II SA/Sz 494/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Stefan Kłosowski ( spr.) Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi A. i K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta zatwierdził opracowany przez geodetę M. S. projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha [...] m 2 położonej w [...] przy ul. [...] obr. ewid. [...] [....], na działki nr [...],o pow.[...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow.[...]na [...] m2. Postępowanie dotyczące podziału w/w nieruchomości zostało wszczęte z urzędu, w związku z realizowaną modernizacją drogi [...] nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji podziałowej wskazano, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. oraz planie szczegółowym przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., obszar wydzielonych działek nr . [...] i [...] znajduje się w granicach terenów elementarnych oznaczonych symbolami: [...] i [...] (miejska droga ekspresowa) stanowiących rezerwację terenu na cele ulicy. Działki te wydzielane są z przeznaczeniem na realizację inwestycji pn. modernizacja drogi [...] nr [...] na odcinku [...] – [...]. Ulica [...] objęta jest strefą ochronną Parku Krajobrazowego [...], teren jest częściowo objęty zespołem przyrodniczo - krajobrazowym "[...]". Przy opracowaniu projektu podziału uwzględniono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. znak [....] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt techniczny opracowany w [...] r. przez Spółkę A. dla inwestycji modernizacja drogi [...] nr [...] odcinek [...] – [...], oraz opinię o terenie wydaną przez Wydział Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. W [...] r. współwłaściciele działki Nr [...] A. i K. Ł. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że dokonując podziału działki nr [...] Prezydent Miasta błędnie uznał, że wydzielone działki nr [...] i [...] znajdują się w granicach terenu elementarnego [...] oraz [...], zarezerwowanych w planie miejscowym na cele publiczne (ulica zbiorcza, miejska droga ekspresowa). Zdaniem wnioskujących, działki te w całości położone były w granicach terenu elementarnego oznaczonego symbolem [...], dla którego obowiązujący plan miejscowy przewidywał zespół przyrodniczo krajobrazowy pod nazwą "[...]", będący strefą parku krajobrazowego [...]. Podział nieruchomości został zatem dokonany niezgodnie z obowiązującym w dniu wydania decyzji podziałowej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i z naruszeniem art. 93 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami – co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa. W piśmie z dnia [...] r. pp.Ł. rozwinęli powyższe zarzuty, wskazując, iż: I. Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo - krajobrazowe, ustanowiono na części działki nr [...] zespół przyrodniczo - krajobrazowy pod nazwą "[...]" oraz wprowadzono na tym obszarze określone zakazy i ograniczenia. Uchwała ta weszła w życie wspólnie z uchwałą Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. "[...]" to jedyny cel publiczny uwzględniony w planie miejscowym dla tego obszaru. II. Rezerwacja terenu pod realizację celu publicznego - budowę ulicy [...] - zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. przebiegała w terenie elementarnym [...]. Z tego powodu organ nie mógł przeprowadzić z urzędu podziału ich nieruchomości. III. Błędne jest stanowisko organu, że uchwała nr [...] nie dotyczy obszaru wydzielonych działek nr [..] i [...]. Przeczą temu decyzje: Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. dotyczące zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzje te wskazują lokalizację całej ich nieruchomości tj. Skarżących z treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji modernizacji drogi [...] nr [...], wynika przebieg linii regulacyjnej ulicy. Poza tymi liniami teren nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia gruntów z rolnych na nierolne i leśnych na nieleśne. Wydzielone działki nr [...] i [...] leżą poza liniami regulacyjnymi ulicy. Organ nie przeprowadził procedury planistycznej zmieniającej w planie miejscowym przeznaczenie gruntów. Ponadto w opracowanym projekcie technicznym drogi linia regulacyjna ulicy pokrywa się z linią regulacyjną wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak również z linią na projekcie podziału nieruchomości oddzielającą działkę nr [...] od działki nr [...]. V. Uszczegółowienie przebiegu linii rozgraniczających poszczególnych terenów elementarnych w projekcie technicznym drogi [...] nr [...] nie zmienia faktu, że wydzielone działki nr [...] i [...] leża w obszarze "[...]". Wszystkie inwestycje dotyczące drogi - zdaniem skarżących - muszą być dokonywane w granicach linii regulacyjnych ulicy. Inwestycja wykroczyła poza linie regulacyjne ulicy, a zatem jest niezgodna z obowiązującym w dniu wydania decyzji podziałowej miejscowym planem zagospodarowania: przestrzennego. VI. Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości co prawda wskazuje położenie ulicy [...] w strefie ochronnej Parku Krajobrazowego "[...]" oraz zespole przyrodniczo - krajobrazowym "[...]", jednakże nie odniesiono się w decyzji do obowiązujących na tym obszarze ograniczeń. VII. Skarżący wnoszą o wyznaczenia przebiegu linii rozgraniczających poszczególne tereny elementarne na mapie o skali [...], przy zastosowaniu identyfikatorów geodezyjnych. działek [...] i [...], jak również o zaznaczenie obszaru "[...]". Po rozpatrzeniu w/w wniosku i rozważeniu przedstawionych wyżej argumentów oraz przeprowadzeniu analizy planu zagospodarowania przestrzennego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 Kpa, w związku z art. 93 ust. 1 , art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz.741, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 49, poz. 484)) oraz w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 16, poz. 150 z dnia 11 lipca 1994 r.) i uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 16, poz. 150 z dnia 16 grudnia 1994r.) odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta, znak: [...], z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m kw, położonej w [...] przy ul. [...], obr. ewidencyjny [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że prowadząc postępowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do organu I instancji o naniesienie na wyrys planu miejscowego granic wydzielonych działek nr [...] i [...] oraz uściślonych projektem technicznym drogi linii rozgraniczających tereny elementarne [...], [...] i [...]. Organ I instancji naniósł na wyrys z planu miejscowego granice wydzielonych działek nr [...] i [...] oraz uściślone linie rozgraniczające ulicy [...]. Zgodnie z treścią obowiązującego w dacie wydania decyzji podziałowej art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można było dokonać, jeżeli był on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczyła zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości dla obszaru objętego podziałem obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [..] r., zmieniony następnie uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. (I edycja zmiany planu). Dla przedmiotowego obszaru nie miał natomiast odniesienia plan zagospodarowania przestrzennego [...], przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. W dniu wydania decyzji podziałowej działka nr [...] położona była w granicach terenu elementarnego [...]., który graniczył z terenami elementarnymi oznaczonymi w planie symbolami [...] i [...]