II SA/Sz 485/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez P. D. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r., wymierzającej mu karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 29 lutego 2012 r. w lokalu o nazwie B. "P." w P. Z. należącym do Strony, funkcjonariusze organu I instancji przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych poza ośrodkami gier. W toku tych czynności (udokumentowanych notatką urzędową) funkcjonariusze stwierdzili, że w ww. lokalu Strony – nieposiadającym statusu punktu gier na automatach o niskich wygranych ani kasyna gry – znajdował się jeden włączony do sieci automat do gier o nazwie S. B. nr [...] , na którym rozgrywane były gry. W trakcie kontroli funkcjonariusze przeprowadzili czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na ujawnionym automacie do gier, sporządzając protokół z tego eksperymentu procesowego. W wyniku tych czynności kontrolnych stwierdzono, że ww. automat jest automatem do gier losowych wg definicji zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.) – dalej: "u.g.h.". W związku z tym kontrolujący zatrzymali przedmiotowy automat. Mając na względzie powyższe okoliczności, organ I instancji postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r., doręczonym Stronie 13 czerwca 2013 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ ustalił, że właścicielem ww. automatu jest S. z o.o. P. z siedzibą w G. W toku postępowania do organu podatkowego wpłynęła decyzja Ministra Finansów nr [...] z dnia 10 marca 2015 r. skierowana do S. z o.o. P. (włączona do akt sprawy), rozstrzygająca, że gry na automacie S. B. nr [...] są grami na automacie w rozumieniu przepisów u.g.h. Ww. decyzją z dnia 24 czerwca 2015 r. organ I instancji – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. - wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na przedmiotowym automacie poza kasynem gry. W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 2 w zw. z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez wydanie decyzji na podstawie przepisu u.g.h. pozostającego w oczywistej sprzeczności ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP oraz przyjęcie, że strona, jako osoba fizyczna, spełniała ustawowe przesłanki urządzającego gry na automacie, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art.123 § 1 i art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm.) - dalej: "o.p.". Pismem z 6 lipca 2015 r. Strona wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych skierowanych przez sądy (sygn. akt P 32/12 i P 45/13) oraz zakończenia toczącego się wobec Strony postępowania w sprawie karnej przed Sądem Rejonowym w B. Postanowieniem z 25 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy odmówił zawieszenia postępowania, na które Strona nie wniosła zażalenia. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył definicję gry na automatach, zawartą w art. 2 ust. 3 u.g.h. i stwierdził, że w świetle tego przepisu grami na automatach są gry spełniające łącznie trzy warunki, tj.: 1) są to gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, 2) są wygrane pieniężne lub rzeczowe, 3) zawierają element losowości. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Ponadto, w myśl art. 2 ust. 5 ustawy, grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Organ wyjaśnił też, że w przepisach u.g.h. nie ma definicji pojęcia gra, dlatego należy odwołać się do jej potocznego rozumienia, wg którego należy ją rozumieć jako grę, w którą grający gra dzięki zaangażowaniu w momencie jej rozpoczęcia określonej ilości posiadanych punktów (pobraniu stawki), która kończy się w chwili, na którą określa się jej wynik. Dokonując analizy definicji gry na automatach, o której mowa w ww. przepisach u.g.h., organ stwierdził, że wspólną cechą tych definicji jest warunek aby gry odbywały się na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych. W tym zakresie organ zauważył, że w ww. decyzji z dnia 10 marca 2015 r. skierowanej do spółki P., Minister Finansów rozstrzygnął, że gry na zakwestionowanym automacie są grami na automacie w rozumieniu przepisów u.g.h., bowiem są to gry na urządzeniu elektromechanicznym - co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Dokonując oceny, czy na przedmiotowym urządzeniu są rozgrywane gry o wygrane rzeczowe lub pieniężne organ stwierdził, że zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy wykazał, że pomimo braku zainstalowanego w urządzeniu "hoppera", prowadzone na nim gry rozgrywane były o wygrane pieniężne, a wypłaty wygranych pieniężnych dokonywała obsługa B. "P". Z ww. decyzji Ministra Finansów wynika natomiast, iż automat S. B. nr [...] sam nie realizuje wygranych pieniężnych, natomiast prowadzenie gier na automacie umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej pozwalającej na przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze lub na prowadzeniu nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach – co spełnia warunek określony w art. 2 ust. 4 u.g.h. Odnosząc się do kolejnej przesłanki, tj. czy gry urządzane na ww. urządzeniu zawierają elementy losowe lub posiadają charakter losowy (art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.) organ odwoławczy wskazując na słownikową definicję "losowości" i poglądy orzecznictwa stwierdził, że gra zawiera element losowości, gdy mamy do czynienia z nieprzewidywalnością jej rezultatu gry; natomiast występujące w grze elementy losowe, jeżeli są przesądzające o wyniku danej gry stanowią o losowym charakterze całej gry. W ww. decyzji Minister Finansów stwierdził, że gry udostępnione na badanym automacie mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego. Urządzenie posiada funkcję AUTOSTART - automatycznego rozgrywania kolejnych gier bez udziału grającego. Grający na wynik pojedynczej gry nie ma żadnego wpływu, wynik każdej gry jest zależny od programu gry i dla grającego nieprzewidywalny. Dodatkowo art. 2 ust. 5 u.g.h. stanowi, że grami na automatach są także gry organizowane w celach komercyjnych. Odwołując się do znaczenia tego pojęcia w języku powszechnym (słownikowym) organ odwoławczy stwierdził, że cel komercyjny gier prowadzonych na przedmiotowym automacie potwierdza dokumentacja zgromadzona w toku prowadzonego postępowania karnego skarbowego nr [...]. Automat ten wstawiony został do ww. lokalu na podstawie "Umowy najmu powierzchni użytkowej" nr [...] z dnia 3 stycznia 2011 r., zawartej pomiędzy Stroną (właścicielem lokalu) a dzierżawcą – S. z o.o. P. - dysponentem automatu. Z treści umowy, potwierdzonej zeznaniami Strony z 29 lutego 2012 r. wynika, że jej przedmiotem jest dzierżawa powierzchni 1m2 lokalu pod instalację urządzenia do gier zręcznościowych, na którym dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą. Z tytułu umowy dzierżawca płacił wydzierżawiającemu od chwili zainstalowania urządzenia czynsz dzierżawny w wysokości ustalonej procentowo od uzyskiwanego przez dzierżawcę przychodu z zainstalowanych urządzeń umiejscowionych na dzierżawionej powierzchni. Stawkę czynszu odnoszącą się do przychodów uzyskiwanych z eksploatacji zainstalowanych urządzeń ustalono w wysokości 35% od sumy przychodów. Ponadto cel komercyjny gier prowadzonych automacie potwierdził Minister Finansów w ww. decyzji. Prowadzenie na przedmiotowym automacie gier o wygrane pieniężne oraz fakt, że rozpoczęcie gier może nastąpić po wcześniejszym zakredytowaniu automatu punktami kredytowymi uzyskanymi w zamian za wpłacone środki pieniężne, a także to, że dostęp do lokalu oraz możliwość udziału w grze miała nieograniczona ilość osób, potwierdza więc, że gry prowadzone na tym automacie były organizowane w celach komercyjnych. Zdaniem organu, nie budzi zatem wątpliwości fakt, że gry na tym automacie są grami w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h. Urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie (art. 3 u.g.h.), a w myśl art. 6 ust. 1 u.g.h, działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Koncesji takiej udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 32 ust. 1 u.g.h.). Urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Z powyższego wynika, że gry na automatach, zdefiniowane w art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h., mogą być urządzane wyłącznie w kasynach gry, prowadzonych przez podmioty posiadające koncesję na ich prowadzenie. W ocenie organu odwoławczego, każdy zatem podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podejmuje tę działalność wbrew przepisom u.g.h., a więc nielegalnie. Konsekwencje naruszenia przepisów u.g.h. zostały unormowane w art. 89. Przepis ten statuuje odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej, której podlega m.in. (ust. 1 pkt 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W takim wypadku wysokość wymierzanej kary pieniężnej wynosi [...] zł od każdego automatu. Organ podkreślił, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry na podstawie wydanej koncesji. Zakaz określony w tych przepisach jest adresowany do wszystkich podmiotów, czyli zarówno osób fizycznych jak i prawnych oraz niezależnie od tego, czy posiadają one koncesję na prowadzenie kasyna gry, czy też nie. Działalność w zakresie gier na automatach, w rozumieniu art. 2 ust 3 ustawy, urządzana poza kasynem gry, jest więc zawsze działalnością nielegalną, czym narusza ona zarówno art. 14 ust. 1 jak i art. 6 ust 1 u.g.h. i stanowi delikt administracyjny przewidziany w art. 89 ust. 1 pkt 2, a nie delikt z art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera definicji pojęcia "urządzającego gry", zawartego w art. 89 ust. 1, tym samym, przy dokonywaniu jego interpretacji należy posłużyć się powszechnie przyjętym znaczeniem słowa "urządzanie", wskazanym w Słowniku języka polskiego - Wydawnictwa naukowego PWN. Może więc być ono rozumiane np. jako: wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty; zorganizować