II SA/Sz 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji dotyczących uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się wyroku. Starosta decyzją z dnia (...)., nr (...)., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o uznaniu K Ł za osobę bezrobotną od dnia 1 sierpnia 2003 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 9 sierpnia 2003 r. Następnie, decyzją z dnia (...)., nr (...), na mocy art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), Starosta orzekł o utracie przez K Ł prawa do zasiłku od dnia 9 sierpnia 2004 r. - z uwagi na upływ maksymalnego okresu pobierania tego zasiłku. W dniu (...). Starosta, powołując się na art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z (...), nr (...) o uznaniu K Ł za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 9 sierpnia 2003 r. Organ stwierdził w uzasadnieniu, że wobec przedłożenia przez K Ł w dniu (...). decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z której wynika, iż K Ł podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 września 2003 r., pojawiła się w sprawie nowa, istotna okoliczność, nieznana organowi w dniu wydania decyzji z (...)., nr (...), a zatem zaistniała podstawa do wznowienia postępowania. Organ zwrócił uwagę na fakt, że K Ł odwołał się od decyzji orzekającej o objęciu go ubezpieczeniem społecznym rolników, w wyniku czego Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydał wyrok, od którego K Ł wniósł apelację. W postanowieniu Starosta zwrócił się do K Ł o przedłożenie wyroku Sądu Apelacyjnego. Następnie Starosta, decyzją z dnia (...)., nr (...), opierając się na art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, art. 2 ust. 2 lit. d oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. uchylił własną decyzję nr (...) z dnia (...). oraz decyzję nr (...) z dnia (...). i orzekł o odmowie uznania K Ł za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r. Decyzję swą organ uzasadnił tym, że K Ł nie przedłożył orzeczenia Sądu Apelacyjnego dotyczącego wniesionej apelacji od wyroku Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wydanego w wyniku złożonego przez stronę odwołania od decyzji Prezesa KRUS z dnia (...). W związku z tym Starosta uznał za zasadne podjąć swe orzeczenie w oparciu o decyzję Prezesa KRUS-u z dnia (...). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotną uważa się osobę, która nie podlega ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Starosta stwierdził, że w dniu rejestracji, tj. 1 sierpnia 2003 r., K Ł nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną. K Ł odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o przyznanie statusu osoby bezrobotnej za okres od 8 sierpnia 2003 r. do 9 sierpnia 2004 r. oraz wyjaśnił, że jego apelacja nie była merytorycznie rozpatrzona, bowiem została wniesiona z uchybieniem terminu i termin ten nie został mu przywrócony. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda, decyzją z dnia (...), nr (...), w oparciu o art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia (...). i umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Wojewoda uzasadniając decyzję powołał się na dotychczasowe ustalenia dokonane w sprawie i wskazał, że pismem z dnia 12 lipca 2007 r. zwrócił się do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z wnioskiem o przedstawienie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wydanego w wyniku rozpoznania odwołania K Ł od w/w decyzji Prezesa KRUS z dnia (...). Z odpowiedzi KRUS z dnia 18 lipca 2007 r. wynika, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia (...)., sygn. akt (...), zmieniającym decyzję Prezesa KRUS, K Ł podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r. Zdaniem Wojewody, Starosta dysponując dokumentami świadczącymi o toczącym się postępowaniu sądowym, powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd. Następnie postępowanie powinno być wznowione w oparciu o rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego z dnia (...), a nie w oparciu o uchyloną decyzję Prezesa KRUS z dnia (...) Dlatego też organ uznał, że należało zaskarżoną decyzję uchylić i umorzyć postępowanie przed organem I instancji jako bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia (...) Starosta powołując się na decyzję Prezesa KRUS z dnia (...). i na wyrok Sądu Okręgowego z dnia (...) wydany w sprawie odwołania od tej decyzji – działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa - wznowił postępowanie w sprawie uznania K Ł za osobę bezrobotną od dnia 1 