. Na rysunku planu linia rozgraniczająca teren elementarny [...] od terenów [...] i [...] oznaczona jest linią w części ciągłą, a w części przerywaną. Zgodnie z legendą rysunku planu, linia przerywana oznacza przybliżone linie rozgraniczające tereny elementarne, dla których podstawą uściślenia ich przebiegu mogą być w szczególności plany realizacyjne, projekty techniczne, projekty koncepcyjne (ustalenie ogólne planu [...]). Zatem dla oceny prawidłowości przeprowadzonego podziału nieruchomości konieczne jest zbadanie, czy i w jaki sposób zostały uściślone linie rozgraniczające poszczególne tereny elementarne. Dla modernizowanej drogi [...] nr [...] został opracowany w [...] r. przez Spółkę A. projekt techniczny, który przewidywał przebudowę odcinka drogi [...] nr [...] poprzez poszerzenie pasa drogowego, wyznaczenie nowej granicy tego pasa, budowę dróg dojazdowych do nieruchomości przyległych do pasa drogowego. Projekt ten uściślił linie rozgraniczające poszczególne tereny elementarne w ten sposób, że granica terenów komunikacji publicznej [...] i [...] objęła zarówno pas drogowy w projektowanych nowych jego granicach, jak i zaprojektowane na potrzeby funkcjonowania ulicy dojazdy do nieruchomości przyległych. Na odcinku działki nr [...] nowa granica pasa drogowego przebiegała po granicy wydzielanej działki nr [...]. Z kolei wydzielana działka nr [...] objęła projektowany dojazd do nieruchomości położonych poza pasem drogowym. Zatem obydwie wydzielone działki [...] i [...] według opracowanego projektu modernizacji drogi [...] nr [...] weszły w skład terenów elementarnych [...] i [...], które w planie były zarezerwowane na cele ulicy. Zarówno projekt techniczny modernizowanej drogi, jak i następnie projekt podziału nieruchomości zostały opracowane na mapach geodezyjnych terenu w skali [...], z związku z czym złożony przez strony w postępowaniu wniosek dotyczący wyznaczenia przebiegu linii rozgraniczających tereny elementarne na mapie w skali [...] nie został uwzględniony. Przebieg linii rozgraniczających poszczególne tereny elementarne wyznaczył projekt techniczny drogi a potwierdził projekt podziału nieruchomości. Opracowania te znajdują się w aktach postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniu wnioskodawców o położeniu wydzielonych działek w terenie elementarnym ([...].) nie mogą przesądzać wskazania z decyzji Nr [...], postanowienia z dnia [...] r. oraz decyzji Nr [...]. Granice poszczególnych terenów elementarnych zostały bowiem uściślone w projekcie technicznym drogi, a nie w przywołanych decyzjach i postanowieniu. Ponadto w/w decyzje i postanowienie odnosiły się do obszaru działki nr [...] przed podziałem. Z pewnością część tej nieruchomości, nieobjęta projektem modernizacyjnym drogi [...] nr [...], położona była w obszarze terenu elementarnego oznaczonego w planie symbolem [...]. Realizacji ulicy zgodnie z projektem technicznym, wbrew twierdzeniu skarżących, nie sprzeciwiało się objęcie części projektowanej ulicy zespołem przyrodniczo - krajobrazowym "[...]". Zespół przyrodniczo - krajobrazowy był terenem chronionym na mocy odrębnej uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [..] r. w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo - krajobrazowe, która wprowadziła na terenie chronionym zakaz budowy obiektów i urządzeń, za wyjątkiem dopuszczonych planem realizacyjnym całego obszaru chronionego (§ 11 ust. 3 lit. e). Z dniem 1 stycznia 1995 r. utraciły moc obowiązującą przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które przewidywały sporządzanie ogólnych i szczegółowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 26 i art. 27 tej ustawy). Wskazany w uchwale Nr [....] plan realizacyjny należało traktować w kategorii planu szczegółowego dla wskazanego obszaru. Zatem z dniem 1 stycznia 1995 r. odpadła prawna podstawa do sporządzania odrębnego, funkcjonującego obok planu ogólnego, planu szczegółowego, o którym mowa w uchwale. Przeznaczenie terenu wyznaczały ustalenia jednego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] i zmienionego następnie uchwałami Nr [...] i Nr [...]. Skoro natomiast w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego dopuszczono realizacje drogi na obszarze chronionym, ustalenia dotyczące wykorzystania terenu w tym celu miały pierwszeństwo przed ograniczeniami wynikającymi z ochrony terenu. Zarzut strony, że w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości organ nie wskazał informacji o ograniczeniach obowiązujących na obszarach chronionych Parku Krajobrazowego "[...]" oraz zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]" nie jest zasadny. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości przywołano ustalenia planu dla wydzielanych działek. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał ustaleń dotyczących zakazów obowiązujących na terenach chronionych. Zakazy wynikały z innych aktów prawnych niż plan zagospodarowania przestrzennego (ustalenie wstępne [...] planu). SKO nie zgodziło się również z twierdzeniem strony, iż linie rozgraniczające poszczególne tereny elementarne powinny przebiegać zgodnie z liniami regulacyjnymi ulicy [...] wyznaczonymi kolorem [...] w załączniku graficznym do decyzji Prezydenta z dnia [..] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była podstawą do sporządzenia - projektu technicznego drogi. W załączniku graficznym do decyzji, na odcinku ulicy graniczącym z działką nr [...] linia regulacyjna ulicy oznaczona została linią [...], co oznaczało, że może podlegać korektom. Szczegółowy projekt techniczny drogi wyznaczył nową linię regulacyjną ulicy. W projekcie podziału nieruchomości odzwierciedlenie zarówno aktualne linie regulacyjne ulicy, które pokrywały się z granicami geodezyjnymi działek jak i projektowane linie regulacyjne ulicy, przebiegające po nowych granicach wydzielanych nieruchomości. Nie oznaczało to jednak, że linie regulacyjne w projektowanym kształcie pokrywały się z granicami geodezyjnymi działki. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podział nieruchomości był zgodny z obowiązującym w dacie podziału miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i był niezbędny do realizacji celu publicznego. Decyzja podziałowa nie naruszała prawa, a w szczególności nie naruszała przepisów art. 93 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium nie dopatrzyło się również żadnej z innych wad wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1,3,4,5,6 i 7 Kpa, w związku z czym orzekło jak na wstępie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium, w dniu [...] r. A. i K. Ł. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta, znak: [...], z dnia [...] r. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko, że tereny elementarne [...] i [...] nie obejmowały wydzielanych działek nr [...] i [...]. Linia rozgraniczająca te tereny elementarne od terenu elementarnego [...] przebiegała zgodnie z istniejącą linią regulacyjną ulicy, a nie linią wyznaczającą projektowana zmianę granicy pasa drogowego. Wniosek ten skarżący wywodzą z faktu, iż w dniu wydania kwestionowanej decyzji obszar położony poza liniami regulacyjnymi ulicy nie posiadał zgody na zmianę przeznaczenia z rolnego na nierolny i z leśnego na nieleśny. Zmiana taka mogła być wydana jedynie w trybie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie nastąpiło. Ponadto skarżący twierdzą, że ustalenia uchwały nr [...] z dnia [...] r w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo krajobrazowe zostały wprowadzone do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] z dnia [...] r Zostały zatem wprowadzone do planu wszystkie zakazy i ograniczenia wynikające z uchwały nr [...], w związku z czym nie można było przyjąć planowanej linii regulacyjnej ulicy z projektu technicznego drogi jako linii wyznaczającej granice terenów elementarnych [...] i [..], ponieważ uchybiało to zakazom i ograniczeniom wprowadzonym do planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast na potrzeby inwestycji drogowej wyznaczono teren elementarny [...]