II SA/Sz 496/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję G. I. T. D. w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Z. W. I. T. D. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od G. I. T. D. w W. na rzecz strony skarżącej P. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z dnia [...] października 2020 r., nr [...] o nałożeniu na P. S. Spółka z o.o. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej decyzji powołano art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej "u.t.d."), lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.11.1, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1). W uzasadnieniu organ II instancji podał, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: . niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; . przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut; . niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; . niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Powyższe stwierdzono w dniu [...] maja 2019 r. podczas kontroli drogowej w S. na ul. [...], pojazdu marki Man o nr rej. [...] Pojazdem kierował O. S.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu P. S. Sp. z o.o. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Następnie organ odwoławczy powołał ramy prawne sprawy, tj. m.in. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. dotyczące nakładania kar w transporcie drogowym, a także treść art. 189a K.p.a. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, organ odwoławczy podniósł, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca O. S. o godz. 04:45 dnia [...].05.2019 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą jedynie 7 godzin i 51 minut, tj. od godz. 20:54 dnia [...].05.2019 r. do godz. 04:45 dnia [...].05.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 9 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.6.1, lp. 5.6.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz okazanych wykresówek wykazała, iż kierowca O. S. prowadził pojazd w okresie od godz. 07:59 do godz. 13:43 dnia [...].04.2019 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 51 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przemy o 21 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce łub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu łub przebytej drogi - lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy podniósł, że przeprowadzona analiza zapisów zawartych w pamięci urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe oraz zeznań świadka, tj. kontrolowanego kierowcy wykazała, iż w dniu [...].05.2019r. w okresie od godz. 09:05 do godz. 09:36 prowadził on kontrolowany pojazd bez użycia karty kierowcy (karta kierowcy nie była włożona do zainstalowanego w pojeździe tachografu cyfrowego). Powyższe znajduje potwierdzenie w treści zeznań złożonych przez ww. kierowcę w toku czynności kontrolnych. Jak zeznał, w ww. okresie jechał bez włożonej do tachografu karty kierowcy, ponieważ tak kazał mu dyspozytor. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy podniósł, że na podstawie analizy danych zawartych na karcie kontrolowanego kierowcy Oleksandr Shcherbatiuk ustalono, że kierowca ten nie dokonał wpisu manualnego, potwierdzającego fakt niekierowania pojazdem w następujących okresach: [...].04.2019 r., [...].04.2019 r., [...].04.2019 r., [...]04.2019 r., [...]-01.05.2019r., [...].05.2019r. oraz [...].2019 r. Za ww. dni kierujący nie okazał również do kontroli zaświadczeń o działalności. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nie zbadania ani nie przeanalizowania odległości przejazdu oraz wpływu na powstanie naruszenia innych kierowców, organ odwoławczy wskazał, że kierowca ma obowiązek rejestrowania swoich aktywności zawsze, chyba że zachodzą przesłania określone w art. 3 lub art. 13 rozporządzenia nr 561/2006. W tym przypadku do takiej sytuacji nie doszło. Dlatego wbrew twierdzeniom strony kierowca będąc w pojeździe, czyli de facto wykonując zadanie przewozowe miał obowiązek rejestrowania swoich aktywności. Fakt nierejestrowania potwierdza protokół przesłuchania świadka. Ponadto, strona nie wskazała na czym miałby polegać wpływ innych kierowców na powstanie naruszenia. Dalej w decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów art. 92b i 92c u.t.d., uznając te zarzuty za niezasadne. Powyższa decyzja Inspektor Transportu Drogowego została zaskarżona przez P. S. Spółę z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, na jego dowolnej ocenie oraz zaniechaniu poczynienia prawidłowych i logicznych ustaleń opartych na dowodach; b) naruszenie art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, brak wskazania faktów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności z jakich powodów i na jakiej podstawie organ dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu, o czym strona nie została poinformowana, a co za tym idzie w konsekwencji zastosowanie wyższej sankcji; c) naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a K.p.a. ze względu na dowolne/ wymienne stosowanie sankcji określonej pod lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, z sankcją określoną pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 i nie uwzględnienie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 i 7a K.p.a. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz rozstrzygnięcie sprawy wobec zaistniałych wątpliwości prawnych na nie korzyść strony. Wobec powyższych zarzutów wniósł o uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ą) i c) p.p.s.a. - zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz zasądzenie - na podstawie art. 200 p.p.s.a. - kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił między innymi, że Pan S. , najpierw od dyspozytora otrzymał polecenie wykonania przewozu na linii regularnej do 50 km, tj. przewozu wyłączonego ze stosowania norm rozp. 561/2006, czyli m.in. zwolnionego z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowcy. Kierowca otrzymał wszystkie niezbędne dla realizacji ww. zlecenia dokumenty oraz uzyskał informację, że realizowany przewóz nie wymaga rejestracji czasu pracy. W tym czasie inny kierowca podjechał pod SP nr [...] na ul. [...] na podjęcie dzieci na wycieczkę. Autobus podstawiony pod szkołę poddany został kontroli. Inspektorzy stwierdzili naruszenia dot. warunków technicznych pojazdu i