jakoś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że w przypadku urządzania gier chodzi o prowadzenie/uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu. Oznacza ono układanie sytemu gry, organizowanie jej, określenie wygranych, udostępnienie sprzętu, lokalu. Urządzanie gier nie może być utożsamiane z kwestią ich fizycznego prowadzenia i tym samym powinno być rozumiane w szerszy sposób. Pojęcie to oprócz aspektów formalno-prawnych obejmuje więc także m.in. kwestie posiadania i udostępniania sprzętu do gier, zarządzania nim oraz wykorzystywania określonego oprogramowania. Zatem każdy, kto spełnia te kryteria zakwalifikowania go jako urządzającego grę hazardową, bez względu na jego formę prawną, a miejscem urządzenia gry nie będzie kasyno gry, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Karą za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry może zatem być ukarany równolegle zarówno właściciel lokalu jak i właściciel automatu czy też osoba która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier hazardowych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Strona nie dysponowała stosownym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach lub koncesją na prowadzenie kasyna gry, jak również jego lokal nie posiadał statusu ośrodka gier. Zatem wydzielając pod automat część powierzchni w prowadzonym przez siebie lokalu, w zamian za 35% udział w zysku, Strona zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier hazardowych, urządzała bowiem w tym lokalu gry na automatach, na których prowadzone gry spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w związku z ust. 4 u.g.h. W ocenie organu odwoławczego, zasadne było więc wymierzenie Stronie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r. orzekł, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Określona w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kara pieniężna w zbiegu z karą grzywny przewidzianą w art. 107 § 4 kodeksu karnego skarbowego nie jest niewspółmiernie dolegliwą lub nieracjonalna i dlatego nie stanowi nadmiernej reakcji państwa na naruszenie prawa. Zgadzając się natomiast ze Stroną, że organ I instancji powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu rozpatrzenia przez organ odwoławczy zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, organ odwoławczy uznał jednak, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie P. D. decyzji organu odwoławczego zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do Skarżącego - osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, podczas gdy do poniesienia kary pieniężnej, na podstawie art. 89 ust, 1 pkt 1 i 2 u.g.h, może być zobowiązany jedynie podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 u.g.h., urządzający gry hazardowe bez koncesji, lub zezwolenia i urządzający gry na automatach poza kasynem gry - a nie osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą; b) art. 2 w zw. z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy ten przepis ustawy pozostaje w oczywistej sprzeczności ze wskazanymi przepisami Konstytucji; - z najdalej posuniętej ostrożności procesowej: c) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 5 i art. 90 ust. 1 oraz art. 91 u.g.h., przez niedopuszczalne ich zastosowanie wobec Skarżącego pomimo braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu zarówno wskazanych regulacji, jak i przepisów art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowiących, iż urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry; d) art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 i 53 Aktu Akcesyjnego dotyczącego warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz. U. 2004 r. Nr 90, poz. 864), art. 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h., mimo iż drugi z tych przepisów jest przepisem technicznym, zawiera nową definicję i nowe wymagania w odniesieniu do urządzeń, a jego uchwalenie nie zostało poprzedzone procedurą notyfikacji; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 216 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 284a § 2-3 w zw. z art. 235 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 i w zw. z art. 54 in fine w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), poprzez dokonanie ustaleń w na podstawie materiałów kontroli przeprowadzonej 29 lutego 2012 r., ignorując fakt, że przedmiotowe materiały - dokumenty, pochodzą z nielegalnych czynności kontrolnych, przeprowadzonych w sytuacji odmiennej aniżeli niecierpiąca zwłoki; b) art. 120 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, pomimo braku decyzji właściwego ministra do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie i zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia przedmiotowego postępowania, w sytuacji, gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Podnosząc takie zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji z powodu rażącego naruszenia prawa, ewentualnie