II SA/Sz 501/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wyłączenie sędziego R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Sz 501/16. Podniósł, że podstawą wyłączenia sędziego jest w szczególności kierowanie się przez niego w czasie otwartego formalnie posiedzenia jawnego w dniu 2 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 277/10 "omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego, jakim był reżim komunistyczno-peerelowski". Według skarżącego, "rzeczywiste okoliczności i fakty wskazane we wniosku z 16.02.2011 r. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu nieotwartej formalnie rozprawy z dnia 2 lutego 2011 r. i w odwołaniu z 29.06.2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10 stanowią obiektywne powody, które wywołują uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu, bezstronności i wiarygodności sędzi Katarzyny Grzegorczyk-Meder". W dniu 22 września 2017 r. sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder złożyła do akt sprawy oświadczenie, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też inne okoliczności, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do jej bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") ustawodawca zrealizował konstytucyjnie zagwarantowane (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do bezstronnego sądu, poprzez ustanowienie instytucji wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Ustawodawca przewidział również możliwość wyłączenia sędziego na złożony przez niego samego wniosek lub wniosek strony postępowania, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Przesłanki z art. 18 P.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, iż niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. W ujęciu art. 19 P.p.s.a., przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Wątpliwość co do bezstronności sędziego musi wynikać z przekonujących przyczyn oraz musi być realna, a nie potencjalna i uzasadniona obiektywnymi powodami. Okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie uzasadniają konieczności wyłączenia sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy. Argumentacja skarżącego to przejaw jego subiektywnych przeświadczeń i ocen o braku obiektywizmu sędziego, z powodu niesatysfakcjonujących stronę czynności podejmowanych z udziałem sędziego w innej sprawie. Wniosek ten w żadnej mierze nie zawiera takiej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie i czyni jego żądanie niezasadnym. Sędzia objęty wnioskiem złożył wyjaśnienie, że nie zachodzą okoliczności w rozumieniu ustawowym, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do jego bezstronności. Oświadczenie i jego prawdziwość nie budzą wątpliwości, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznawania w sprawie. Wymaga także wskazania, że w sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 20 § 2 P.p.s.a, określający, że strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia sędziego dopiero później powstała lub stała się jej znana. Okoliczności podnoszone przez stronę, nie dość że nie stanowiły o zasadności przedmiotowego wniosku, to dodatkowo dotyczyły sytuacji mających miejsce kilka lat temu. Zatem również z tego względu żądanie skarżącego nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku. Reasumując wywody R. S. nie uzasadniają wyłączenia sędziego z mocy prawa na podstawie art. 18 P.p.s.a. lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.). Sąd, w całokształcie akt postępowania sądowego, również nie dopatrzył się takich przyczyn. Z tych względów, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak na wstępie.