II SA/Sz 508/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata W. D. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] r., nr S. K., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), skierował A. S. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja zawierała pouczenie, że na badanie należy się zgłosić do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., ul [...] w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnej decyzji o skierowaniu, a orzeczenie lekarskie należy dostarczyć organowi kierującemu na badanie. Pismem z dnia [...] r. Starosta . wezwał A. S. do dostarczenia orzeczenia lekarskiego – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W związku z niedostarczeniem stosownego orzeczenia lekarskiego Starosta K. pismem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a następnie decyzją z dnia [...] r., nr[..] , powołując się na art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, orzekł o zatrzymaniu A. S. prawa jazdy kategorii A, B, C, T i zobowiązał do jego zwrotu w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W wyniku rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego odwołania przez A. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., Nr [...] skierował A. S. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Kolegium zauważyło, że zaskarżona przez A. S. decyzja z dnia [...] r. w sprawie zatrzymania prawa jazdy jest konsekwencją nie poddania się przez odwołującego się badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie, czego dowodem jest informacja Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. (Nr[...] ). Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym wymienionym wcześniej oraz prawem procesowym, tj. przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu poprzez wydanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Ustosunkowując się do argumentacji odwołującego w zakresie stwierdzenia w opinii [...] , że u badanego nie stwierdzono, iż jest on chory [...] , Kolegium wskazało, że w dalszej części opinii biegli psychiatrzy stwierdzili u A. S. zaburzenia osobowości - osobowość paranoiczna. Na rozpoznanie tej samej treści wskazano również w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] r. Oceniając powyższe informacje, mimo że nie są one przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium z pewnością świadczą o zastrzeżeniach co do zdrowia odwołującego się w aspekcie korzystania z posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami a wyeliminowanie tych zastrzeżeń może nastąpić wyłącznie poprzez poddanie się przez A. S. stosownym badaniom lekarskie w WOMP w K. . Nie zgadzając się z powyższą decyzją A. S. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając naruszenie: 1. art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego , poprzez niewyjaśnienie przesłanek wydania decyzji w sposób wyczerpujący i należyty, 2. art. 7 Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez bezpodstawne odgraniczenie uprawnień obywatela, 3. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kierujących pojazdami, poprzez bezpodstawne naruszenie praw człowieka. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji i "umorzenie jej w całości". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r., ustanowiony za zasadzie prawa pomocy, pełnomocnik skarżącego poprał skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w szczególności z tego względu, że skarżący maiłby być obciążony kosztami badania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Z powyższego przepisu wynika, że fakt niepoddania się przez kierowcę badaniom lekarskim, lub ich nieprzedstawienie, w zakreślonym terminie, w oparciu o wydaną decyzję o skierowaniu na takie badania zobowiązuje organ do podjęcia kolejnego kroku polegającego na zatrzymaniu prawa jazdy, przy czym nie jest to decyzja uznaniowa zależna od woli organu, gdyż organ jest związany dyspozycją przepisu art.102 ust.1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Taki przypadek zaistniał w odniesieniu do skarżącego, który prawomocną decyzją Starosty K. z dnia [...] r. został skierowany na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, T. Stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 (co do której istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia), jest obowiązana do: poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (pkt 1), przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (2). Obowiązkowi temu A. S. nie uczynił jednak zadość i nie przedstawił, mimo wezwania organu, orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Nieprzedstawienie przedmiotowego orzeczenia lekarskiego w ustalonym terminie stanowi zatem niezbędny i wystarczający warunek wszczęcia postępowania administracyjnego, a następnie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, iż decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m. in. w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 616/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1509/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1150/14). Tak jak w niniejszej sprawie. W świetle powyższego nie można zarzucić organowi, działającemu na podstawie przepisów prawa w ich granicach, że bezpodstawnie ogranicza przysługujące skarżącemu uprawnienia obywatelskie oraz prawa człowieka. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niewadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, który uzasadniał zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, zaś uzasadnienie decyzji spełnia przy tym wymogi stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a. Nie dostrzegając, również z urzędu, uchybień przepisom prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono jak w pkt II wyroku, na mocy art. 250 § 1 ww. ustawy.