II SA/Sz 489/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi W. R. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących W. R. i W. P. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku [...] w W. (obecnie: [...].) i uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku handlowo- usługowego [...] dz. nr [...], [...] w obrębie ewidencyjnym [...], Gmina K.". Decyzję organ oparł o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257- j.t.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 - j.t.), dalej jako "ustawa o u.i.o.ś.", uznając, że inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dalej jako "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji streszczając przebieg postępowania wskazał, że postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. nałożono na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i nakreślono zakres raportu oddziaływania na środowisko, dalej jako "raport "ooś". Po wpłynięciu do urzędu raportu ooś wraz z jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami, organ podał do publicznej wiadomości, że została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, a następnie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (RDOŚ) o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (PPIS) o wyrażenie stosownej opinii. PPIS w K., pismem z dnia 6 czerwca 2017 r., uzgodnił realizację przedsięwzięcia stwierdzając, że zamierzenie w zakresie realizacji i eksploatacji nie powinno negatywnie oddziaływać na zdrowie i życie ludzi. Również RDOŚ w S., postanowieniem z dnia [...] r., uzgodnił w toku postępowania realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania, wymagania dotyczące ochrony środowiska jak i działania do zrealizowania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynikających z art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy o u.i.o.ś. Organ wyjaśnił, że na podstawie przedłożonego raportu ooś, jego uzupełnień, a także waloryzacji przyrodniczej województwa zachodniopomorskiego opracowanej przez Biuro Konserwacji Przyrody w S., RDOŚ w S. - mając na uwadze, że przedsięwzięcie będzie polegało na budowie budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy wynoszącej ok. [...] m2 w granicach działek nr [...] i [...] w m. [...], gmina K. ustalił, że przedmiotowa inwestycja będzie zlokalizowana poza granicami wyznaczonych form ochrony przyrody jak i siedlisk przyrodniczych. Najbliżej położonym obszarem chronionym, jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty pn. "[...]", zaś najbliższymi siedliskami przyrodniczymi są śródlądowe słone łąki, pastwiska i szuwary (kod [...]*) oraz śródlądowe błotniste solniska z solirodkiem (kod [...]). Jednakże w opinii RDOŚ w S. przyjęte przez inwestora jak i zaproponowane przez organ ochrony środowiska rozwiązania techniczne winny skutecznie zminimalizować ryzyko wystąpienia znacząco negatywnych oddziaływań na występujące w sąsiedztwie inwestycji siedliska przyrodnicze oraz siedliska gatunków, dla których ochrony obszar został wyznaczony. RDOŚ nie przewidział również ryzyka wystąpienia negatywnych oddziaływań na przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000 pn. "[...] Pas Nadmorski". Dalej organ wskazał, że poddając szczegółowej analizie informacje dotyczące budowy geologicznej, warunki hydrogeologiczne, lokalizację inwestycji poza obszarami objętymi ochroną, uwzględniając planowane do zastosowania rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, RDOŚ uznał za niewielkie prawdopodobieństwo negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody powierzchniowe i podziemne. Biorąc pod uwagę warunek realizacji inwestycji polegający na konieczności oczyszczania wód opadowych i roztopowych z zanieczyszczonych powierzchni dróg w separatorze substancji ropopochodnych i osadnikach o odpowiednio dobranej przepustowości, przed ich odprowadzeniem do sieci kanalizacji deszczowej, a następnie do rzeki P. warunek eksploatacji z wykonywaniem regularnych przeglądów urządzeń oczyszczających, w ocenie organu ochrony środowiska negatywny wpływ inwestycji na jakość wód rzeki P. będzie pomijalnie mały. Ponadto wnioskodawca został zobowiązany do badania jakości wód odprowadzanych do wód rowu melioracyjnego pod względem zawartości zawiesin ogólnych i węglowodorów ropopochodnych. W związku z powyższym przyjęto, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje nieosiągnięcia celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza O. . Organ, powtarzając dalsze ustalenia RDOŚ podał, że na etapie eksploatacji projektowanego przedsięwzięcia źródłem zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego będzie emisja zorganizowana z ogrzewania centrum handlowo-usługowego oraz emisja niezorganizowana wynikająca z ruchu samochodów po terenie inwestycji. W przedłożonym raporcie ooś przeanalizowano wpływ emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do powietrza atmosferycznego na jakość powietrza atmosferycznego poza granicami przedmiotowych nieruchomości gruntowych. W oparciu o obliczone roczne wielkości emisji przywołanych wyżej zanieczyszczeń stwierdzono, iż na etapie eksploatacji projektowanych obiektów handlowo-usługowych nie nastąpi pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego w rejonie projektowanej inwestycji. Następnie zaakcentowano, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie terenów podlegających ochronie akustycznej, zaś projektowany budynek handlowo-usługowy od najbliższego budynku mieszkalnego dzieli odległość 125 m. Faza realizacji inwestycji nie będzie się wiązać z wystąpieniem ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska - oddziaływanie akustyczne wynikać będzie z typowych prac związanych z pracą sprzętu budowlanego oraz transportem materiałów i surowców. Dlatego też celem ograniczenia oddziaływania projektowanej inwestycji w fazie budowy na inwestora nałożono określone obowiązki. Z kolei w trakcie eksploatacji źródłami hałasu zgodnie z informacjami przedstawionymi w raporcie ooś, będą urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne oraz ruch pojazdów. Na podstawie przeprowadzonej analizy (dla sytuacji, w której wszystkie źródła hałasu pracują jednocześnie z maksymalną wydajnością) stwierdzono, że funkcjonująca inwestycja nie będzie stanowiła źródła uciążliwości w zakresie oddziaływania akustycznego. Mając powyższe na względzie, organ wywiódł, że realizacja przedsięwzięcia zgodnie z założeniami przedłożonymi w raporcie ooś oraz warunkami określonymi w postanowieniu RDOŚ, zapewni spełnienie wymogów określonych przepisami prawa w zakresie gospodarki odpadami, ochrony powietrza, czy ochrony akustycznej. Według organu, zgodnie z opinią RDOŚ, eksploatacja inwestycji nie przyczyni się też do zmian lub nasilania się zmian klimatycznych, zaś zamykający się w granicach terenu przedmiotowej inwestycji zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na jakość powietrza atmosferycznego, pozwala wykluczyć możliwość wystąpienia kumulacji oddziaływań inwestycji z przedsięwzięciami projektowanymi w jej sąsiedztwie, tj. pn. "Budowa centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną w m. [...] gmina K. (projektowanego w granicach dz. ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb B. gmina K. oraz na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] m. K.) oraz pn. "Budowa Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu Dom i Ogród wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną, na terenie dz. nr [...] obręb B., gm. K.". Poza tym przy założeniu dotrzymania warunków realizacji i eksploatacji inwestycji określonych w postanowieniu RDOŚ w S., w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia nie należy spodziewać się możliwości wystąpienia kumulacji oddziaływań inwestycji na jakość środowiska gruntowo-wodnego, czy pośrednich oddziaływań na siedliska przyrodnicze od wody zależne zlokalizowane w sąsiedztwie inwestycji. Końcowo organ wywiódł, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętymi uchwałą Nr L/336/10 z dnia 27 września 2010 r. oraz uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg Nr XLVII/307/14 z dnia 28 października 2014 r., a decyzję oparł na uzgodnionym raporcie ooś i jego ustaleniach, przy akceptacji planowanej inwestycji przez społeczeństwo. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. R. oraz W. P. prowadzący wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] podnosząc zarzuty naruszenia: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.i.o.ś. w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że inwestycja obejmuje również parkingi samochodowe, niedostrzeżenie, że raport nie zawiera rzetelnej analizy wpływu inwestycji na obszar górniczy "K. II", wody gruntowe, wpływu leja depresji na tereny chronione oraz analizy emisji kluczowych zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, nie uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji oraz poprawnych odległości od terenów akustycznie chronionych, zaniża poziom mocy akustycznej urządzeń, pomija istotne dla klimatu akustycznego źródła hałasu, jak i przedstawia iluzoryczne wersje wariantów, - prawa procesowego, tj. art. 7, 75, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez zebranie niewystarczającego materiału dowodowego i błędne ustalenia w sprawie, skutkujące przyjęciem nierzetelnie sporządzonego raportu, w którym pominięto trzy źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, błędnie przedstawiono lokalizację terenów chronionych akustycznie (które to znajdują się w odległości 40 metrów - przedszkole) oraz art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez doręczenie pism, postanowień i decyzji jedynie w egzemplarzu dla Spółki [...], a tym samym z pominięciem pełnomocnika wspólników i poszczególnych wspólników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art.138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33-38 i art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 73-art. 85 ustawy o u.i.o.ś., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmuje: weryfikację przedłożonego przez inwestora raportu, uzyskanie wymaganych uzgodnień i opinii oraz zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny ooś organ analizując raport, sprawdza bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, na dobra materialne i zabytki, możliwość oraz sposób zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ewentualny wymagany zakres monitoringu. Rola organu sprowadza się do kontroli ustaleń raportu w zakresie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych ustawowo normatywnych standardach oddziaływania poszczególnych substancji i energii emitowanych do środowiska czy też je przekracza, zwłaszcza, który z zaproponowanych wariantów jest najkorzystniejszy dla środowiska, celem wskazania go przez organ do realizacji w wydawanej decyzji. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie, w raporcie stanowiącym podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, wskazano wariant podstawowy, czyli proponowany przez wnioskodawcę polegający na budowie centrum handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz wariant alternatywny polegający na realizacji przedsięwzięcia o tej samej funkcji i gabarytach, jednak z budową parkingów podziemnych. W konsekwencji stwierdzono, iż przyjęcie tego wariantu byłoby mniej korzystne dla środowiska, bowiem mogłoby wpłynąć na zmianę warunków gruntowo- wodnych. Wbrew zatem twierdzeniom odwołania, w raporcie znajduje się ocena oddziaływania na środowisko wybranego wariantu i uzasadnienie jego wyboru wraz z odesłaniem do szczegółowego opisu wybranego przez inwestora wariantu (rozdział I. 2.2. raportu). Przy czym raport ooś został zweryfikowany przez RDOŚ w S., czego dowodem są kolejne wezwania do jego uzupełnienia. W raporcie przedstawiono wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko w sposób uzasadniony merytorycznie m.in. w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności. Jak wynika z raportu zawarta analiza wpływu na środowisko pozwala ocenić potencjalny wpływ na środowisko planowanej inwestycji. Nadto raport został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną i zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy. Organ za chybione uznał zarzuty odwołania wskazujące na brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz nierzetelność raportu, podkreślając, że chociaż raport nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., to jednak podlega ocenie, która to może dotyczyć tylko tego, czy raport jest kompletny, a zawarte w nim wnioski są spójne i logiczne. Zadaniem raportu jest przedstawienie potencjalnego wpływu na środowisko w sposób uzasadniony merytorycznie, m.in. w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności, co w ocenie Kolegium zostało spełnione. Odnosząc się do zarzutów odwołania o wadliwości opracowania raportu w odniesieniu do oddziaływania akustycznego w fazie realizacji Kolegium zaznaczyło, że dokonując analizy raportu wraz z uzupełnieniem i mając na uwadze stanowisko zawarte w postanowieniu RDOŚ z dnia [...] r. należało uznać, że poziom hałasu na najbliżej zlokalizowanych terenach podlegających ochronie akustycznie nie przekroczy wartości dopuszczalnych. W ocenie Kolegium, "ten wyspecjalizowany organ nie dokonałby pozytywnego planowanego przedsięwzięcia w oparciu o przedstawiony niekompletny raport". Organ podkreślił, że w celu zapewnienia konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, w decyzji z dnia [...]