II SA/Sz 497/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr WOA.7722.68.2024.RK w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 49e pkt 3, art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej: "u.p.b.") wydał w dniu 7 stycznia 2025 r. decyzję nr [...], w której nakazał K. L. (dalej "skarżący") rozbiórkę samowolnie posadowionej przyczepy typu holenderskiego wraz z przylegającym tarasem i zbiornikiem bezodpływowym na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym K. , gmina D. oraz uporządkowanie terenu. Organ I instancji podał, że w dniu 21 sierpnia 2023 r. przeprowadził kontrolę na przedmiotowej działce i ustalił, iż na działce posadowiono przyczepę typu holenderskiego o wymiarach około 3,07m x 8,80 m, posadowioną na bloczkach betonowych. Przed przyczepą holenderską wykonano taras drewniany o wymiarach około 4,30 x 1,69 m, posadowiony na bloczkach betonowych i zakotwiony w grunt poprzez kotwy. W przyczepie znajdują się 2 sypialnie, łazienka, salon, kuchnia. Jej wyposażenie to łóżka, szafki kuchenne, stół, prysznic, wc. Obiekt posiada instalację elektryczną, kanalizacyjną i wodną. Skarżący oświadczył do protokołu, że dzierżawi działkę od 2020 r. i wszystkie roboty budowlane wykonał w 2020 r. Wskazał, że przebywa na działce w ciągu roku około 3 miesiące. Skarżący przedłożył kontrolującym umowę najmu nieruchomości zawartą z właścicielem działki Z. Z.. W dniu 7 marca 2024 r. do organu wpłynęło oświadczenie skarżącego, w którym podał, że jest właścicielem przedmiotowych obiektów. Organ I instancji ustalił, że brak jest dokumentacji, dotyczącej wydania pozwolenia na budowę bądź przyjętego zgłoszenia budowy obiektów na ww. działce. W dniu 15 marca 2024 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie posadowionej przyczepy typu holenderskiego wraz z przylegającym tarasem na ww. działce. W dniu 29 kwietnia 2024 r. organ I instancji wydał postanowienie, w którym wstrzymał skarżącemu budowę związaną z samowolnym posadowieniem przyczepy typu holenderskiego wraz z przylegającym tarasem na ww. działce oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia (art. 48a ust. 1 u.p.b.). Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 maja 2024 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. zażalenia. W dniu 1 lipca 2024 r. skarżący złożył wniosek o legalizację ww. obiektów. Postanowieniem z dnia 4 września 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego obowiązek wykonania i dostarczenia do organu w terminie do dnia 30 listopada 2024 r. dokumentów w postaci: 1. zaświadczenia Wójta Gminy D. o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 3. projektu zagospodarowania działki lub terenu. W dniu 5 grudnia 2024 r. do organu wpłynęło oświadczenie skarżącego o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący nie przedłożył pozostałych dokumentów w wyznaczonym terminie. Organ I instancji wskazał, że ww. działka, znajduje się na obszarze RZ (łąki, pastwiska, nieużytki bez zabudowy - uchwała nr [...] Rady Gminy D. z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D.. Na przedmiotowej działce nie ma możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Dopuszcza się jedynie zabudowę istniejącą przed wejściem mpzp w życie, co nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ zgodnie z oświadczeniem skarżącego wszystkie roboty budowlane zostały wykonane w 2020 r. Zgodnie z art. 49e pkt 3 u.p.b., w przypadku nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu I instancji z 7 stycznia 2025 r., w którym podał, że skoro nie przedłożył pozostałych dokumentów w wyznaczonym terminie to organ winien wezwać go do ich uzupełnienia, określając stosowny termin. Według skarżącego, organ I instancji wydając decyzję działał przedwcześnie. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej: "organ II instancji") wydał w dniu 16 kwietnia 2025 r. decyzję nr WOA.7722.68.2024.RK, w której utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny w sprawie i przytoczył treść art. 28 ust. 1 u.p.b. Podał, że przepisach u.p.b. brak zwolnienia od obowiązku budowy obiektu budowlanego - obiektu rekreacyjnego nie połączonego trwale z gruntem oraz nieposiadającego fundamentów, tzw. domku holenderskiego. Organ II instancji przytoczył definicję budynku z art. 3 pkt 2 u.p.b. i podał, że tylko budynki rekreacyjne o określonych parametrach są zwolnione z ww. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. Dalej organ II instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt nie jest obiektem trwale połączonym z gruntem z uwagi na sposób jego posadowienia - jest on ustawiony na bloczkach betonowych. Obiekt nie posiada fundamentów, zatem nie jest budynkiem. Obiekt ten wymagał zatem pozwolenia na budowę, nie zaś zgłoszenia. Skarżący nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi, że obiekt nie jest trwałe związany z gruntem, nie jest jego częścią składową, stanowi zatem wyłączną własność skarżącego, odrębną od nieruchomości gruntowej, stanowiącej przedmiot współwłasności. Organ II instancji przytoczył treść art. 52 u.p.b. i wskazał, że adresatem obowiązków nakładanych przez organy nadzoru budowlanego jest skarżący jako właściciel przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy podał, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy to, iż organ powiatowy błędnie zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany, jako wymagający zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Konsekwencją powyższego było nałożenie na skarżącego mniej uciążliwych obowiązków, niż obowiązki z art. 48b ust. 2 u.p.b. Dalej organ II instancji zauważył, że organ I instancji wskazał na konieczność wniesienia opłaty legalizacyjnej w kwocie niższej niż wymagana zgodnie z art. 49d ust. 1 pkt 1 u.p.d. Skarżący nie wykonał w wyznaczonym terminie mniej uciążliwych obowiązków legalizacyjnych z art. 48b ust. 2 u.p.b. Organ II instancji uznał zatem, że skarżący nie wykonałby również bardziej uciążliwych obowiązków z art. 48b ust. 3 u.p.b. Organ II instancji stwierdził, że powodem niezłożenia przez skarżącego żądanych dokumentów jest przede wszystkim niemożność uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami mpzp, bowiem jest ona z nim sprzeczna zarówno w procedurze z art. 48b ust. 2 u.p.b., jak i z art. 48b ust. 3 u.p.b. W obu przypadkach konieczne jest przedłożenie ww. zaświadczenia. Organ II instancji stwierdził, że z uwagi na spełnienie się przesłanki z art. 49e pkt 3 u.p.b., tj. nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów legalizacyjnych, prawidłowo nakazano rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Wyjaśnił też organ II instancji, że organ I instancji nie był zobowiązany do wezwania skarżącego na podstawie art. 49 ust. 1a u.p.b. do usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach, gdyż oprócz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skarżący nie złożył żadnych dokumentów, których nieprawidłowości można by usunąć. Odnosząc się do zarzutu braku pełnomocnictw innych stron postępowania, organ II instancji podał, że nawet gdyby przyjąć, że doręczenie innym stronom decyzji było nieprawidłowe, to nie ma to znaczenia dla meritum sprawy, tj. faktu nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych przez skarżącego. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję organu II instancji i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 49e pkt 3 u.p.b. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a., przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w zaistniałej sytuacji faktycznej organ nie ma innej możliwości jak tylko orzec rozbiórkę, podczas gdy organ wobec zaistniałych naruszeń, o których mowa w art. 49 ust. 1 u.p.b. powinien nałożyć na stronę obowiązek usunięcia naruszeń w określonym terminie, o czym stanowi art. 49 ust. 1a u.p.b., a dopiero po jego bezskutecznym upływie orzec rozbiórkę obiektu, 2. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 107 k.p.a. oraz art. 39 k.p.a., przez brak doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, co czyni decyzję rażąco wadliwą i daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w szczególności doręczenie decyzji pełnomocnikom W. B. i B. K. , w sytuacji braku wykazania, czy wyżej wymienieni złożyli pełnomocnictwa do akt przedmiotowej sprawy, czy organ posiłkował się pełnomocnictwami przedłożonymi do akt innych spraw. Zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór w sprawie dotyczy wydania decyzji o rozbiórce obiektu w postaci przyczepy typu holenderskiego wraz z przyległym tarasem. Bezsporne jest, że przedmiotowa działka objęta jest mpzp, którego ustalenia wykluczają możliwość jakiejkolwiek zabudowy, poza istniejącą przed jego uchwaleniem (§ 58 ust. 2 mpzp). Niesporne jest również, że działka, na której posadowione są ww. obiekty nie stanowi własności skarżącego, lecz innych osób. W niniejszej sprawie mpzp został uchwalony w 2005 r., zaś przedmiotowe obiekty powstały w 2020 r. Na podstawie art. 3 pkt 1 u.p.b., za obiekt budowlany rozumie się budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przez budynek rozumie się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 u.p.b.). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przyczepa typu holenderskiego nie jest połączona na stałe z gruntem, nie posiada fundamentów, zatem nie można jej zakwalifikować jako budynku na podstawie art. 3 pkt 2 u.p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy: a) do 35 m2, b) powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m - przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki. Przedmiotowy obiekt nie mógł być uznany za budynek rekreacji z art. 29 ust.1 pkt 16 u.p.b. z uwagi na to, że nie jest trwale związany z gruntem, nie posiada fundamentów, przez co nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b. Oznacza to, że budowa przedmiotowego obiektu nie mogła być poprzedzona zgłoszeniem, lecz wymagała pozwolenia na budowę. Ponadto obiektu, który nie jest budynkiem nie ujawnia się w księdze wieczystej nieruchomości, ani w ewidencji gruntów i budynków. Wobec braku trwałego połączenia z gruntem, przyczepa typu holenderskiego może stanowić odrębną własność od własności gruntu, na którym jest posadowiona. Zgodnie z art. 4 u.p.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W toku postępowania administracyjnego skarżący występował jako osoba - inwestor procesu budowlanego, polegającego na zabudowie ww. działki. Wystąpił on również jako podmiot, domagający się legalizacji powstałej na działce zabudowy, oświadczając o posiadaniu przez siebie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący złożył przed organem oświadczenie, że jest właścicielem 5 tzw. domków holenderskich wraz z tarasami oraz zbiornika bezodpływowego i budynku gospodarczego. Organy administracyjne nie miały powodu kwestionować ww. oświadczenia skarżącego. Tym bardziej, że w ciągu całego postępowania administracyjnego skarżący nie uchylił się od ww. oświadczenia woli. Stosownie do art. 52 ust. 1 u.p.b., obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał skarżącego za podmiot obowiązków nakładanych na niego przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 52 ust.1 u.p.b. Sąd podzielił stanowisko organu II instancjii, że dla rozpoznawanej sprawy nie ma znaczenia, że organ I instancji błędnie uznał, że budowa obiektu w postaci przyczepy holenderskiej wymaga zgłoszenia. Organ I instancji wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowalnych, które jest ostateczne i wiąże organy administracji. W postanowieniu tym nałożono na skarżącego obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, w tym zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami mpzp. Bezsporne jest, że skarżący nie przedłożył ww. zaświadczenia. W ocenie Sądu, zarzut skarżącego, że decyzja została wydana przedwcześnie, gdyż organ powinien potraktować brak ww. zaświadczenia jako brak formalny i wyznaczyć skarżącemu termin do jego złożenia, jest niezasadny. Skarżący, bowiem nie może uzyskać zaświadczenia organu gminy o zgodności budowy z obowiązującym mpzp z uwagi na zapis § 58 ust. 2 mpzp, który wprowadza zakaz zabudowy terenu, na którym posadowiony jest przedmiotowy obiekt budowlany. Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji innym stronom postępowania, zdaniem Sądu, nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż nie wpływa to na prawo skarżącego do obrony. W przypadku uchybień ze strony organu w tym zakresie, inne osoby mogą dochodzić swoich praw w odrębnym postępowaniu. Zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ ze brał pełny materiał dowodowy, dokonał jego oceny, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczność, że skarżący nie akceptuje stanowiska organu, nie świadczy o naruszeniu przez ten organ przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), oddalił skargę.