sierpnia 2003 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 sierpnia 2003 r. Decyzją z dnia (...). Starosta, na mocy art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w wyniku wznowienia postępowania, ponownie uchylił własną decyzję nr (...) z dnia (...) orzekającą o uznaniu K Ł za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 sierpnia 2003 r. oraz decyzję nr (...) z dnia (...). orzekającą o utracie przez K Ł prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 sierpnia 2004 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Jednocześnie organ orzekł o odmowie uznania K Ł za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r. Argumentując treść podjętego rozstrzygnięcia Starosta przywołał orzeczenie Wojewody z dnia (...), nr (...), w którym organ II instancji stwierdził, że postępowanie powinno być wznowione w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego z dnia (...). zmieniający decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w części dotyczącej okresów ubezpieczenia strony w ten sposób, że K Ł został objęty obowiązkiem ubezpieczenia społecznego rolników z mocy ustawy jako małżonek rolnika w okresach: od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r. i od 9 sierpnia 2004 r. Mając powyższe na uwadze Starosta odmówił uznania K Ł za osobę bezrobotną od dnia 1 sierpnia 2003 r. stwierdzając, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy nie spełniał on warunków do uznania za osobę bezrobotną. Od powyższej decyzji K Ł odwołał się wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie jego statusu bezrobotnego za okres od 1 sierpnia 2003 r. do dnia 9 sierpnia 2004 r. Zdaniem skarżącego, wobec faktu zaniechania złożenia przez niego odwołania od decyzji Wojewody z dnia (...) utrzymującej w istocie w mocy decyzje Starosty nr (...) o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r., i decyzję nr (...) o utracie prawa do zasiłku od dnia 9 sierpnia 2004 r. – decyzja ta stała się ostateczna i rozstrzygająca sprawę. Odwołując się do treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa skarżący podkreślił, że w dacie wydania uchylonej decyzji, tj. w dniu (...) Starosta był w posiadaniu wszelkiej dokumentacji i miał pełną wiedzę dotyczącą orzeczeń sądowych. Od tego czasu nie pojawiły się jakiekolwiek nowe okoliczności lub fakty, które uzasadniałyby wznowienie postępowania po raz koleiny na mocy postanowienia z dnia (...) i wydanie po raz koleiny w dniu (...) decyzji o tożsamej treści jak ta, którą wcześniej Wojewoda uchylił jednocześnie umarzając postępowanie. Skarżący zwrócił uwagę, że organ wznowił postępowanie powołując się na okoliczność podlegania przez niego ubezpieczeniu w okresie od 1 sierpnia 2003 r. do 30 września 2003 r., co do której okoliczności nie miał wiedzy w dacie wydania uchylonych w postępowaniu decyzji, a pominął absolutnie fakt, że skarżący również w owym czasie nie miał jakiejkolwiek wiedzy na ten temat. Skarżący zaznaczył, że został objęty obowiązkowym ubezpieczeniem dopiero w październiku 2005 r. w wyniku decyzji nr (...). W dalszej części odwołania K Ł podniósł że nie zostały wypełnione przesłanki uznania go za współmałżonka rolnika podlegającego ubezpieczeniu z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 4 grudnia 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz zaistnienia stanu niezdolności do pracy powstałej w okresie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania z tego tytułu zasiłku chorobowego w okresie od 31 października 2002 r. do 27 lipca 2003 r. są bezsporne. Nieruchomości rolne w W o powierzchni 2,495 ha przeliczeniowych, małżonka - M Ł nabyła w grudniu 2001 r. i jako rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego została, na mocy art. 7 ust 1 i art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 71, poz. 342 ze zm.) objęta ubezpieczeniem wypadkowym, chorobowym, macierzyńskim, emerytalnym i rentowym w ramach społecznego ubezpieczenia rolników. Do dnia 1 września 2004 r. M Ł nie prowadziła gospodarstwa rolnego i w nim nie pracowała, była jedynie właścicielem gruntów rolnych. Odwołujący się wyjaśnił, że we wskazanym okresie nie pracował w gospodarstwie i oświadczenie złożone w dniu 1 sierpnia 2003 r. w karcie rejestracyjnej bezrobotnego w tym zakresie było w pełni zgodne ze stanem faktycznym, zaistniałymi okolicznościami i wymaganiami prawnymi, bowiem nie świadczył on stałej pracy jako domownik, współmałżonek na rzecz gospodarstwa, które faktycznie nie istniało. Nadto, w dacie zgłoszenia, ani w okresie pozostawania osobą poszukującą pracy nie prowadził działalności gospodarczej i nie pozostawał w stosunku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, dzieło, zlecenia itp. z żadnym innym podmiotem, nie miał także zgłoszenia do Kasy Ubezpieczenia Rolniczego. Pracę w gospodarstwie rolnym podjął dopiero w dniu 1 września 2005 r., na zupełnie innych gruntach rolnych i z tego tytułu został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego rolników jako małżonek pozostający razem z rolnikiem w jednym gospodarstwie domowym. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia (...). objął go ubezpieczeniem społecznym rolników z datą od dnia zakończenia przezeń działalności gospodarczej, tj. od dnia 1 stycznia 2003 r. Skarżący wskazał ponadto, że Sąd Okręgowy w wyroku z dnia (...) zakwestionował prawidłowość ustalenia przez KRUS czasookresu podlegania ubezpieczeniu i uznał, że w okresie od 1 stycznia 2003 r. do dnia 27 lipca 2003 r. nie podlegał on ubezpieczeniu KRUS. Na mocy wydanego wyroku Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia (...) uchylił decyzję z dnia (...). określając, że objęcie strony ubezpieczeniem nastąpiło w okresie od 28 lipca 2003 r. do dnia 30 września 2003 r. Skarżący wyjaśnił także, że wniesiona w sprawie apelacja nie została merytorycznie rozpatrzona ze względu na uchybienie terminowi do jej złożenia i odmowę przywrócenia terminu dla dokonania tej czynności. Reasumując, K Ł podkreślił, że Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie objęła go ubezpieczeniem w dacie rejestracji żony, a dopiero wówczas, kiedy zgodnie ze stanem faktycznym przystąpił do pracy na gospodarstwie i zostały spełnione przesłanki do zgłoszenia, tj. z dniem 1 września 2004 r. Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek złożonego odwołania, na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia (...)., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynikało, iż odwołujący podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, m.in. w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 września 2003 r., a od decyzji tej K Ł wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego kwestionując okres objęcia go ubezpieczeniem. Z orzeczenia Sądu Okręgowego z dnia (...) wynika, że K Ł podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy jako małżonek rolnika, m.in. w okresie od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r. Zdaniem organu odwoławczego, dla rozstrzygnięcia istotna stała się kwestia dotycząca możliwości uznania strony za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku już w roku 2003 r. W tym zakresie należy mieć na uwadze przede wszystkim treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym, za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która w świetle tego przepisu podlega ubezpieczeniom emerytalnym lub rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. K Ł tego warunku nie spełnił, gdyż w świetle wyroku Sądu Okręgowego takiemu ubezpieczeniu jako małżonek rolnika podlegał. W tej sytuacji organ uznał, że decyzja Starosty z dnia (...) orzekająca o odmowie uznania K Ł za osobę bezrobotną z dniem 1 sierpnia 2003 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 sierpnia 2003 r., jest zgodna z prawem. K Ł zaskarżył tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 ust. 2, art. 13 i art. 16 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji nr (...) z dnia (...) oraz decyzji nr (...) z dnia (...). Zdaniem skarżącego, Wojewoda wydając w dniu 1 sierpnia 2007 r. decyzję uchylającą ostatecznie decyzję Starosty nr (...) z dnia (...) i umarzając postępowanie przed organem I instancji - utrzymał tym samym w mocy w/w decyzje z dnia (...). i (...). Nadto, podniósł, że brak było podstaw prawnych do ponownego wznowienia postępowania, bowiem stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie i w tej samej sprawie została wydana decyzja nr (...) z dnia (...)o tożsamej treści co uchylona uprzednio decyzja nr (...) Skarżący zwrócił także uwagę, że pismo z dnia 12 lipca 2007 r., w którym organ informuje o uzupełnieniu dokumentów o zestawienie z KRUS nie wniosło nic nowego do sprawy, bowiem zaskarżona decyzja została wydana przede wszystkim w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego z dnia (...) Natomiast decyzje nr (...) i nr (...) zostały wydane w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która była organom znana i nie uległa zmianie. W uzasadnieniu skargi KŁ ponowił także argumenty i twierdzenia przedstawione