II SA/Sz 501/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. o wznowienie postępowania sądowego dotyczącego sprawy o sygn. akt II SAB/Sz 133/08 ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] P. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt [...] z jego skargi na bezczynność Prokuratora Apelacyjnego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Pismem z dnia [...] Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia tj. podanie daty jego wydania i przedmiotu rozstrzygnięcia oraz wskazanie podstawy wznowienia z art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd pouczył, iż niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca odpis ww. zobowiązania została P. J. doręczona w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, jednakże skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych skargi. W dniu [...] P. J. wniósł pismo, w którym poinformował, że wezwanie Sądu jest dla niego niezrozumiałe i prosi o jego sprecyzowanie. Dodatkowo, skarżący wniósł o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zaistnienia ustawowych przyczyn wznowienia. P. J. przedmiotem skargi o wznowienie postępowania uczynił sprawę o sygn. [...]. W sprawie tej, postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...] o odmowie przyznania prawa pomocy. Z repertorium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że w wyżej wymienionej sprawie nie zostało podjęte żadne inne rozstrzygnięcie (notatka urzędowa z dnia [...]). Stosownie do treści cytowanego przepisu art. 270 ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Instytucja ta nie będzie miała zatem zastosowania do postanowień o charakterze procesowym (incydentalnym), które nie kończą postępowania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 636-637). Do tego rodzaju postępowań należy niewątpliwie postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym uznać należy, że do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, jako niekończącego postępowania w sprawie, nie ma zastosowania art. 270 ustawy, a to oznacza, że skarga P. J. o wznowienie postępowania w wyżej wymienionej sprawie jest niedopuszczalna. Nadto nadmienić należy, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, brak jest bowiem racjonalnych przesłanek do uznania, że skierowane do skarżącego wezwanie Sądu było niezrozumiałe. Wezwania takie są sformalizowanym drukiem wysyłanym standardowo do skarżących w przypadku, gdy wniesiona skarga zawiera braki formalne. Ponadto, podkreślić należy, że skarżący prowadzący od wielu lat działalność skargową w sądzie administracyjnym doskonale orientuje się w obowiązującej procedurze i nieprawdopodobnym jest, aby wezwania Sądu nie zrozumiał. Za bezzasadny należy również uznać wniosek skarżącego zawarty w piśmie złożonym do Sądu w dniu [...] o "zawieszenie lub wstrzymanie" siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi o wznowienie do czasu otrzymania odpowiedzi Sądu, precyzującej - w domyśle - jego żądanie. Wskazany wyżej termin jest bowiem terminem ustawowym i nie może być przedłużony, ani skrócony. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 270 i art. 276 ustawy, orzekł jak w sentencji.