., Wójt K. nałożył na inwestora szereg obowiązków i zobowiązał do podjęcia działań minimalizujących uciążliwości już na etapie budowy. Organ I instancji przyjął za konieczne nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia monitoringu przyrodniczego w zakresie siedlisk przyrodniczych pn. solniska nadmorskie i śródlądowe słone łąki, pastwiska i szuwary, których stanowiska zlokalizowane są w odległości ok. 300 m na zachód od miejsca realizacji inwestycji przed przystąpieniem do realizacji inwestycji. Na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia nakazano przeprowadzić monitoring porealizacyjny, zaś wyniki obu monitoringów nakazano przedłożyć Wójtowi Gminy K. oraz RDOŚ w S.. Poza tym, nakazano inwestorowi prowadzić przeglądy eksploatacyjne urządzeń oczyszczających ścieki opadowe (dwa razy do roku) oraz eksploatować urządzenia oczyszczające zgodnie z zaleceniami zawartymi w instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających oraz odnotowywać czynności z nią związane w zeszycie eksploatacji. Z kolei w celu zminimalizowania zanieczyszczania powietrza zobowiązano inwestora do składowania materiałów sypkich w sposób ograniczający przed wywiewaniem. Nadto organ wskazał, że na etapie eksploatacji inwestycji podstawowym źródłem zanieczyszczenia powietrza będzie kotłownia gazowa oraz wentylacja, a także emisja związana z ruchem pojazdów, a z analizy rocznej wielkości emisji m.in. tlenku węgla, tlenku azotu itp. wynika, że nie nastąpi pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego w rejonie inwestycji na etapie eksploatacji. Kolegium podkreśliło, że planowana inwestycja nie jest zlokalizowana w bliskim sąsiedztwie terenów podlegających ochronie akustycznej. Z przedstawionych informacji wynika, że najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej zlokalizowane są przy północnym i południowo-zachodnim narożniku działki inwestycyjnej, natomiast projektowany budynek handlowo-usługowy od najbliższego budynku mieszkalnego dzieli odległość 125 metrów, zaś na jakość klimatu akustycznego obszaru planowanego przedsięwzięcia oraz terenów sąsiednich znaczący wpływ ma usytuowanie od strony wschodniej drogi krajowej. Nadto przewiduje się, iż w fazie budowy wystąpi krótkotrwałe i o niewielkiej skali oddziaływanie akustyczne, zaś RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek prowadzenia prac w fazie budowy w godzinach między godziną 6:00 a 22:00. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji pominął i pobieżnie ocenił kwestie związane z ochroną pobliskich obszarów chronionych m.in. specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 PLH 320007 " Dorzecze P. ", czy też użytku ekologicznego pn. "S. ". W tej mierze wyjaśniło, że najbliżej położonym obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty jest "Dorzecze P. ", wyznaczonym w celu zachowania 24 typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I i II dyrektywy siedliskowej oraz 8 gatunków zwierząt i ich siedlisk z załącznika II dyrektywy siedliskowej, który usytuowany jest około 15 m na południowy zachód od granicy działki zainwestowania. W odległości ok. 300 m od miejsca realizacji inwestycji, w bezpośrednim sąsiedztwie przebiegu rowu melioracyjnego, projektowanego odbiornika ścieków deszczowych z terenów utwardzonych przedmiotowego centrum handlowo-usługowego, w granicach ww. obszaru Natura 2000, zlokalizowane są płaty siedliska przyrodniczego 1310 - śródlądowe błotne solniska z solirodem oraz 1340*- śródlądowe słone łąki, pastwiska i szuwary. Zagrożeniem dla przywołanych siedlisk przyrodniczych może być: osuszanie, wypalanie traw, wysypywanie i wylewanie odpadów, ekspansja trzciny, potencjalne porzucenie koszenia oraz kolizja z projektowanymi drogami, jednakże realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie się wiązać z bezpośrednią ingerencją w strukturę ww. siedlisk, jak również nie przyczyni się do zwiększenia potencjału zagrożeń. W wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji istnieje również możliwość zmian charakteru odpływu wód opadowych, z podziemnego na zorganizowany za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej, wobec czego uwzględniając planowane odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji do rowu melioracyjnego, potencjalnym zagrożeniem dla przywołanych siedlisk przyrodniczych mogą stać się zmiany poziomu wody w rowie prowadzące do zmiany zasolenia gleby i wód gruntowych w rejonie występowania siedlisk przyrodniczych. W celu wykluczenia ryzyka pogorszenia stanu lub funkcji chronionych siedlisk przyrodniczych wnioskodawca zaplanował realizację zbiorników (podziemnego i naziemnego, otwartego), których zadaniem będzie retencjonowanie wód opadowych i roztopowych, częściowe odparowanie wód retencjonowanych w zbiorniku otwartym oraz stopniowe odprowadzenie ich do rowu melioracyjnego. Konieczność wykonania regulacji odpływu wody z projektowanych zbiorników retencyjnych wskazano jako warunek realizacji inwestycji. Zdaniem Kolegium, dotrzymanie wskazanych w decyzji warunków i wykonanie zaprojektowanego sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych, w tym dotrzymanie parametrów wielkości strumienia odprowadzanych wód opadowych i roztopowych z terenu przedmiotowej inwestycji oraz wcześniejsze ich podczyszczenie w osadnikach oraz separatorze, nie powinno spowodować zmiany stosunków wodnych w zlewni cieku będącego odbiorcą wód opadowych. W konsekwencji Kolegium uznało, że przyjęte rozwiązania techniczne skutecznie zminimalizują ryzyko wystąpienia znacząco negatywnych oddziaływań pośrednich na występujące w sąsiedztwie inwestycji siedliska przyrodnicze, a inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla obszaru Natura 2000 pn. "Dorzecze P. ". Zgodziło się także ze stanowiskiem RDOŚ, że brak jest ryzyka występowania negatywnych oddziaływań na przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000 pn. "[...] Pas Nadmorski". Organ wobec okoliczności, że projektowana inwestycja znajduje się na obszarze Regionu Wodnego [...], w obrębie Jednolitej Części Wód Podziemnych JCWPd nr [...], podkreślił, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje pogorszenia stanu ww. jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, pod warunkiem zastosowania urządzeń podczyszczających ścieki opadowe i roztopowe do poziomów wskaźników zanieczyszczeń zgodnych z warunkami, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód i do ziemi. Ryzyko negatywnego oddziaływania fazy realizacji inwestycji na wody gruntowe i powierzchniowe, przy dotrzymaniu warunku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń zaplecza budowy, bazy materiałowo-sprzętowej i miejsca czasowego gromadzenia odpadów określonych w niniejszym postępowaniu, organ uznał za niewielkie. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, utwierdziła organ odwoławczy w przekonaniu, iż realizacja inwestycji nie wpłynie również negatywnie na bioróżnorodność obszaru położonego w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedlisk. Poza tym organ przyjął, że zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia szczegółowe obliczenia oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykluczają znacząco negatywne oddziaływanie na zdrowie najbliższych mieszkańców i na środowisko. W ustosunkowaniu się do zarzutu odwołania o błędnym określeniu rodzaju realizowanej inwestycji, poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu decyzji parkingów o powierzchni [...] ha, Kolegium wskazało, że w przedmiotowym postępowaniu poddano szczegółowej analizie oddziaływanie planowanego do realizacji w ramach centrum handlowego parkingu m.in. w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu i pochodzących z jego powierzchni wód opadowych i roztopowych. Ustalono, iż w związku z realizacją przedsięwzięcia wystąpi niezorganizowana emisja zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do atmosfery, wynikająca z dostaw i procesów rozładunku materiałów budowlanych oraz spalania paliw w silnikach pojazdów i maszyn budowlanych. W celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego w wyniku emisji pyłów z placu budowy, nałożono na wnioskodawcę warunek składowania materiałów sypkich w sposób zabezpieczający przed niezorganizowanym pyleniem, oraz zapewnienia optymalnej wilgotności materiałom sypkim dowożonym i magazynowanym na terenie inwestycji w celu zabezpieczenia przed ich wywiewaniem (poprzez zraszanie). Na etapie eksploatacji projektowanego centrum handlowo-usługowego głównym źródłem zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego będzie emisja zorganizowana z ogrzewania centrum handlowo-usługowego oraz emisja niezorganizowana wynikająca z ruchu samochodów po terenie inwestycji. W raporcie w części dotyczącej wpływu przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne dokonano analizy wszystkich zanieczyszczeń emitowanych ze źródeł zlokalizowanych na terenie przedmiotowych działek, tj. tlenku węgla, tlenku azotu, pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5, dwutlenku siarki, węglowodorów alifatycznych i aromatycznych. Wyniki rozkładu w siatce obliczeniowej wszystkich zanieczyszczeń były dołączone do raportu. Do raportu dołączono także rozkład zanieczyszczeń związanych z emisją azotu i pyłów. W oparciu o obliczone roczne wielkości emisji przywołanych wyżej zanieczyszczeń przyjęto, iż na etapie eksploatacji projektowanych obiektów handlowo-usługowych nie nastąpi pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego w rejonie projektowanej inwestycji, a analiza raportu nie pozwala na stwierdzenie, iż w obliczeniach pominięto emisję z parkingów powierzchniowych jak i z wyjazdu i wjazdu pojazdów zarówno ciężarowych jak i osobowych od momentu wjazdu na teren działek wskazanych we wniosku do momentu jego opuszczenia. Dane te ujęte zostały w emitorach E-5, E-6 i E-7, co potwierdzają opisy i obliczenia zamieszczone w raporcie. Niekwestionowanym jest natomiast to, co podkreślił RDOŚ w S., że emisja z pojazdów poruszających się ulicą [...] nie jest źródłem emisji zlokalizowanym na terenie do którego inwestor ma tytuł prawny i nie można go ujmować w wykazie emitorów należących do projektowanego przedsięwzięcia. Według organu, w świetle przedstawionych w raporcie danych i przyjętej metodyki modelowania akustycznego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut zaniżenia mocy akustycznej, gdyż wszystkie pojazdy poruszające się po terenie inwestycji zostały zamodelowane jako źródła liniowe. W przypadku parkingów, najdłuższy czas pojazdy spędzają w ruchu na drogach dojazdowych, zaś czas spędzony na miejscu postojowym jest pomijalnie mały, stąd za nieuprawnione uznano stanowisko odwołujących się o pominięciu parkingów jako źródeł powierzchniowych. Organ zauważył, że inwestor w celu rozwiania wszelkich wątpliwości dotyczących potencjalnego zagrożenia klimatu akustycznego na terenie przedszkola, zlokalizował na granicy działek dodatkowy punkt referencyjny PR7. Wyznaczony w nim poziom dźwięku od planowanej inwestycji wyniósł 38,5 dBA, tym samym organ stwierdził, iż nie istnieje ryzyko zagrożenia klimatu akustycznego na wskazanym terenie. Kolegium za chybione uznało wywody odwołania, iż źródło hałasu w postaci wjazdu i wyjazdu znajduje się w odległości zaledwie 40 metrów od przedszkola, podnosząc, że analiza załącznika graficznego wraz z przedstawionym usytuowaniem planowanego do realizacji budynku dowodzi, iż wjazd i wyjazd z terenu Centrum H. M. usytuowany jest w odległości 125 metrów od przedszkola. Dalej organ podniósł, że planowana w sąsiedztwie budowa centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną w m. [...] gm. K. (projektowanego w granicach dz. ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (po scaleniu między innymi dz. nr [...] będąca własnością [...] Gospodarstwo Rolne w [...] W. P. W. R.), obręb B. gmina K. oraz na dz. nr: [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...] m. K. oraz budowa Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu Dom i Ogród wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną, na terenie dz. nr [...] obręb B., gm. K. były przedmiotem opinii RDOŚ w S., który z uwagi na sąsiedztwo tych inwestycji, wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ wyjaśnił, że co prawda brak doręczenia kwestionowanej decyzji wspólnikom Spółki, aczkolwiek był błędny, to nieprawidłowe oznaczenie stron postępowania zaliczyć należy do nieistotnego naruszenia prawa. Cechy spółki cywilnej odpowiadają bowiem pojęciu "jednostki organizacyjnej" w znaczeniu przypisywanym w art. 45 k.p.a., który to jednak przepis nie nakłada obowiązku kierowania pism do osób fizycznych stojących za jednostką organizacyjną. Z kolei w kwestii niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi odwołujących się, organ wskazał, że art. 40 § 2 k.p.a. ma charakter gwarancyjny i ma służyć interesom stron postępowania. Jeżeli więc strona postępowania kwestionuje skuteczność doręczenia rozstrzygnięcia, jednakże pomimo pominięcia pełnomocnika w sposób skuteczny wnosi odwołanie, bez ujemnych skutków prawnych, to nie ma podstaw do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ zaznaczając, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia odwołania od decyzji, tylko wtedy gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uznał że również zarzuty naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. są bezpodstawne. Natomiast w podsumowaniu wywiódł, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie i zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie i uzasadnienie spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa materialnego wynikającymi z ustawy o u.i.o.ś, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowił podstawy do wydania negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję W. R. oraz W. P. wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 545 ust. 1 w zw. z art. 509 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez jego błędne niezastosowanie, a w efekcie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez wymaganej na gruncie art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o u.i.o.ś obligatoryjnej opinii organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, podczas gdy do postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach toczących się, tj. niezakończonych, zastosowanie mają przepisy nowo uchwalonej ustawy Prawo wodne, b) art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o u.i.o.ś. poprzez błędne określenie w rozstrzygnięciu decyzji rodzaju realizowanej inwestycji, które nie uwzględnia, iż inwestycja obejmuje również parkingi samochodowe o powierzchni 0,84 ha, c) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie, że raport ooś powinien zawierać informacje umożliwiające ocenę wpływu inwestycji, w szczególności w zakresie rodzajów i ilości emisji zanieczyszczeń, jak również, iż wydana na jego podstawie decyzja powinna określić istotne warunki korzystania ze środowiska, a w konsekwencji naruszenie ww. przepisów poprzez niedostrzeżenie, iż raport nie zawiera analizy emisji kluczowych zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, d) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie, że raport ooś powinien zawierać informacje umożliwiające ocenę wpływu inwestycji, w szczególności w zakresie oddziaływania akustycznego na otoczenie i niedostrzeżenie, że przedstawiona w raporcie informacja jest nieprawdziwa, a w konsekwencji niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport zaniża poziom mocy akustycznej urządzeń, pomija istotne dla wpływu na klimat akustyczny źródła hałasu oraz nie uwzględnia poprawnych odległości od terenów akustycznie chronionych, e) art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport nie zawiera rzetelnej analizy określającej potencjalnie maksymalny zasięg leja depresji i jego wpływ na tereny chronione, f) art 81 ust 2 ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostateczne zbadanie i w konsekwencji możliwie niezastosowanie ww. przepisu, podczas gdy z informacji ujawnionych w raporcie i w zaskarżonej decyzji wynika, że organ niejako przewiduje, czy też dopuszcza, iż w przedmiotowej sprawie może dojść do znacząco negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, co stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania zgody na realizację przedsięwzięcia, g) art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport nie zawiera rzetelnej analizy określającej oddziaływanie Inwestycja na chroniony obszar górniczy "K. II" i wody gruntowe, w przypadku planowanej niwelacji terenu, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełną informację dotyczącą faktycznego oddziaływania na środowisko, h) art. 66 ust. 6 ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport ooś nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełną informację dotyczącą faktycznego oddziaływania na środowisko, i) 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport ooś powinien zawierać wybór rzeczywistych wariantów, opis ich założeń, jak również rzetelne ich porównanie, które pozwoliłoby na wyłonienie najkorzystniejszej możliwości Inwestycji, podczas gdy badany przez organ II Instancji raport przedstawia iluzoryczne wersje wariantów niespełniające ww. wymogów, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełną informację dotyczącą faktycznego oddziaływania na środowisko, j) art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy o u.i.o.ś. poprzez niedostrzeżenie przez organ II Instancji, iż raport powinien zawierać streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu, a zatem wydanie decyzji w oparciu o niepełną informację dotyczącą faktycznego oddziaływania na środowisko, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.: a) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie przez organ II Instancji aktualnych w dniu rozpoznawania sprawy w II instancji przepisów, tj. art. 545 ust. 1 w zw. z art. 509 pkt 4 lit. a ustawy p.w., podczas gdy zmiana prawa materialnego w czasie między wydaniem decyzji pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania, wymaga uwzględnienia przez organ odwoławczy nowego stanu prawnego, b) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe niezastosowanie, zebranie niewystarczającego materiału dowodowego i błędne ustalenia w sprawie, które winny być podstawą rozstrzygnięcia, a w konsekwencji, niedostrzeżenie przez organ II Instancji iż: - raport pomija trzy źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, - raport zaniża poziomy mocy akustycznej wszystkich urządzeń (central nawiewno-wywiewnych) w porównaniu z przedstawionymi do karty informacyjnej danymi technicznymi ww. urządzeń, co