wcześniej w uzasadnieniu złożonego odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana w tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że wydano ją z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego. Przedmiotem oceny Sądu stała się decyzja kończąca postępowanie przeprowadzone w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, w trybie wznowienia postępowania. Dlatego, jedną z podstawowych kwestii wymagających wyjaśnienia było zbadanie, czy w sprawie prawidłowo powołano się na wystąpienia przesłanek uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznych rozstrzygających o statusie K Ł jako bezrobotnego i przysługujących mu z tego tytułu uprawnieniach. W postanowieniu z dnia (...)o wznowieniu postępowania zakończonego decyzjami: - z dnia (...)., nr (...) o uznaniu K Ł z dniem 1 sierpnia 2003 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od 9 sierpnia 2003 r., - z dnia (...)., nr (...) o utracie prawa do zasiłku od 9 sierpnia 2004 r., Starosta oparł się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazując nową okoliczność, dotychczas nieznaną i uzasadniającą wznowienie postępowania Starosta oraz Wojewoda powołali się na wyrok Sądu Okręgowego z dnia (...)., sygn. akt (...). Wyrokiem tym Sąd zweryfikował decyzję Prezesa KRUS z dnia (...) nr (...) i ostatecznie uznał, że K Ł podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, m.in. w okresie od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stanowiąca podstawę przeprowadzenia postępowania wznowieniowego okoliczność podlegania przez K Ł ubezpieczeniu społecznemu rolników w wyżej opisanym okresie czasu, w którym skarżący posiadał równocześnie status bezrobotnego, oceniana w kontekście uprzedniego rozstrzygnięcia Wojewody z dnia (...)., nr (...), nie mogła stanowić przesłanki do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Wymienioną wyżej decyzją z dnia (...). Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości decyzję Starosty z dnia (...)., nr (...)orzekającą o uchyleniu, w wyniku wznowienia postępowania, własnych decyzji z dnia (...)nr (...)i z dnia (...)., nr (...). Jednocześnie Wojewoda orzekł o umorzeniu postępowania wznowieniowego przed organem I instancji na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Decyzja ta stała się ostateczna. Z uzasadnienia w/w decyzji wynika, m.in., że zarówno Wojewoda, jak i organ I instancji, prowadzenie postępowania wznowieniowego oparły wskutek uzyskania informacji o objęciu K Ł ubezpieczeniem społecznym rolników w okresie od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r., na mocy decyzji Prezesa KRUS z dnia (...)nr (...)zmienionej wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia (...)., sygn. akt (...). Mając tą wiedzę Wojewoda, z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji z (...)., orzekł jednak o umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Powołanie się przez organy obu instancji na ustalenia wynikające z treści znanego już wcześniej rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego z dnia (...).,(...) nie mogło zatem stanowić przesłanki do ponownego wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi Starosty z dnia (...)nr (...) i z (...)., nr (...), bowiem w oparciu o tą samo informację z wyroku tego wynikającą, tj. okoliczność objęcia skarżącego ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od 28 lipca 2003 r. do 30 września 2003 r., prowadziły już postępowanie wznowieniowe zakończone prawomocną decyzją Wojewody z dnia (...). orzekającą o umorzeniu postępowania przed organem I instancji jako bezprzedmiotowego. Umorzenie postępowania organu I instancji stanowiło ostateczne zamknięcie sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania administracyjnego opartego na analizowanych w nim stanie faktycznym i prawnym. Okoliczności stanowiące podstawę do ustaleń faktycznych uzasadniających ponowne wznowienie postępowania w dniu 6 września 2007 r. i wydanie kwestionowanych decyzji były tożsame. W takim stanie rzeczy Sąd stwierdził, że brak było podstaw zarówno do wznowienia postępowania oraz do wydania zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty w sytuacji istnienia w obrocie prawnym decyzji umarzającej postępowanie w sprawie przeprowadzone w oparciu o tą samą podstawę prawną oraz te same dowody i okoliczności faktyczne. Powyższe uchybienie, w ocenie Sądu, wyczerpywało przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa uzasadniającą stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.