., w obrębie którego zakazy te nie obowiązywały. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem Kolegium, iż o położeniu wydzielonych działek w terenie elementarnym [...]. nie przesądzają wskazania z decyzji Nr [...], postanowienia z dnia [...] r. oraz decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta . Skoro decyzje i postanowienia te zostały wydane po sporządzeniu projektu technicznego drogi, zatem powinny również uwzględniać stan wynikający z tego projektu. Decyzje te, dowodzą, że wydzielone działki nr [...] i [...] leżały faktycznie w terenie elementarnym [...]. Skoro zatem w decyzji podziałowej wskazano, iż działki nr [...] i [...] leżą w granicy terenów elementarnych [...] i [...], to wskazanie takie poświadcza nieprawdę i powinno skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Zarzucili też, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło ich wniosku dowodowego o sporządzenie mapy z naniesioną lokalizacją wydzielanych działek w odniesieniu do terenów elementarnych [...], [...] i [...] oraz terenu chronionego "[...]". Zarzucili także, że Kolegium nie uwzględniło jako dowód w sprawie przedłożonej przez nich opinii urbanistycznej oraz wskazanych powyżej decyzji Prezydenta Miasta. W związku z powyższym skarżący podtrzymali zarzuty naruszenia w decyzji podziałowej przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. uznając, że odpowiada ona prawu. Zdaniem Kolegium - dla takiej oceny przesądzające jest ustalenie, w granicach jakich terenów elementarnych był położony sporny obszar w dniu zatwierdzenia podziału nieruchomości. Dla ustalenia przebiegu granicy pomiędzy poszczególnymi terenami elementarnymi Kolegium oparło się na przepisie prawa miejscowego - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., i zmienionego następnie uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [..] r Jako dowody w sprawie Kolegium przyjęło: opracowany w [...] r. przez Spółkę A. projekt techniczny dla modernizacji drogi [..], decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji drogi [...] nr [...], projekt podziału nieruchomości - działki nr [...] sporządzony przez geodetę M. S., załącznik graficzny do opinii o terenie wydanej przez Wydział Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. ([...]). Dowody te szczegółowo wskazują przebieg linii rozgraniczających poszczególne tereny elementarne na obszarze położenia spornej nieruchomości. Obowiązujący w dniu zatwierdzenia podziału nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., zmieniona następnie uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r.) lokował działkę nr [...] w granicach terenu elementarnego [...]., który graniczył z terenami elementarnymi oznaczonymi w planie symbolami [...] i [...]. Na rysunku planu linia rozgraniczająca teren elementarny [...] od terenów [...] i [...] oznaczona jest linią w części [...], a w części [...]. Zgodnie z legendą rysunku planu linia [...] oznacza przybliżone linie rozgraniczające tereny elementarne, dla których podstawą uściślenia ich przebiegu mogły być w szczególności plany realizacyjne, projekty techniczne, projekty koncepcyjne. Projekt techniczny modernizowanej drogi opracowany w [...] r. przez Spółkę A. był projektem technicznym, o którym mowa w ustaleniu [...] planu miejscowego i był podstawą do uściślenia linii rozgraniczających tereny elementarne [...], [...] i [...]. Projekt techniczny wyznaczał sposób przebudowy ulicy. Przebudowa zmierzała do poszerzenia pasa drogowego na określonym odcinku, co prowadziło do wyznaczenia nowej granicy pasa drogowego. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem strony, że linia rozgraniczająca tereny elementarne [...] i [...] od terenu elementarnego [...] przebiegała zgodnie z istniejącą już linią regulacyjną ulicy, skoro ulica miała zostać poszerzona. Linie regulacyjne ulicy ulegały zatem zmianie, co przewidywał zarówno plan miejscowy, wskazując tylko przybliżone linie rozgraniczające wskazane tereny elementarne do dalszego uściślenia, jak również decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji - modernizacji drogi, wskazując przybliżone linie rozgraniczające teren inwestycji naniesione linią [...] kolorem [....] na załączniku graficznym. O zmianie linii regulacyjnych ulicy przesądził projekt techniczny modernizacji drogi. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz opracowanym projektem technicznym, obszar wydzielonych działek nr [...] i [...] wszedł w skład terenów elementarnych [...] i [...], ponieważ bezpośrednio był związany z modernizacją drogi, tym samym służył celowi określonemu w planie - rezerwacji terenu na cele ulicy (ustalenie [...] dla terenu elementarnego [...], ustalenie [...] dla trenu elementarnego [...] i ustalenie [...] dla terenu elementarnego [...]). Projekt techniczny stanowił podstawę do sporządzenia przez merytoryczny wydział) Urzędu Miejskiego opinii o terenie dla potrzeb podziału nieruchomości, a następnie do sporządzenia przez uprawnionego geodetę projektu podziału nieruchomości. Na załączniku graficznym do opinii o terenie sporządzonym na podkładzie mapowym w skali [..] wyrysowano nowe linie regulacyjne ulicy w związku z jej modernizacją, w nawiązaniu do projektu technicznego przebudowy drogi. Z kolei geodeta przeprowadził prace geodezyjne w terenie oraz wytyczył, w tym również na podkładzie mapowym o skali [...], granice i punkty geodezyjne działek [...] i [...]. Z załącznika graficznego do opinii o terenie, jak również z projektu podziału nieruchomości wynika, że granice wydzielonych działek obejmują ściśle teren pod projektowaną przebudowę drogi, zgodnie z wcześniejszym projektem technicznym. Kolegium uznało zatem załącznik graficzny do opinii, jak i projekt podziału nieruchomości jako wiarygodne dowody w sprawie, pozwalające na ścisłe określenie części obszaru działki nr [...] przeznaczonego pod modernizację drogi. Podział nieruchomości miał na celu realizację przebudowy drogi, to jest wykorzystanie terenu zgodnie z przeznaczeniem planu miejscowego (przeznaczenie na cele ulicy, a więc na cele inne niż rolne i leśne), zatem nie doszło do naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wobec czego zarzut strony dotyczący rażącego naruszenia wskazanego przepisu jest nietrafny. Skarżący zasadnie podnieśli, że ustalenia dotyczące zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]" (teren chroniony na mocy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo - krajobrazowe) wprowadziła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Obszar zespołu przyrodniczo - krajobrazowego obejmował również cześć terenu elementarnego [...]., co jest zgodne z twierdzeniem skarżących. Do planu zagospodarowania przestrzennego dla chronionego obszaru zostały wprowadzone ograniczenia, jednakże wynikające z uchwały Nr [...] o zmianie planu miejscowego, a nie jak wywodzą skarżący z uchwały Nr [...]. Regulacja pkt. [...] załącznika tekstowego do uchwały Nr [...] zmieniła ustalenia szczegółowe dla terenów elementarnych [...]