ich uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację przytoczonych zarzutów, wskazując na wstępie, że organy dokonały wadliwej wykładni art. 89 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h., bowiem w okolicznościach sprawy nie było podstawy do nałożenia na Skarżącego sankcji administracyjnej. Skarżący nie dysponował ani koncesją, ani zezwoleniem na prowadzenie omawianej działalności, nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej w formie spółki akcyjnej lub spółki z o.o. Organy całkowicie zignorowały fakt, iż do poniesienia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., nie może być zobowiązana osoba fizyczna prowadząca indywidualną działalność gospodarczą. Na podstawie art. 6 ust. 4 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z o.o. mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli przez podmiot zbiorowy. W art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. określono konsekwencje złamania nakazu uzyskania koncesji lub zezwolenia na urządzanie gier hazardowych oraz zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Opisane w art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. zachowania zagrożone administracyjnymi karami pieniężnymi odpowiadają ściśle znamionom czynu zabronionego określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.) – dalej: k.k.s. Przepis ten penalizuje sytuacje urządzania lub prowadzenia gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia; określa czyny zabronione stanowiące przestępstwo skarbowe albo wykroczenie skarbowe. Odpowiedzialności karnej podlega zatem każdy podmiot prawa, który urządza gry na automatach poza kasynem gry albo nie dysponuje koncesją lub zezwoleniem bądź postępuje wbrew warunkom określonym w tych dokumentach. Podmiotem przestępstw i wykroczeń skarbowych może być tylko osoba fizyczna. W związku z tym Skarżący podkreślił, iż prowadząc działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, nie był w stanie na podstawie u.g.h. uzyskać, jak też posiadać koncesji na prowadzenie gry na automatach. Stąd też, do poniesienia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. może być zobowiązany jedynie podmiot uprawniony do uzyskania zezwolenia na urządzenie gry lub zakładu lub na prowadzenie działalności w zakresie gier. W ocenie Skarżącego, wydanie zaskarżonej decyzji stanowi oczywiste naruszenie prawa, bowiem podstawę prawną tej decyzji stanowi przepis niezgodny z Konstytucją RP – co potwierdził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 16 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 204/11. Ponadto, skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Prowadzenie tego typu działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Stanowi to ograniczenie wolności działalności gospodarczej, zwłaszcza przy uwzględnieniu uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim (vide: wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 – F. sp. z o.o. (C-213/11), G. sp. z o.o. (C-214/11), F. sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G.). Zdaniem TSUE, przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34.". Z uregulowań dyrektywy 98/34/WE, a także ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Obowiązek notyfikacji wynika z aktów prawa unijnego, do których przestrzegania Polska zobowiązała się na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej zgodnie z art. 90 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego, przepisy art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. są specyfikacją techniczną w rozumieniu art. 1 (3) dyrektywy 98/34/WE i jako takie, wraz z całą zawierającą je ustawą, podlegały obowiązkowi uprzedniej notyfikacji. Z tego powodu organ musi zatem odmówić stosowania krajowych przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane. Również przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 posiada cechy przepisu technicznego, który ze względu na brak notyfikacji nie może być stosowany – co potwierdza orzecznictwo sądów krajowych przytoczone obszernie w skardze, w tym także w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt II KK 55/14. W ocenie Skarżącego postępowanie w sprawie powinno więc zostać umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, tj. brak podstawy prawnej. Zdaniem Skarżącego, organ celny dopuścił się też naruszenia przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h., w myśl którego minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 7 u.g.h., do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, w przypadku gry na automatach należy załączyć m.in. badanie techniczne automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W niniejszej sprawie organ celny wymierzając karę pieniężną oparł się wprawdzie na decyzji Ministra Finansów z dnia 10 marca 2015 r., ale była ona skierowana do spółki z o.o. P., tj. decyzji, która nie została wydana w związku z niniejszym postępowaniem i wobec Skarżącego. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przyznaje organom celnym kompetencji do rozstrzygania, czy gra na danym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu przepisów u.g.h. – taki zakres uprawnień został zastrzeżony tylko i wyłącznie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, rozstrzygającego w tym przedmiocie w drodze decyzji po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z przepisami o.p. Natomiast w niniejszej sprawie organ II instancji przyjął, że urządzenie stanowiące przedmiot tego postępowania stanowi automat do gier w rozumieniu przepisów u.g.h., na podstawie decyzji Ministra Finansów wydanej w innej sprawie. Stanowi to wadę kwalifikowaną, polegającą na wydaniu decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 6 o.p., co nakazuje uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Spór w sprawie dotyczy legalności nałożenia przez organy celne na Skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej na automacie do gry o nazwie S. B. w należącym do skarżącego lokalu gastronomicznym, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Na wstępie należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i art. 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji - dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt II GPS 1/16. Z uchwały tej wynika, po pierwsze - że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może on stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h, a po drugie - że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem, a od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji - nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., decydują okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie.". W ocenie NSA, nie jest więc tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 u.g.h., który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Niezależnie od tego, NSA wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, wynika, iż tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził wprost, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. Ponadto, należy wskazać, że z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przywołanej uchwale w pełni podziela. Należy także wskazać, że z opinii Rzecznika Generalnego M. B., przedstawionej Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 7 lipca 2016 r. w sprawie C-303/15 (pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Ł.), wynika, że wymóg dotyczący zezwolenia na urządzanie gier hazardowych (art. 6 ust. 1 u.g.h.) nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE (pkt 88). Na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku TSUE podzielił ten pogląd, orzekając, że: "Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.". W tej sytuacji, za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej uregulowanych w TFUE oraz naruszenie wskazywanych w skardze (lub innych) przepisów Konstytucji RP, przez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji. Niezasadny jest też zarzut bezpodstawnego skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do Skarżącego, tj. osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a więc do podmiotu nie będącego uprawnionym a tym samym zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Uznać bowiem należy, że z treści normatywnej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynika, że urządzającym grę na automatach będzie każdy podmiot, który organizuje tę grę hazardową bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej. Przepis ten nie uzależnia bowiem zastosowania kary w sytuacji urządzania gier na automatach poza kasynem gry od formy prawnej podmiotu urządzającego taką grę. Istotne jest wyłącznie ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry – w takiej sytuacji postępowaniem prowadzonym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry objęte są te osoby, które te gry urządzały. Za niezasadny należy przy tym uznać również kolejny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 2 w zw. z art 1 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h. oraz art. 107 § 1 (a także § 4) k.k.s., przez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnych przepisach art. 89 u.g.h., nakazujących wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn, penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 k.k.s. Wskazać tu należy, że odpowiadając na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s. są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w wyroku z dnia 21 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Trybunał uznał też, że konstytucyjny zakaz ne bis in idem nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez ustawodawcę jednocześnie sankcji administracyjnej (kara pieniężna) i sankcji karnej (kara grzywny) za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. W ocenie Trybunału, nie można mówić o naruszeniu zasady ne bis in idem, ponieważ tylko