może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, - raport nie uwzględnia ruchomych źródeł hałasu, które mogą powodować przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu, - raport błędnie przedstawia lokalizację terenów chronionych akustycznie, które znajdują się w odległości 40 m (przedszkole), a nie tak jak to zostało przedstawione w raporcie, - raport nie uwzględnia i nie bada niewątpliwej łączności hydrologicznej wód gruntowych terenu Inwestycji z terenem Natura 2000, - inwestycja może mieć znaczące odziaływanie na chroniony teren górniczy "K. II", - inwestycja może mieć znaczące odziaływanie na wody gruntowe, poprzez planowaną niwelację terenu, - inwestycja może mieć znaczące oddziaływania na tereny sąsiednie w zakresie dystrybucji wód opadowych wskutek niwelacji terenu, - raport nie zawiera rzetelnych danych porównawczych wariantów, które uprawniałby do przyjęcia stwierdzenia, że wybrany wariant jest najkorzystniejszym względem środowiska wyborem, c) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż poprzez nie zawiadamianie w toku postępowania prawidłowo skarżących oraz następnie ich pełnomocnika nie zostały ograniczone prawa skarżących jako stron postępowania, podczas gdy brak prawidłowych zawiadomień uniemożliwił składanie przez skarżących w toku postępowania zastrzeżeń do raportu, który ten mógł złożyć dopiero na etapie odwołania, co skutkowało tym, iż organ I instancji nie mógł ocenić na etapie prowadzonego postępowania, zasadności zarzutów skarżących, które mogły jeszcze wówczas być konwalidowane, a które nie podzielił organ II instancji jako nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez: - pominięcie przez organ II instancji zarzutu podniesionego w odwołaniu na temat błędnego przyznania mocy dowodowej przez organ I Instancji raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (w tym jego uzupełnieniu) niepodpisanemu własnoręcznie przez wszystkich autorów, którzy sporządzili raport, w sytuacji, w której nie powinien on posiadać waloru takiego dokumentu, skoro nie zostały spełnione formalne przesłanki dla uznania go za raport w myśl ustawy o u.i.o.ś., pominięcie przez organ II instancji zarzutu podniesionego przez skarżącego w odwołaniu dotyczącego kwestii nieuwzględnienia wpływu inwestycji na górniczy teren chroniony K. II, - pominięcie przez organ II instancji zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego kwestii obowiązku uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, - pominięcie przez organ II instancji zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego kwestii braku w raporcie obligatoryjnego elementu streszczenia w języku niespecjalistycznym dotyczącego każdego elementu raportu, e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący motywując swe stanowisko w sprawie podnieśli, że organy wobec nieuwzględnienia, iż inwestycja obejmuje również budowę parkingów, sieci dróg wewnętrznych oraz chodników, błędnie zakwalifikowały inwestycję wskazując jedynie § 3 ust. 1 pkt 54b, a pomijając pkt 56b. Poza tym zaznaczyli, że organy nie dostrzegły, iż raport nie uwzględniania emisji zanieczyszczeń do powietrza z parkingów, znaczącego zwiększenie ruchu pojazdów wzdłuż ulicy [...], punktowanych źródeł hałasu w postaci wjazdu i wyjazdu z terenu inwestycji, zwłaszcza w sytuacji gdy oznaczone w raporcie emitory E5, E6 i E7 nie mogą być uznane emitorami wjazdu i wyjazdu pojazdów. Nieprawidłowo też określono wartości akustyczne dotyczące wszystkich centrali nawiewno-wywiewnych zaniżając, w porównaniu do danych z załącznika nr [...] do karty informacyjnej, przeciętnie przedstawioną moc co najmniej o 10 dB jak i pominięto wpływ inwestycji na jakość wód leczniczych obszaru K. II. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Sąd nie podzielił argumentacji skarżących dotyczącej naruszenia art. 545 ust. 1 w zw. z art. 509 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo wodne. Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., a więc już po dniu wydania decyzji organu I instancji (16 października 2017 r.). Fakt, że doszło do zmiany przepisów na etapie postępowania odwoławczego rzeczywiście powinien doprowadzić do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji, gdyby zmiana przepisów prowadziła do zmiany sytuacji stron, w szczególności – jak w niniejszej sprawie, nakładała obowiązek uzyskania przed wydaniem decyzji oceny wodnoprawnej. Zauważyć jednak należy, że przywołany przez skarżącego przepis przejściowy tj. art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne był dwukrotnie nowelizowany i aktualnie stanowi on, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., a zatem uchylenie zaskarżonej decyzji nakładałoby na organ obowiązek rozpoznania sprawy według poprzednio obowiązujących przepisów, które sporządzenia oceny wodnoprawnej nie przewidywały. Za niezasadny sąd uznał zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Rzeczywiście w opisie użyto skrótowego sformułowania, z którego wynika, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku handlowo – usługowego [...] na działkach oznaczonych nr [...] i [...] w obrębie B., gm. K.. Niemniej jednak istotne znaczenie, z punktu widzenia oceny oddziaływania na środowisko, ma okoliczność, czy wspomniane w skardze parkingi samochodowe zostały w niej uwzględnione. To bowiem, a nie określenie inwestycji przesądza o rzetelności i dokonaniu kompleksowej oceny odziaływania na środowisko wszystkich elementów planowanej inwestycji. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że budowa parkingów została uwzględniona zarówno w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jak i w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wprost wynika, że przedsięwzięcie zakwalifikowano do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie § 3 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a z raportu oddziaływania na środowisko (k. 3) wprost wynika, że inwestycja obejmuje nie tylko zabudowę kubaturową, ale również budowę parkingów dla klientów obiektu, jego pracowników i dostawców. W raporcie wskazano, jaka powierzchnia ulegnie przekształceniu w wyniku realizacji przedsięwzięcia, a wpływ budowy miejsc postojowych na środowisko został w raporcie oceniony. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) o u.i.o.