., [...]. i [...]. I tak, dla terenu elementarnego [...]. ustalenie szczegółowe [...] wprowadziło na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego zakaz lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń za wyjątkiem dopuszczonych opracowaniem planistycznym, o którym mowa w ustaleniu [...] i obiektów infrastruktury technicznej, koniecznych ze względu na ukształtowanie terenu oraz wymogi techniczne. Podobne ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego [...] wprowadzono w pkt. [...]. Z kolei ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego [...] nie wprowadzały podobnych zakazów lokalizacyjnych. Ustalenia zawierały jedynie informację, iż ulica jest objęta strefą ochronną Parku Krajobrazowego "[...]" (ustalenie [...]), a teren elementarny częściowo jest objęty zespołem przyrodniczo - krajobrazowym "[...]" (ustalenie [...]). Jednocześnie zgodnie z ustaleniem [...] dla tego terenu elementarnego przewidziano rezerwację na cele ulicy. Przywołane ustalenia planu przeczą zatem stanowisku skarżących, że na obszarze terenu elementarnego [...] obowiązywały zakazy związane z wprowadzonymi formami ochrony przyrody, ponieważ pozostawałyby one w oczywistej sprzeczności z rezerwacją terenu na cele ulicy. Kolegium w przedmiotowym postępowaniu nie uwzględniło przedstawionej przez stronę opinii urbanisty z dnia [...] r. dotyczącej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] działki nr [...]. Opinia ta została bowiem sporządzona bez analizy projektu technicznego modernizacji drogi [...]. Z uwagi na ustalenie ogólne [...] planu miejscowego, opinia urbanistyczna powinna uwzględniać granice terenów elementarnych uściślonych w tym projekcie technicznym. Kolegium nie uwzględniło również przedstawionych przez stronę w postępowaniu: decyzji Nr [...], postanowienia z dnia [...] r. oraz decyzji Nr [..] Prezydenta Miasta. Rozstrzygnięcia te nie mogą stanowić podstawy do ustalenia przeznaczenia spornego terenu, ponieważ przeznaczenie terenu wynikało z przepisu prawa miejscowego jakim był miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Kolegium nie uwzględniło także wniosku strony o sporządzenie mapy w skali [...] z naniesionymi na niej obszarami terenów elementarnych [...], [...], [...], obszaru chronionego "[...]", bowiem położenie nieruchomości i granice poszczególnych terenów elementarnych zostało stwierdzone na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie, to jest projektu technicznego przebudowy drogi, projektu podziału nieruchomości, załącznika graficznego do opinii o terenie. Z dowodów tych wynika, że granice terenów elementarnych [...] i [...] przebiegały po wytyczonych nowych liniach regulacyjnych ulicy, natomiast obszar pozostałej części działki nr [...] położony poza tymi liniami znajdował się w granicach terenu elementarnego [..]. W pozostałym zakresie tezy dowodowej, to jest objęcia terenów elementarnych [...], [...] i [...] zespołem przyrodniczo -,- krajobrazowym "[...]", okoliczność ta nie jest sporna, a ponadto znajduje potwierdzenie w zapisach planu dla poszczególnych terenów elementarnych. Zgłoszony przez stronę wniosek dowodowy nie został zatem uwzględniony, ponieważ okoliczności, które miałyby za pośrednictwem takiego dowodu zostać wykazane zostały już stwierdzone innymi dowodami. Z przyczyn powyżej wskazanych Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. wady określonej wart. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podział nieruchomości był zgodny z obowiązującym w dacie podziału miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i był niezbędny do realizacji celu publicznego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją A. i K. Ł. zaskarżyli ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art.97 ust. 3 i 5 oraz z art. 93 ust.1, 2, 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741), w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej, 3. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1,2,3,4,5,11 i art. 18 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji podziałowej, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 ust.1 ustawy z dnia 03 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1995 r. Nr 16, poz.78). W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali rozwinęli argumentację przytoczoną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta miasta z [...] r. zatwierdzającej podział nieruchomości gruntowej, której skarżący byli jedynymi właścicielami tj. działki nr [...] na działki [...], [...] i [...] z jednoczesnym wydzieleniem na cel publiczny - modernizację drogi [...] nr [...] działek [...] i 387/14. Zdaniem skarżących błędne jest zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że obszar wydzielonych działek [...] i [...] znajduje się w terenach elementarnych odpowiednio: [...] - ulica [...] i [...] –[...] droga [...]. Skarżący podnoszą, iż z włączonego do akt sprawy, dostarczonego przez skarżących materiału dowodowego wynika, że cała ich nieruchomość, w tym i wydzielone z podziału działki [...] i [...] leżały w terenie elementarnym [...]. Dowody te, to dokumenty sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, wydane w oparciu o zapisy obowiązującego miejscowego planu ogólnego przestrzennego zagospodarowania miasta [...], takie jak: decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr [...] z [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, postanowienie Prezydenta Miasta z [...] r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wypis i wyrys z planu przestrzennego zagospodarowania miasta [...] z [...] r. znak: [...]. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy bezzasadnie nie uznał tych dowodów. W aktach sprawy postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji podziałowej, jak i w aktach sprawy postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym /SKO/, nie znajdują się żadne dokumenty, sporządzone zgodnie z wymogami art.76 § 1 kpa i art.93 ust.93 ustawy z 21.08 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz.741), w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej, czy inne dowody wskazujące na to, że nastąpiła zmiana przynależności ww. działek do innego terenu elementarnego. Pismo dotyczące zaopiniowania wstępnego projektu podziału znak: [...] z [...] r. nie posiada formy wymaganej art. 93 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami - formy postanowienia prezydenta miasta, na które przysługuje zażalenie. Wydana w takich okolicznościach decyzja jest - zdaniem skarżących - obciążona wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa). W dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej skarżący byli jedynymi właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Jedyny "cel publiczny" jaki został uchwalony w planie zagospodarowania przestrzennego miasta w dn. [...] r., to zespół przyrodniczo-krajobrazowy [...]. W obszarze działek [...] i [...] nie obowiązuje podwydzielenie [...] - rezerwacji na cele ulicy jak twierdzi organ odwoławczy. Widać to na rysunku planu i wynika to z wypisu i wyrysu dla działki [...] z [...] r. Nie spełniono więc wymogów określonych w art.97 ust. 3 i 5 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej. W tej sytuacji podziału ich działki nie można było przeprowadzić w trybie "z urzędu". Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podziałową sankcjonuje dopuszczalność zmiany granic, powierzchni terenów elementarnych i innych elementów zatwierdzonego i obowiązującego, miejscowego planu ogólnego przestrzennego zagospodarowania miasta [...], bez zachowania procedury przewidzianej art. 18 ust. 3 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa nie pozostawia jednak tego zagadnienia do rozstrzygnięcia w trybie decyzyjnym. W dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej na rysunku planu przestrzennego zagospodarowania miasta [...], linia rozgraniczająca tereny elementarne [...] z, [...] i [...] w przebiegu działek [...] i [...], była narysowana jako [...] - przybliżona. Pokrywała się z linią regulacyjną ulicy [..]. Ustalenia ogólne [...] planu pozwalało w takiej sytuacji na uszczegółowienie jej przebiegu przy użyciu projektu technicznego. Nie można było do tego użyć projektu technicznego opracowanego przez Spółkę A. z [...] r., ponieważ nie został on zatwierdzony do realizacji ważną decyzją o pozwoleniu na budowę, nie został zweryfikowany pod kątem zgodności z planem przestrzennego zagospodarowania i do dnia wydania zaskarżonej decyzji podziałowej, nie wszedł on do obrotu prawnego. Nie można też było do uszczegółowienia przebiegu linii rozgraniczającej użyć projektu technicznego, przygotowanego w związku z przebudową drogi [..] nr [...], ponieważ w dniu uchwalania ostatecznej wersji planu – [...] r. projekt ten nie istniał, a w chwili badania prawidłowości przeprowadzania uszczegółowienia przez organ odwoławczy, był nieważny na skutek decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak: [...] z dnia [...] r. i decyzji znak: [...] z dnia [....] r. wydanej na podstawie prawomocnego wyroku NSA w Warszawie z dn. 2. grudnia 2004 r. w sprawie o sygn.: 7/IVSA3558/03, o czym organ pierwszej instancji bezsprzecznie wiedział, bo sprawa dotyczyła go bezpośrednio. Jedynie projekt techniczny drogi, wg którego została zbudowana w kształcie istniejącym w dniu uchwalenia ostatecznej wersji planu przestrzennego zagospodarowania, mógł być do tego celu użyty. Organ I instancji uszczegółowienie przeprowadził jednak w oparciu o projekt Spółki A. z [...] r., przy użyciu linii "projektowanej zmiany granicy pasa drogowego", choć linia ta nie posiadała kwalifikacji aby do tego posłużyć. Wadliwość tak przeprowadzonego uszczegółowienia potwierdza to, że: - linia "projektowanej zmiany granicy pasa drogowego" z projektu Spółki A. z [...] r. nie pokrywa się z linią regulacyjną ulicy z załącznika graficznego do decyzji prezydenta nr [...] z [...] r. o warunkach zabudowy, a powinna, bo projekt techniczny sporządzono w oparciu o tę decyzję, - nastąpiła zmiana granic terenów elementarnych [...], [...], [...] i "[...]" i ich powierzchni, w planie zagospodarowania ściśle, ilościowo ujętych, np. powierzchnia terenu elementarnego [...], określona na [...] ha została pomniejszona o powierzchnię działek [...] i [...]. Powierzchnia terenów elementarnych [...], [...] ha i [...] została powiększona o powierzchnię działek [...] i [...], powierzchnia [...]" [...] ha uległa zmniejszeniu o powierzchnię działek [...] i [...]. Ustalenie ogólne [...] nie daje prawa do zmiany w trybie decyzyjnym granic i powierzchni na skutek uszczegółowienia. Nie daje prawa do obejścia przepisu art.18 ust.3 /tryb zmiany przepisów planu według ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. I Edycja Zmiany Planu /Uchwała Rady Miejskiej Nr [...] Dz.U. Woj.[....].Nr [...], poz. [...]/ z [...] r. wprowadza na obszar m.in. działki [...]- obszar zajmowany przez wydzielone działki [...] i [...], zespół przyrodniczo-krajobrazowy "[...]". Oznaczało to liczne zakazy i poważne ograniczenia w sposobie zagospodarowania tych terenów, a uniemożliwiające przeprowadzenie wspomnianej inwestycji. Na konieczność wzięcia ich pod uwagę przy planowaniu inwestycji wskazywał zarówno projektant jak i Prezydent Miasta w decyzji z [...] r. Nr [..] o warunkach zabudowy dla inwestycji modernizacja drogi [...] nr [...], mówiąc, że tereny poza liniami rozgraniczającymi /zaznaczone na [...] linie regulacyjne ulicy/ - nie posiadają zgody na zmianę przeznaczenia z rolnych na nierolne i leśnych na nieleśne. W kontekście wspomnianej I Edycji Zmiany Planu należy zauważyć, że chodzi o las chroniony ustawą o ochronie przyrody. W aktach postępowania brak dowodów na zmianę przeznaczenia tych terenów, przeprowadzoną zgodnie ze wspomnianą już procedurą zmiany planu obowiązującą w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji - zdaniem skarżących – zachodzi naruszenie przepisu art.93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W takich warunkach podział jest niedopuszczalny, zatem decyzja utrzymująca w mocy tak wydaną decyzję podziałową, jest obciążona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżących z dnia [...]r. dodatkowo wskazano, iż w decyzji Prezydenta Miasta z [...] r. zatwierdzającej podział ich nieruchomości nie wskazano ani podstawy prawnej, ani uzasadnienia dla dokonanej w niej zmiany przynależności wydzielonej działki [...] do terenu elementarnego [...] - droga [...], a działki [...] do terenu elementarnego [...] – [...] droga [...], a co za tym idzie i przeznaczenia tych działek. Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z [...] r. w sprawie zmiany Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta [...] - wprowadzono na obszar między innymi (części działki [..] - obejmujący również wydzieloną działkę [..] i częściowo działkę [...], zespół przyrodniczo - krajobrazowy "[...]". Dla obszaru w/w działek jest to jedyny "cel publiczny" - w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wpisany do planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący do końca okresu jego ważności tj. do [..] r.. Oznaczało to wprowadzenie na ten obszar ograniczeń w sposobie zagospodarowania, określonych szczegółowo w uchwale Rady Miejskiej Nr [..] z [...] r. w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo - krajobrazowe, a uniemożliwiających realizowanie na tym obszarze inwestycji pod nazwą modernizacja drogi [...] nr [...], oznaczającej ostatecznie budowę m. in. nowej, [...] jezdni, mostu [...] i drogi [...], której zakres zupełnie nie odpowiada zakresowi właściwemu dla "modernizacji". Na etapie przygotowywania projektu technicznego wspomnianej inwestycji, projektant Spółki A.. informował w swoim piśmie z [...] r. (znak: [...]), że tereny poza liniami regulacyjnymi ulicy [...] nie mają zgody na zmianę przeznaczenia "z leśnych na nieleśne", a korekta łuku skrętu między [...] a skrzyżowaniem z ul. [...] wymaga zmiany ich przeznaczenia. Dla umożliwienia realizacji tej inwestycji niezbędne było podjęcie i przeprowadzenie procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla m.in. obszaru wydzielonych później działek [...] i [...]. Dnia [...] r. Rada Miasta uchwałą Nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany [...] Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta [...], zobowiązała Zarząd Miasta do opracowania projektu zmiany planu. W uzasadnieniu do projektu tej uchwały napisano, że "celem zmiany jest korekta odcinka linii regulacyjnych ulicy [...] związana z projektem jej przebudowy". Załącznik graficzny, obrazujący obszar zmiany [...] określa nowy - postulowany przebieg linii regulacyjnej ulicy [...] w przebiegu wydzielonych później działek [...] i [...], stanowiąc granicę między nimi a wydzieloną później działką [...]. Obowiązująca linia regulacyjna ulicy [...], ustanowiona w obowiązującym planie, pokrywała się z linią rozgraniczającą tereny elementarne [...], [...] od terenu [...] i stanowiła granicę własności gruntów. Jej przebieg został wyraźnie oznaczony sprecyzowany w załączniku graficznym do decyzji Prezydenta Miasta Nr [..] z [....] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji modernizacja drogi [...] nr [...], znak: [..] - w aktach sprawy. Obszar zawarty między obowiązującą linią regulacyjną ulicy, wyznaczoną w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, a projektowanym jej przebiegiem określonym w załączniku do uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z [...]r. (dla niego nie było zgody na zmianę przeznaczenia "z rolnych na nierolne, z leśnych na nieleśne"), pokrywa się z powierzchnią wydzielonych działek [...]i [...]. Nie uchwalono jednak tej zmiany - Zarząd Miasta nie przeprowadził procedury formalnoprawnej tej zmiany' do dnia wydania zaskarżonej decyzji podziałowej Prezydenta Miasta tj. do [...]r.. Nie uchwalono jej z resztą w ogóle. Uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z [...] r. została uchylona uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [..] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia Miejscowego planu zagospodarowania "[...]" w [...]. Z uzasadnienia do niej wynika, że uchylenie uchwały Nr [...] z [...] r. nie wynikało z tego, że ustały przesłanki, dla których została uchwalona. Do dnia dzisiejszego nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru. Uchylenie uchwały Rady Miasta Nr [...] z [...] r. jest niepodważalnym dowodem na brak zgodności projektowanej inwestycji modernizacyjnej z przeznaczeniem określonym zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd i podział nieruchomości na ten cel jest również niezgodny z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej. Podział ich nieruchomości w takich warunkach, w trybie "z urzędu" był zatem niedopuszczalny w związku z przepisem prawa materialnego art. 93 ust. 1,2 oraz art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ponieważ plan zagospodarowania przestrzennego nie ustanowił na obszarze działek [...] i [...] celu publicznego jakim była m. in. budowa [...] jezdni, [...] i drogi dojazdowej do [...]. Czyni to zaskarżoną decyzję podziałową nieważną z mocy prawa. Mimo, że zmiany planu nie uchwalono, to jednak postulowany zakres zmiany został bezprawnie wprowadzony do obrotu prawnego. Decyzją z [..] r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody Nr [..] z dnia [...] r, udzielającej pozwolenia na przebudowę drogi [...] nr [..] w przebiegu działki [...], a decyzją z [..] r. znak: [...] wydaną na podstawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004r – organ ten, stwierdził nieważność wspomnianej decyzji Wojewody w przebiegu działki [...] . Pełnomocnik skarżących nie zgadza się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powielającym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację Prezydenta Miasta dotyczącą przeprowadzonego podziału. Odmawiając uchylenia decyzji podziałowej Prezydenta Miasta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze popełnia w uzasadnieniu swej decyzji te same błędy, które uczynił Prezydent Miasta przy wydawaniu swojej decyzji. Zatem zarzuty podnoszone w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta odnoszą się także do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Prezydent Miasta uważa, że przypisanie działki [...] do terenu elementarnego [...], a działki [...] do terenu elementarnego [..] jest efektem uszczegółowienia przebiegu linii rozgraniczającej tereny elementarne umownej - narysowanej na rysunku planu jako [..], na podstawie ustalenia ogólnego [...] obowiązującego Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania, w oparciu o projekt techniczny z [...] r. Projekt ten nie został zatwierdzony ważną decyzją administracyjną potwierdzającą jego zgodność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Zakres przedmiotowy inwestycji modernizacyjnej wynikający z tego .projektu technicznego wykracza zasadniczo poza granice określone w decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji modernizacja drogi [...] nr [...], znak: [..], w oparciu o którą powinien być opracowany. Należało użyć projektu technicznego ulicy [...] w kształcie jaki posiadała w dniu wejścia w życie obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania. Istotą uszczegółowienia jest doprecyzowanie przebiegu linii rozgraniczających- umownych. Przypisanie instytucji "uszczegółowienia" możliwości dokonywania korekty przebiegu tych linii "na żądanie" jest nadużyciem. Stanowi wyraz niezrozumienia istoty "uszczegółowienia" i zapisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r., która stanowiła podstawę funkcjonowania m. in. tego, obowiązującego planu od [...] r.. Zdaniem skarżących, zamieszczenie na rysunku planu linii rozgraniczających [...] - umownych nie stanowiło rezerwacji na potrzeby zmiany ich przebiegu, bez obowiązku przeprowadzania zmiany planu wg procedury określonej wart. 18 ust.3, po wykonaniu czynności wymienionych w art. 18 ust. 2, w trybie określonym w art. 26 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby uchwała Rady Miasta Nr [...] z [...] r., zezwalała poprzez "uszczegółowienie" na zmianę ustaleń planu takich jak: przebieg linii rozgraniczających tereny elementarne , przeznaczenie i powierzchnia obszarów nim objętych, byłaby sprzeczna z ustawą, na podstawie której funkcjonowała, a w szczególności z art. 10 cytowanej ustawy. Z powyższego wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję podziałową Prezydenta Miasta z [...] r., jest obciążona wadą wymienioną wart. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ podtrzymuje decyzję, wydającą się - w świetle przedstawionych dowodów - nieważną z mocy prawa. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.dalej P.p.s.a.l, wskazuje, iż skarga nie jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy nietrafność zawartego w końcowej części pisma, stanowiącego uzupełnienie skargi, stwierdzenia pełnomocnika skarżących, że "decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję podziałową Prezydenta Miasta z [...]r. jest obciążona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ podtrzymuje decyzję (...) nieważną z mocy prawa". Wskazana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest bowiem decyzją utrzymującą w mocy decyzję podziałową lecz odmawiającą stwierdzenia jej nieważności. Kryteria kontroli i oceny decyzji w trybie odwoławczym (art. 138 kpa) i w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie jej nieważności (art.156 kpa) są bowiem odmienne. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest najdalej idącym spośród nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Zmierza ona do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej wskutek rażąco wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. W art. 156 § 1 kpa zostały enumeratywnie wyliczone przesłanki nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te muszą wystąpić w dacie wydania tej decyzji. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności, wydanej w postępowaniu wszczętym z urzędu, decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt podziału należącej do skarżących działki nr [...]