kara przewidziana w art. 107 k.k.s. ma charakter odwetowy (penalny), natomiast kara administracyjna z art. 89 u.g.h. nie ma takiego charakteru. Oceniając dalej zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, należy zatem odwołać się do następujących regulacji krajowych mających zastosowanie w sprawie: Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, natomiast, zgonie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Nadto, jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie także do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że automat do gier zabezpieczony w lokalu gastronomicznym należącym do Skarżącego (i prowadzonym przez niego) spełnia przesłanki określone w ww. przepisach u.g.h., co potwierdził przeprowadzony eksperyment procesowy. Wprawdzie Skarżący kwestionuje zasadność jego przeprowadzenia, jednak wskazać należy, że w art. 32 ust. 1 pkt 13 ww. ustawy z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej dopuszczono możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Przepis ten stanowi więc podstawę prawną do przeprowadzenia takiego eksperymentu, którego wynik stanowić może dowód w sprawie – oczywiście podlegający ocenie na tych samych zasadach, jak inne dowody. Uznać też należy, że bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może niejednokrotnie lepiej odzwierciedlić stan automatu, jego cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, niż opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta), bez równoczesnego stwierdzenia na konkretnym automacie, jak opisane cechy urządzenia mają się do jego rzeczywistego funkcjonowania, w konkretnych okolicznościach i w jaki sposób jest faktycznie wykorzystywany. Właśnie eksperyment funkcjonariuszy celnych, oddający stan automatu i jego funkcjonowanie "tu i teraz", może nieraz lepiej odzwierciedlać także charakter możliwej do urządzania na nim gry, aniżeli w przypadku, gdy termin przeprowadzenia kontroli czy też oceny automatu znany jest wcześniej. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu Skarżącego o niewystąpieniu w rozpoznawanej sprawie "uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 32 ustawy o Służbie Celnej, umożliwiającym funkcjonariuszom celnym sięgnięcie po eksperyment, doświadczenie lub odtworzenie gry na automacie. Uznać należy bowiem, że jeżeli funkcjonariusze celni podczas kontroli stwierdzają organizowanie gry na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, a organizujący taką grę nie legitymuje się też - wydanym na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych - zezwoleniem umożliwiającym urządzanie gier, to okoliczności takie stanowią dostateczne uzasadnienie, aby zbadać rodzaj urządzenia, jego funkcjonowanie a także ewentualne wykorzystanie do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. Również zarzut dotyczący wydania zaskarżonej decyzji, pomimo braku decyzji właściwego ministra do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie należało uznać za bezzasadny. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, że w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, do organu tego wpłynęła ww. decyzja Ministra Finansów z 10 marca 2015 r., skierowana do Spółki z o.o. P. (a więc podmiotu będącego dysponentem prawnym przedmiotowego automatu), rozstrzygająca, że gry na automacie S. B. nr [...] są grami na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się dodatkowo do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania wskazać należy, że w myśl art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (o.p.). Stosownie do art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.). W przedmiotowej sprawie organ I instancji włączył do akt sprawy materiały z postępowania karnego skarbowego w postaci dokumentów, w tym m.in.: protokół przeszukania lokalu i pokwitowanie odbioru automatu do gry, protokół oględzin automatu, protokół z przeprowadzonego eksperymentu, umowę najmu, protokół przesłuchania podejrzanego (skarżącego w sprawie) i przesłuchania świadka. Ustalenia faktyczne organy celne poczyniły na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, z którymi Skarżący miał możliwość zapoznania się i mógł się do nich ustosunkować. Ustalenia te nie zostały w istocie zakwestionowane przez Skarżącego, poza omówionym wyżej podważaniem zasadności dokonania eksperymentu, na podstawie uznania przez funkcjonariuszy celnych iż zaistniała sytuacja "niecierpiąca zwłoki". W ocenie Sądu, na podstawie prawidłowo zebranych i ocenionych materiałów dowodowych organy obu instancji zasadnie uznały Skarżącego za "urządzającego grę" na automacie poza kasynem gry, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Tak, prawidłowo ustalony w sprawie przez organy celne stan faktyczny za podstawę orzeczenia przyjął także skład orzekający. Tym samym zasadne było wymierzenie Skarżącemu przedmiotowej kary pieniężnej w wysokości [..] zł na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.