stwierdzili, że kontrolowany pojazd nie nadaje się do realizacji przewozu. W związku z powyższym zaszła konieczność podstawienia innego autobusu. W związku z zaistniałą, awaryjną sytuacją kierowca Pan S. został zawrócony do bazy i po drodze wymienił się z kierowcą Ł. M., któremu zostawił dokumenty dotyczące linii regularnej, którą miał obsłużyć, pobrał dokumenty dotyczące przewozu dzieci, włożył kartę i wyruszył w stronę szkoły, powyższe wynika jednoznacznie z zapisów z pamięci tachografu. Na potwierdzenie powyższego załączono mapę z czasem przejazdu, trasy zrealizowanej przez kontrolowanego. Z mapy wynika, że czas przejazdu z ul. [...] na ul. [...] wynosi maksymalnie 12 minut. Nie jest zatem możliwe aby już o godz. 9:05 kierowca rozpoczął przejazd do szkoły. Ponadto wątpliwości budzi także czas rozpoczęcia przedmiotowej kontroli, ponieważ w protokole kontroli jako godzina rozpoczęcia kontroli widnieje godz. 09:40, a w opisie naruszenia zawarta została informacja, że przedmiotowy autobus został poddany kontroli ok godz. 10:10. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do argumentów skarżącej w ogóle, nie dokonał również oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, że organ I instancji błędnie zakwalifikował stan faktyczny, ponieważ kierowca najpierw prowadził pojazd bez załogowanej karty kierowcy, a dopiero następnie rozpoczął prawidłowe rejestrowanie swoich aktywności, w związku z czym zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji winien rozważyć zmianę naruszenia na lp. 6.2.1. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Kontrolując we wskazany powyżej sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenia prawa uzasadniające uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., który przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z powołanym przepisem, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanym przepisie, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Kara ta jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. należy przyjąć, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 a także rozporządzenia nr 165/2014. Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d., jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przedstawione wyżej regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 K.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, iż organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ukarany został między innymi kwotą [...]zł za naruszenie przepisów w zakresie transportu drogowego polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Zauważyć należy, że skarżący kwestionował ustalenia dokonane przez organy orzekające odnośnie powyższego naruszenia. Już w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. skarżący wyjaśniał, że w dniu [...] maja 2019 r. kierowca O. S. najpierw otrzymał od dyspozytora polecenie wykonania przewozu na linii regularnej do 50 km, tj. przewozu wyłączonego ze stosowania norm rozp. 561/2006, czyli m.in. zwolnionego z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowcy. Następnie w odwołaniu z dnia [...] lipca 2019 r. skarżący wskazywał na te same okoliczności oraz przedłożył trzy dokumenty mające uwiarygodnić jego twierdzenia, tj.: "podgląd pliku cyfrowego (tachograf)", "Wszystkie wyłożenia/wyciągnięcia kart kierowcy" oraz "ZADANIE NR 41". Organ I instancji co prawda podjął próbę wyjaśnienia, z jakich powodów odmówił wiary wyjaśnieniom skarżącego, wskazując na analizę zapisów zawartych w pamięci urządzenia rejestrującego w kontrolowanym pojeździe oraz zeznania kierowcy. Zdaniem Sądu, wskazane przez organ dowody nie podążają twierdzeń skarżącego. Wszak z samych zapisów na urządzeniu rejestrującym nie można ustalić czy wykonywany przewóz zwolniony jest z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowcy. Natomiast zeznanie kierowcy, że dyspozytor powiedział mu, iż nie musi wkładać karty kierowcy do urządzenia rejestrującego może potwierdzać, że przejazd zwolniony był z tego obowiązku. Organ I instancji nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów na tą okoliczność, chociaż z treści pisma z dnia [...] maja 2019 r. wynika, że przydatne do wyjaśnienia sprawy mogły być zeznania dyspozytora. Nie odniósł się też, ponownie rozpatrując sprawę, do dokumentów dołączonych przez skarżącego do odwołania z dnia [...] lipca 2019 r. W takie sytuacji stwierdzić należy, że organ nie wykazał należycie, na jakiej podstawie przyjął, że przejazd od godz. 9:05 do godz. 9:36 nie był przejazdem zwolnionym z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowcy. Podkreślić należy, że również organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji do dokumentów załączonych przez skarżącego do odwołania. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że przyjęcie przez organy, iż przewóz wykonywany w dniu [...] maja 2019 r. od godz. 9:05 do godz. 9:36 był przewozem, do którego nie ma zastosowania art. 3 lub at. 13 rozporządzenie (WE) nr 561/2006 było przedwczesne. Wskazane zaniechania organów w zakresie postępowania wyjaśniającego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego (które winno być prowadzone niezależnie od wniosków dowodowych składanych przez stronę) zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy uniemożliwiły – zdaniem Sądu – prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, uzasadnienia zarówno, zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji - z przyczyn, na które powołano się wyżej - nie spełniają powyższych przesłanek. Reasumując, ponieważ postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z istotnym naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., wskutek tego zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z takim naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji również uzasadnienia decyzji nie odpowiadają normie wynikającej z art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania, należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zaś odnoszące się do konieczności prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem ustaleń oraz oceny organu przede wszystkim będą te dowody i okoliczności, które organ bądź pominął, bądź też należycie nie rozważył w dotychczasowym postępowaniu, ewentualnie te, które strona dodatkowo złoży w postępowaniu. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.