. Decyzja ta nie została zaskarżona przez stronę w trybie odwoławczym i stała się ostateczna. Sprawa sprowadza się zatem do oceny czy strona skarżąca wykazała, iż wydana urzędu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. zatwierdzająca projekt podziału ich działki Nr [...] w związku z planowaną przez Gminę modernizację i przebudową drogi [...] nr [....], dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa. Kwestia ta winna być analizowana z uwzględnieniem zasady trwałości decyzji administracyjnych, ujętej w art. 16 § 1 kpa. Zgodnie z tą zasadą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych., Wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...], której byli właścicielami, wskazywał dwie wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa kwalifikowane wady tej decyzji: - ciężkie naruszenie prawa materialnego – art. 93 ust.1 i 2 oraz art. 97 ust.2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 453 z późn.zm.), - nieważność z mocy prawa, polegającą na niezgodności podziału z planem zagospodarowania przestrzennego (art.46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących cała należąca do nich działka nr [...] (przed podziałem) znajdowała się w obszarze elementarnym [...], stanowiąc część obszaru uznanego za zespół przyrodniczo-krajobrazowy pod nazwą "[...]", będący strefą [...] Parku Krajobrazowego "[...]". W planie przestrzennego zagospodarowania Miasta [...] nie było mowy o rezerwacji tego obszaru na potrzeby budowy drogi [...] i [...]. Wymienione w decyzji podziałowej obszary elementarne [...] (ulica [...]) i [...] ([...] droga [...]) znajdowały się w sąsiedztwie działki [...] i były od niej geodezyjnie wyodrębnione, zaś plan przestrzennego zagospodarowania tego terenu nie posiadał zapisu o planowanej zmianie granic pasa drogi, na trenie elementarnym [...] oraz rezerwacji terenu na ten cel. Takie ustalenia dotyczyły jedynie terenu elementarnego [...]] ([...] droga [...]) ale działki [...] i [...], wydzielone z działki [...] nie leżą na terenie elementarnym [...], zatem podział nieruchomości oznaczonej numerem [...] dokonany został niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego – co stanowi naruszenie art. 93 ust.1 i 2 oraz art. 97 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomości. W tej sytuacji przeprowadzony z urzędu podział działki Nr [...] stanowił bezprawną ingerencję w ich prawo własności, wobec czego należy stwierdzić jego nieważność.. Powyższe stanowisko skarżących, nie zasługuje jednak na akceptację. Z przeprowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnikliwej analizy planu, która – zdaniem Sądu – nie budzi wątpliwości, wynikają inne wnioski. Istota problemu sprowadza się do ustalenia normatywnej treści planu. W rozpatrywanej sprawie jednym z elementów jego interpretacji winna być ocena charakteru granic terenów elementarnych. Od tej oceny zależy odpowiedź na pytanie, czy dokonując z urzędu podziału nieruchomości Prezydent Miasta naruszył ten plan. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że obowiązujący w dniu zatwierdzenia podziału nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., zmieniona następnie uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r.) lokował działkę nr [...] w całości w granicach terenu elementarnego [...]., który graniczył z terenami elementarnymi oznaczonymi w planie symbolami[...] /ulica [...]/ i [...]. [...] droga [...]/. Istotne jest jednakże, iż linia rozgraniczająca teren elementarny [...]. od terenów i [...] oraz [...] oznaczona jest w części linią [...]. Zgodnie z legendą rysunku planu linia [...] oznacza przybliżone linie rozgraniczające tereny elementarne, dla których podstawą uściślenia ich przebiegu mają być w szczególności plany realizacyjne, projekty techniczne, projekty koncepcyjne (ustalenie ogólne planu [...]). Chodzi tu o plany i projekty związane z ewentualną przebudową ulicy oraz drogi. Projekt techniczny modernizowanej drogi opracowany w [...] r. przez Spółkę A. mógł być więc projektem technicznym, o którym mowa w ustaleniu [...] planu miejscowego, a zatem mógł on stanowić podstawę do uściślenia linii rozgraniczających tereny elementarne [...], [...] i [...]. Zatem to, że projekt techniczny przebudowy ulicy miał uściślić granice terenów elementarnych, wynikało z treści planu. W postępowaniu tym nie może podlegać ocenie ścisłość i zgodność z prawem tego zapisu planu. Jest /był/ on obowiązującym prawem miejscowym, a zatem mógł stanowić podstawę do wydania opartych na tym planie decyzji administracyjnych. Przebudowa ulicy i budowa [...] wg opracowanego projektu, wymagały poszerzenia pasa drogowego na określonym odcinku, co powodowało konieczność wyznaczenia nowej linii regulacyjnej tego pasa. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że istniała ścisła linia rozgraniczająca tereny elementarne [...] i [...] od terenu elementarnego [...], która przebiegała zgodnie z istniejącą linią regulacyjną ulicy, skoro ulica miała zostać zmodernizowana i przebudowana, a to – zgodnie z projektem przebudowy - wymagało jej poszerzenia. Plan zakładał więc, że linie regulacyjne ulicy mogą ulec zmianie, o ile – w myśl rozwiązań projektowych - zajdzie taka konieczność. Zasadniczo o przebiegu linii regulacyjnych ulicy oraz granic terenów elementarnych przesądził więc projekt techniczny modernizacji drogi opracowany przez Spółkę A. Konsekwencją tego rozwiązania planistycznego była następnie decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla modernizacji drogi, wskazująca na załączniku graficznym linie rozgraniczające teren inwestycji naniesione linią [...] kolorem [...]. Z punktu widzenia wydawanej w oparciu o taką treść planu decyzji podziałowej, nie ma znaczenia podnoszony w skardze fakt późniejszego zakwestionowania opartej na tym projekcie decyzji o pozwoleniu na budowę przez naczelny organ nadzoru budowlanego. Okoliczność ta mogłaby być brana pod uwagę w ewentualnym postępowaniu o wznowienie postępowania, nie stanowi zaś przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § kpa. W tej sytuacji należy uznać za trafne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że wydzielenie działek nr [...] i [...] i zaliczenie ich do terenów elementarnych [...] i [...], było bezpośrednio związane z przewidzianą planem modernizacji drogi, i związaną z tym rezerwacją terenu na ten cel (ustalenie [...] dla terenu elementarnego [...] oraz ustalenie [...] dla terenu elementarnego [...]). Zatem zgodnie z planem przewidującym modernizację drogi [...]j Nr [...] na tym obszarze, wspomniany wyżej projekt techniczny mógł stanowić podstawę do sporządzenia opinii o terenie dla potrzeb podziału nieruchomości, a następnie do sporządzenia przez uprawnionego geodetę projektu podziału nieruchomości, pod kątem potrzeb związanych z modernizacją drogi. W związku z tym na załączniku graficznym do opinii o terenie sporządzonym na podkładzie mapowym w skali [...] wyrysowano nowe linie regulacyjne ulicy w związku z jej modernizacją, w nawiązaniu do projektu technicznego przebudowy drogi. Geodeta przeprowadził prace geodezyjne w terenie oraz wytyczył, w tym również na podkładzie mapowym o skali:[...], granice i punkty geodezyjne działek [...] i [...]. Z załącznika graficznego do opinii o terenie, jak również z projektu podziału nieruchomości wynika, że granice wydzielonych działek obejmują ściśle teren pod projektowaną przebudowę drogi, zgodnie z jej projektem technicznym. Późniejsza, wydana [...]r. decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej Gminie Miasto pozwolenie na przebudowę drogi [...] nr [...] tym odcinku – jak już wyżej wskazano - nie może mieć znaczenia dla oceny decyzji podziałowej, pod kątem zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym także z art. 93 ust.1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przesłanką stwierdzenia nieważności w/w decyzji było nieposiadanie przez Gminę Miasto jako inwestora, prawa dysponowania na cele budowlane do terenu działek oznaczonych nr [...] i [...]