ś. Raport zawiera szczegółowe wyliczenia (k.73-81), jak również wyniki tychże przestawione w formie tabelarycznej, odnoszące się do emisji zanieczyszczeń spowodowanych ruchem pojazdów ciężarowych i osobowych, przy czym w dokumencie opisano na czym polega wpływ na środowisko pojazdów w ruchu i dokonano obliczeń emisji spalin oddzielnie w odniesieniu do pojazdów ciężarowych i osobowych. Podobnie sporządzający raport opisał wpływ funkcjonowania miejsc postojowych na emisję zanieczyszczeń, trafnie zauważając, że źródło emisji spalin będzie stanowił ruch pojazdów po terenie parkingu, a nie sam postój, przy czym dla wyliczeń przyjęto wskaźniki zwiększone dla pojazdów starszych, które mogą być jeszcze eksploatowane (k. 77). W ocenie sądu nie można zatem czynić zarzutu, że raport oddziaływania na środowisko nie zawiera danych dotyczących emisji zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy. Skarżący wywodzi co prawda, że w raporcie, a także w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że emitory oznaczone nr [...] i E-7 są emitorami wjazdu i wyjazdu pojazdów, jednak nie wskazuje na czym opiera to przekonanie i na czym polega wadliwe założenie sporządzającego raport i organu odwoławczego w tym zakresie. Lokalizacja emitorów została zobrazowana w załączniku nr [...] do raportu, który stanowi plan zagospodarowania terenu wraz z lokalizacją emitorów zanieczyszczeń. Skarżący nie wyjaśnił z czego wywodzi, że punkty te nie są emitorami zanieczyszczeń wskazanymi w raporcie i załączniku graficznym, nie wskazuje również na czym polegają błędy w przedstawionych w raporcie wyliczeniach, które w jego ocenie prowadzić by miały do zaniżenia wielkości emisji substancji szkodliwych dla środowiska. Na marginesie, biorąc pod uwagę to, że skarżący napomknął o konieczności zawarcia w raporcie danych dotyczących m.in. przewidywanej ilości wytwarzanych odpadów, należy również zauważyć, że raport zawiera informacje dotyczące gospodarki ściekami i odpadami, a zatem również i w tej części czyni zadość przepisom ustawy o udostępnianiu informacji. Nie doszło również do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o u.i.o.ś. Wbrew wywodom skargi w raporcie uwzględniono wpływ planowanej inwestycji na klimat akustyczny. Raport zawiera szczegółowe wyliczenie źródeł emisji hałasu z uwzględnieniem wielkości emisji zarówno z poszczególnych urządzeń jak i sumarycznie. Skarżący zarzuca, że organ nie dostrzegł, iż w raporcie zaniżono emisję hałasu z poszczególnych urządzeń – centrali nawiewno – wywiewnych, wentylatorów dachowych, urządzeń chłodniczych itp. w stosunku do danych zawartych w kartach informacyjnych tych urządzeń, stanowiących załącznik nr [...] do karty informacyjnej przedsięwzięcia. Wyjaśnić zatem należy, że w tekście jednolitym karty informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do pisma inwestora z dnia [...] r., tabelaryczne zestawienie urządzeń emitujących hałas (k. 62) jest identyczne z tym, które znajduje się na karcie 98 raportu. Skarżący odnosi się natomiast do załącznika nr [...], zawierającego karty informacyjne poszczególnych urządzeń i wywodzi, że zawarte tam dane nie są tożsame z danymi przyjętymi do obliczeń, które w jego ocenie zostały zaniżone. Analiza wspomnianych danych zawartych w raporcie, karcie informacyjnej przedsięwzięcia i załączniku nr [...] do karty prowadzi do wniosku, że w ujęciu tabelarycznym przyjęto wartości emisji hałasu tożsame w obu przypadkach (tj. karcie i raporcie) wyrażone jako poziom mocy akustycznej, natomiast dane z kart informacyjnych zawierają rozkład poziomu tej mocy w zależności od częstotliwości, a zatem nie są to dane tożsame. Ponadto wskazać należy, że w raporcie, na karcie 99 wyjaśniono, że parametry akustyczne urządzeń przyjęto jako przykładowe, na podstawie danych z inwestycji o podobnym charakterze, zaś wybór konkretnych urządzeń o podobnych parametrach nastąpi na etapie wyboru przez inwestora najkorzystniejszych ofert. Oznacza to zatem, że inwestor, aby zadośćuczynić warunkom realizacji przedsięwzięcia nie będzie mógł zastosować urządzeń emitujących większy, aniżeli wskazany w raporcie hałas. Za niezasadny sąd uznał zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.i.o.ś. W raporcie – jak sami skarżący wskazują, wyjaśniono jaki wpływ na środowisko wodne będzie miała planowana inwestycja i jakie środki zabezpieczające środowisko inwestor zamierza zastosować, aby zminimalizować ryzyko negatywnego oddziaływania na to środowisko. Wbrew twierdzeniom skarżących w raporcie szczegółowo opisano zarówno istniejące na terenie inwestycji warunki geologiczne jak i przewidywane oddziaływanie na wody podziemne i powierzchniowe, w tym przewidywane sposoby odwodnienia. Wyjaśniono również jakiego rodzaju zabezpieczenia mogą zostać zastosowane w przypadku obniżenia zwierciadła wody, w tym również odniesiono się do zasięgu oddziaływania mogącego powstać leja depresji. Sytuacja opisana w raporcie ma charakter potencjalny, zatem wszelkie rozważania na temat oddziaływania leja siłą rzeczy również muszą mieć charakter hipotetyczny. Zaskarżona decyzja nie narusza również art. 81 ust. 2 ustawy o u.i.o.ś. Nie można powiedzieć, że organ niejako przewiduje, że inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na środowisko, bowiem rzeczą organu w przypadku realizacji tak dużych inwestycji jest nie tylko określenie warunków środowiskowych, ale także zastosowanie mechanizmów ochronnych zapobiegających negatywnemu wpływowi na środowisko, w tym dopuszczenie działań likwidujących bądź minimalizujących skutki na wypadek, gdyby do negatywnego wpływu na środowisko miało dojść. W omawianej sprawie organ nałożył na inwestora dość restrykcyjne obowiązki m.in. w zakresie monitoringu porealizacyjnego, co w ocenie sądu nie może być traktowane jako przyjęcie przez organ, że inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na środowisko, ale stanowi przejaw podjęcia szeroko zakrojonych działań prewencyjnych, których celem jest ochrona środowiska. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących w przedmiocie naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o u.i.o.ś. Inwestor na żądanie RDOŚ w piśmie z dnia 26 czerwca 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 13 czerwca 2017 r., wyjaśnił z jakiego względu odstąpił od szczegółowego opisu wariantu alternatywnego, polegającego na budowie obiektu z parkingami podziemnymi. Wskazał również z jakich względów inwestycja nie będzie oddziaływać na złoża wód leczniczych K. II. Informacja ta została uznana za wystarczającą przez RDOŚ dla dokonania właściwej oceny wpływu inwestycji na złoża wód leczniczych. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 6a ustawy o u.i.o.ś. Wskazano wariant alternatywny w postaci realizacji inwestycji w wariancie z garażami podziemnymi. Doświadczenie życiowe wskazuje, że nie jest to wariant iluzoryczny, bądź stworzony na potrzeby niniejszego postępowania, bowiem tego rodzaju inwestycje powstają w takich właśnie wariantach. W piśmie z dnia [...] r., podobnie jak w raporcie wyjaśniono jednak z jakich przyczyn wariant ten nie powinien być realizowany - z uwagi na znacząco większą ingerencję w środowisko ze względu na warunki geologiczne. Już ten argument przemawia za tym, że wariant ten jest mniej korzystny dla środowiska i to w stopniu znaczącym. Stąd argumentacja dotycząca zaniechania dalszych rozważań i porównania dalszych parametrów jest przekonująca. W ocenie sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy o u.i.o.ś. wyjaśnić bowiem należy, że streszczenie w języku niespecjalistycznym ma służyć temu, aby te elementy raportu, które zawierają sformułowania w języku branżowym, niejednokrotnie również obliczenia i wzory, których zrozumienie może nastręczać trudności osobom nie posiadającym specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, stały się czytelne i poddawały się weryfikacji. A zatem, zdaniem sądu, ocena raportu w zakresie spełniania warunku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy o u.i.ś. powinna zmierzać do ustalenia, czy te części raportu, które nie zostały ujęte w streszczeniu opisane są w sposób zrozumiały i poddają się ocenie. Jeżeli raport spełnia powyższe wymagania, to nie ma potrzeby przepisywania jego fragmentów w streszczeniu tylko w tym celu, aby literalnie odpowiadał on treści przepisu. W badanej sprawie raport zawiera streszczenie w języku niespecjalistycznym, w którym w sposób przystępny opisano te elementy oceny oddziaływania na środowisko, które mają najistotniejszy wpływ z punktu widzenia jego ochrony i które w treści raportu opisane były językiem branżowym. W ocenie sądu, tak sporządzone streszczenie w języku niespecjalistycznym spełnia kryteria poprawności, o których była mowa wyżej. Zasadnym natomiast okazał się zarzut naruszenia przepisów procesowych to jest art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. wskazać w tym miejscu należy, że dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. polega na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy jest zobowiązany nie tylko do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, ale rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w tym w kontekście zarzutów odwołania. Rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy nie może się zatem sprowadzać do cytowania fragmentów raportu, czy decyzji pierwszoinstancyjnej, bez dokonania własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności nie może organ, jak trafnie podnieśli skarżący powoływać się na ocenę dokonaną przez inny organ. W badanej sprawie Kolegium, dokonując badania raportu oddziaływania na środowisko wskazało, że dokument ten został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, a następnie zweryfikowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, "ten wyspecjalizowany organ nie dokonałby pozytywnej oceny planowanego przedsięwzięcia w oparciu o przedstawiony niekompletny raport". Następstwem tego stwierdzenia jest konkluzja, iż raport zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy. Wniosek ten wynika zatem nie z własnej analizy organu odwoławczego, ale opiera się na przeświadczeniu, że skoro RDOŚ uznał raport za kompletny, to oznacza, że dokument ten spełnia nałożone przepisami prawa warunki. Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze podnosili zarzut naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy o u.i.o.ś., przejawiający się w tym, że raport nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji. Organ nie odniósł się do tego zarzutu, uznając że skoro RDOŚ nie zgłaszał zastrzeżeń w tym obszarze i uznał ustalenia zawarte w raporcie za wystarczające do dokonania oceny oddziaływania na środowisko, to jest to równoznaczne z uznaniem, iż dokument zawiera wszystkie przewidziane w art. 66 ustawy o u.i.o.ś. elementy. Analiza raportu prowadzi do wniosku, że w jednym tylko miejscu mówi on o oddziaływaniu na środowisko na etapie likwidacji – dotyczy to emisji pyłów. Jednocześnie autorzy raportu nie wypowiadają się, czy likwidacja planowanego obiektu może wywoływać negatywne skutki dla środowiska tylko w tym obszarze. W oparciu o tak sporządzony raport brak jest zatem możliwości ustalenia, czy autorzy opracowania nie przewidują żadnego innego wpływu na środowisko na etapie likwidacji, czy też brak zapisów w innych częściach raportu, dotyczących tej kwestii wynika z niedopatrzenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że określenie wpływu inwestycji na środowisko na etapie jej likwidacji jest to obligatoryjny element raportu, co wydaje się być zrozumiałe zważywszy na fakt, iż rozbiórka obiektu budowlanego może wiązać się ze zwiększoną emisją pyłów i gazów oraz spalin z pojazdów ciężarowych, wytworzeniem znacznej ilości odpadów i koniecznością ich zagospodarowania itp., które to działania mogą się okazać dotkliwsze dla środowiska aniżeli sama budowa. Skoro tak, to ocena tych zjawisk powinna być istotnym elementem ustalenia jaki będzie wpływ realizacji planowanego zamierzenia na środowisko w jej całokształcie, obejmującym nie tylko budowę, ale i likwidację. Skoro zatem raport oddziaływania na środowisko zawiera jedynie fragmentaryczne odniesienie się do tej kwestii, to naturalną konkluzją jest, że dokument ten nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych przepisami, czego nie zauważyło Kolegium. To z kolei oznacza, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a ponadto nie rozpoznał odwołania skarżących w tej części, w której dotyczyło ono wskazanego uchybienia przy sporządzaniu raportu. W tym stanie rzeczy rolą organu odwoławczego będzie ponowne szczegółowe zbadanie raportu w kontekście wskazanych wyżej uwag i rozpatrzenie zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy o u.i.o.ś. oraz wydanie rozstrzygnięcia, zawierającego uzasadnienie stanowiska organu, dotyczącego tej kwestii. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t.), orzekł o jej uchyleniu. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 wskazanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. oz. 265 – j.t.).