanych z Danii do Polski, stwierdzono, że numery rejestracyjne środka transportu przewożącego zwierzęta są inne niż wskazane w świadectwie zdrowia towarzyszącemu zwierzętom. Według skarżącej taka omyłka w świadectwie zdrowia zwierząt jest nieistotna, możliwe było potwierdzenie, że zwierzęta znajdujące się na kontrolowanym środku transportu są zwierzętami wskazanymi w świadectwie zdrowia po numerze identyfikacyjnym zwierząt, a zastosowany środek w postaci cofnięcia transportu zwierząt do miejsca pochodzenia był niewspółmierny do stwierdzonego naruszenia i sprzeczny z dobrostanem zwierząt. W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że z uwagi na stwierdzoną nieprawidłowość nie jest możliwe jednoznaczne powiązanie świadectwa zdrowia z tym konkretnym transportem zwierząt znajdujących się na środku transportu poddanemu kontroli. Podkreślić należy, że oznaczenie środka transportu jest jednym z elementów treści świadectwa zwierząt, wprost wymienionym przez art. 145 ust. 1 rozporządzenia 2016/429. Jest to zatem element istotny z punktu widzenia identyfikacji zwierząt objętych świadectwem zdrowia. Wbrew zatem wywodom skarżącego pomimo zgodności numeru identyfikacyjnego kontrolowanych zwierząt z numerem wskazanym w świadectwie zdrowia nie można było z całą pewnością stwierdzić, że przedstawione podczas kontroli świadectwo zdrowia dotyczy transportowanych zwierząt. Świadectwo zdrowia poświadcza bowiem, że dana grupa zwierząt lokowana na danym środku transportu została zbadana klinicznie przez urzędowego lekarza weterynarii i spełnia określone wymagania weterynaryjne. Nie są trafne zarzuty skarżącego, że organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy, w tym nie uwzględniły i nie odniosły się do dowodów przedstawionych przez skarżącego. Okoliczności takie jak to czy kontrolowany środek transportu został poddany stosownej dezynfekcji, czy mógł być używany do transportu zwierząt, czy przebywał w duńskim gospodarstwie wskazanym w świadectwie zdrowia, jaka była trasa transportu, czy transportowane zwierzęta pochodzą z gospodarstwa wskazanego w świadectwie zdrowia i w trakcie kontroli nie miały objawów choroby zakaźnej pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Podstawą wydania decyzji było stwierdzenie, że kontrolowane zwierzęta transportowane były innym środkiem transportu niż wskazany w świadectwie zdrowia, co podaje w wątpliwość, że świadectwo to zostało wydane dla tychże zwierząt. Przedstawione przez skarżącego dokumenty tego nie dowodzą. Dlatego też brak szczegółowego ustosunkowania się do każdego z przedstawionych przez skarżącego dowodów nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku skarżącego nakazanie powrotu zwierząt do miejsca ich pochodzenia nie było środkiem niewspółmiernym do stwierdzonego naruszenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdzona nieprawidłowość miała miejsce w czasie wysokiego ryzyka zawleczenia pryszczycy na terytorium kraju, co wymagało od organów Inspekcji Weterynaryjnej wzmożonych środków zapobiegawczych. Słuszna jest przy tym konstatacja organu, że działania podejmowane w celu wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka dla zdrowia i dobrostanu zwierząt nie odnoszą się jedynie do zwierząt w danej przesyłce ale również do innych zwierząt, które znajdują się w miejscu przeznaczenia lub w kraju przeznaczenia. Nie ulega wątpliwości, że w czasie realnego zagrożenia pryszczycą transport zwierząt niemal przez cały kraj bez jednoznacznie powiązanego świadectwa zdrowia był niedopuszczalny. W ocenie Sądu argumentacja organu w tym zakresie jest przekonująca i wystarczająca. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie przeprowadził, wnioskowanego przez skarżącego dowodu z dokumentu - pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia 7 lutego 2025 r., ponieważ znajdowało się ono w aktach sprawy. Sąd rozstrzyga zaś na podstawie całości akt administracyjnych sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Niemniej jednak wskazać należy, że rzeczone pismo odnosi się do zastrzeżeń skarżącego co do wyposażenia środka transportu do przewozu zwierząt i nie ma znaczenia dla ustaleń faktycznych rozpatrywanej sprawy. Sąd nie dopatrując się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.