. Nie pozbawia to jednak opracowanego w [...]r, przez Spółkę A. projektu przebudowy drogi, jaki nadał mu obowiązujący w [...]r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uściślenia przebiegu granic poszczególnych terenów elementarnych. Kolegium słusznie uznało ten projekt i opracowany na jego podstawie załącznik graficzny do opinii o terenie, i projektu podziału nieruchomości jako wiarygodne dowody w sprawie, pozwalające na ścisłe określenie normatywnej treści zapisów planu dla tego obszaru oraz wskazania części obszaru działki nr [...] jako przeznaczonego planem miejscowym pod modernizację drogi. Ustalenia dotyczące zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]" (teren chroniony na mocy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie uznania niektórych terenów za użytki ekologiczne i zespoły przyrodniczo - krajobrazowe) wprowadziła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Obszar zespołu przyrodniczo - krajobrazowego obejmował również cześć terenu elementarnego [...]. Do planu zagospodarowania przestrzennego dla chronionego obszaru zostały wprowadzone ograniczenia, wynikające z uchwały Nr [...] o zmianie planu miejscowego, a nie, jak wywodzą skarżący, z uchwały Nr [...]. Regulacja pkt. [...] załącznika tekstowego do uchwały Nr [...] zmieniła ustalenia szczegółowe dla terenów elementarnych [...]., [...]. i [...]. Dla terenu elementarnego [...]. ustalenie szczegółowe [...] planu wprowadziło na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego zakaz lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń, za wyjątkiem dopuszczonych opracowaniem planistycznym, o którym mowa w ustaleniu [...] i obiektów infrastruktury technicznej, koniecznych ze względu na ukształtowanie terenu oraz wymogi techniczne. Podobne ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego [...] wprowadzono w pkt. [...]. Ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego [...] nie wprowadzały podobnych zakazów lokalizacyjnych. Ustalenia zawierały jedynie informację, iż ulica jest objęta strefą ochronną [...] (ustalenie [...]), a teren elementarny częściowo jest objęty zespołem przyrodniczo - krajobrazowym "[...]" (ustalenie [...]). Jednocześnie zgodnie z ustaleniem [...] dla tego terenu elementarnego przewidziano rezerwację na cele ulicy. Przywołane ustalenia planu przeczą zatem stanowisku skarżących, że na całym obszarze terenu elementarnego [...] obowiązywały zakazy związane z wprowadzonymi formami ochrony przyrody, ponieważ pozostawałyby one w oczywistej sprzeczności z zapisem planu o rezerwacji terenu na cele ulicy. Konsekwencją przyjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowiska było nieuwzględnienie w przeprowadzonym postępowaniu przedstawionej przez stronę skarżącą opinii urbanisty z dnia [...] r. dotyczącej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] działki nr [...]. Opinia ta bowiem została sporządzona bez analizy projektu technicznego modernizacji drogi [...]. Z uwagi na ustalenie ogólne [...] planu miejscowego, opinia urbanistyczna powinna uwzględniać granice terenów elementarnych uściślonych w tym projekcie technicznym. Położenie nieruchomości i granice poszczególnych terenów elementarnych zostały ustalone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie, to jest projektu technicznego przebudowy drogi, oraz załącznika graficznego do opinii o terenie. Z dowodów Kolegium wyprowadziło trafny wniosek, że granice terenów elementarnych [...] i [...] przebiegały po wytyczonych nowych liniach regulacyjnych ulicy, natomiast obszar pozostałej części działki nr [...] położony poza tymi liniami znajdował się w granicach terenu elementarnego [...]. W pozostałym zakresie tezy dowodowej skarżących, to jest objęcia terenów elementarnych [...], [...] i [...] zespołem przyrodniczo-krajobrazowym "[...]", okoliczność ta nie jest sporna. Okoliczności, które miałyby za pośrednictwem takiego dowodu zostać wykazane zostały więc stwierdzone innymi dowodami, wobec czego ten zarzut skargi uznać należy za nietrafny. Przedstawiona wyżej analiza prowadzi do wniosku, iż w świetle powołanych wyżej zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istniała możliwość dokonania z urzędu, w trybie art. 97 ust.3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału działki skarżących, celem wydzielenia działek niezbędnych do realizacji inwestycji p.n. modernizacja drogi [...] nr [...] bez konieczności zmiany planu wobec obszaru wydzielonych działek [...] i [...]. Podnoszone przez skarżących kwestie związane z ograniczeniami realizacji w/w inwestycji, wynikające z leśnego charakteru działki [...] oraz przepisów ochronie środowiska i statusu użytku ekologicznego nie mają bezpośredniego związku z samym podziałem działki, który musiał być zgodny jedynie z planem miejscowym (art. 93 ust.1 ustawy o gospodarce gruntami). Zmiana istniejącego przeznaczenia gruntu, a także ewentualne ograniczenia wynikające z odrębnych przepisów muszą zostać rozwiązane zgodnie z prawem, jednakże jest to kwestia późniejsza, związana z procesem realizacji inwestycji. Sam podział nieruchomości w kwestie te nie ingeruje, wobec czego podnoszone w tym zakresie zarzuty uznać należy za nietrafne. Z akt postępowania oraz treści wydanej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze starannie przeanalizowało i wnikliwie oceniło cały zebrany materiał dowodowy i w jego świetle trafnie ustaliło normatywną treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a na tej podstawie wyciągnęło słuszny wniosek, iż podział nieruchomości nie był sprzeczny z obowiązującym w dacie podziału miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i był niezbędny do realizacji celu publicznego, jakim była modernizacja drogi [...] Nr [...]. Plan przewidywał bowiem wykorzystanie w niezbędnym dla tego celu zakresie część działki [...], leżącej w terenie elementarnym [...]. Do tego niezbędne było wydzielenie niezbędnej – z punktu widzenia potrzeb związanych z projektem modernizacji drogi - części tej działki. Decyzja podziałowa Prezydenta Miasta z dnia [...] r., która temu celowi służyła, nie zawiera zatem wady powodującej nieważność z mocy prawa (art.156 § 1 pkt 7 kpa) na podstawie art. 46 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15,poz. 139 ze zm.). Nie naruszała też rażąco wskazanych przez skarżących przepisów art. 93 ust. 1 i 2 oraz art. 97 ust. l, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem. nie zawierała wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Trafny był jedynie zarzut skarżących dotyczący braku opinii zgodności proponowanego podziału działki z ustaleniami planu miejscowego w formie postanowienia, na które przysługiwało stronie zażalenie wymaganej art. 93 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Okoliczność, iż podział dokonywany był z urzędu nie zwalniał organu od wydania postanowienia, na które przysługiwało zażalenie, jednak nie jest to kwalifikowana wada decyzji podziałowej, mogąca stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Również inne naruszenie prawa materialnego, które nie miały charakteru rażącego czyli polegającego na oczywistej sprzeczności z niebudzącymi wątpliwościami normatywnych przepisami prawa materialnego nie mogły mieć, w świetle art.156 § 1 pkt 2 kpa, wpływu na ocenę trafności i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej z [..]r. W tym stanie rzeczy skargę uznać należało za nieuzasadnioną, wobec czego podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).