II SA/Sz 509/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 22 października 2008r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia 25 kwietnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 31-39 oraz art. 46 - art. 57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U., Nr 62 poz. 627 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zmian.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z siedzibą w Warszawie od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 10 marca 2008 r. Nr [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej Nr [...] na dachu nadbudówki budynku przy ul. [...] w D., działka nr [...] , gm. K. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że inwestor zwrócił się z wnioskiem do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu uchwalenia planu, którego projekt został już sporządzony na podstawie uchwały Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...]. Na postanowienie to inwestor wniósł zażalenie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. utrzymało je w mocy. Po podjęciu postępowania Wójt Gminy K. decyzją z dnia 10 marca 2008r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji wskazując, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości D., dopuszczają jedynie modernizację istniejących w tej miejscowości anten telefonii komórkowych, bez zwiększania ich oddziaływania na środowisko, natomiast wniosek dotyczy budowy nowej stacji a nie modernizacji. Od tej decyzji odwołał się inwestor i wnosząc o jej wycofanie z obrotu prawnego zarzucił: 1/ naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez załatwienie sprawy niezgodnie z interesem strony oraz poprzez podważenie zaufania ze względu na prowadzenie postępowania niezgodnie z art. 11 i 12 kpa, 2/ naruszenie art. 35 kpa poprzez nie uzasadnioną długotrwałość postępowania, 3/ naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez nie zachowanie równości podmiotów wobec prawa, ponieważ na przedmiotowym budynku znajduje się stacja bazowa innego operatora, 4/ niewłaściwą interpretację art. 56 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że zachodzi konieczność badania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo, że w momencie składania wniosku plan nie był uchwalony, 5/ nie uwzględnienie okoliczności, że o przedmiotowej inwestycji rozstrzygnięto prawomocną decyzją z dnia 5 czerwca 2006r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ II instancji stwierdził, że art. 31 - 39 oraz w art. 46 - 57 ustawy Prawo ochrony środowiska regulują tryb postępowania prowadzący do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia zwanego w myśl art. 46 ust. 3 cyt. ustawy postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe przepisy stanowią, że organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa, analizuje oraz ocenia wpływ przedsięwzięcia na środowisko (art. 47 cyt. ustawy). Wyniki tej analizy i oceny, zgodnie z art. art. 56 ust. 7 i ust. 8 cyt. ustawy winny znaleźć się w uzasadnieniu wydawanej decyzji. Organ po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko tylko w dwóch przypadkach odmawia określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia: 1/ na podstawie art. 55 cyt. ustawy - jeżeli wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację wariantu wskazanego przez organ ale innego niż proponowany przez wnioskodawcę, 2/ na podstawie art. 56 ust. 1 cyt. ustawy - niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Artykuł 107 k.p.a. stanowi, że każda decyzja administracyjna winna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, a w nim organ wskazuje fakty, które uznał za dowody w sprawie oraz wskazuje przyczyny z powodu, których innym faktom odmówił mocy dowodowej. Treść uzasadnienia wskazuje na sposób rozstrzygnięcia sprawy i umożliwia kontrolę organowi II instancji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem, ale uzasadnienie jest zbyt ogólnikowe i nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, ponieważ organ nie wyjaśnił w pełni okoliczności stanowiących istotę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji organ winien szczegółowo opisać wyrys (z części graficznej) i wypis (z części opisowej) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miejscowości D. dla obszaru planowanej inwestycji, celem wykazania na czym polega niezgodność inwestycji z ustaleniami tego planu. Istotnym w sprawie jest wskazanie tego obszaru, czyli jego skonkretyzowanie poprzez opisanie jego symbolu a następnie opisanie jego funkcji podstawowej i uzupełniającej oraz obowiązujących w nim ustaleń przypisanych temu obszarowi. Z uzasadnienia organu I instancji wynika tylko, że zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczają jedynie modernizację istniejących anten telefonii komórkowej bez zwiększania ich wysokości powyżej 1,0 m i zwiększania oddziaływania na środowisko. Takie uzasadnienie decyzji nie pozwala Kolegium na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia, gdyż organ nie wskazał, którego obszaru dotyczy lokalizacja inwestycji; jaka jest jego funkcja podstawowa a jaka uzupełniająca oraz jakie obowiązują w nim ustalenia: szczegółowe i ogólne, wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miejscowości D., uchwalonego przez Radę Gminy K. w dniu [...] uchwałą Nr [...]. Organ odwoławczy uzupełnił, więc materiał dowodowy o wyrys z części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Dźwirzyno. Na tej podstawie ustalono, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] o pow. 0,5218 ha. Ustalenia szczegółowe dla tego obszaru określają, że jego funkcja podstawowa to tereny zabudowy usług turystycznych - ośrodek wypoczynkowy zaś funkcja uzupełniająca to zaplecze obsługi ośrodka; urządzenia rekreacji. Ustalenia te pozwalają na zachowanie istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz dopuszczają przebudowę i rozbudowę istniejącej zabudowy w zakresie poprawy architektury budynków, ich funkcjonalności oraz wyrazu estetycznego budynków. W dalszej części ustalenia określają dopuszczalne parametry i gabaryty zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika z tego, że ustalenia szczególne dla tego obszaru nie obejmują budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ustalenia ogólne zawarte w części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Dźwirzyno obowiązują na całym obszarze objętym planem, m.in. ogólne zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określone w § 7. W pkt 17 tego paragrafu znajduje się zapis, świadczący o istnieniu niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że dopuszcza się modernizację istniejących anten telefonii komórkowej bez zwiększania ich wysokości powyżej 1,0 m i zwiększania istniejącego oddziaływania na środowisko. Niezgodność ta wynika z faktu, że wnioskowana inwestycja związana jest z budową nowej stacji bazowej telefonii komórkowej powodującej nową emisję fal elektromagnetycznych do środowiska, a ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają jedynie modernizację istniejących już anten telefonii komórkowej, bez zwiększania mocy promieniowanej izotropowo. Zatem planowana inwestycja na obszarze oznaczonym symbolem [...] jest nie zgodna z ustaleniami obowiązującego dla miejscowości Dźwirzyno miejscowego planu, uchwalonego przez Radę Gminy K. w dniu 31 maja 2007 r. uchwałą Nr [...]. Poza tym organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych zarzutów uznał je za niezasadne, stwierdzając, że nie naruszono prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 8, 11 i 12 kpa. Zawieszenie postępowania i związana z tym jego długotrwałość, było uzasadnione zaawansowaniem prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w terminie złożenia wniosku o wydanie decyzji. Tym bardziej, że wnioskowana inwestycja była niezgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań a tym samym i z założeniami do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ustalenia planu muszą być zgodne z ustaleniami Studium - art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie mógł się ostać argument o posiadaniu przez inwestora prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na przedmiotową inwestycję, bowiem w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ta podlega wygaszeniu po wejściu w życie miejscowego planu w sytuacji, gdy inwestor nie uzyskał jeszcze pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła Spółka A z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie: 1. art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, poprzez zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji tego - po wejściu w życie tego planu - odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo, iż w chwili składania wniosku przez stronę i badania tego wniosku przez organ pierwszej instancji strona jako inwestor dysponowała ostateczną i prawomocną decyzją Wójta Gminy K. z dnia 5 czerwca 2006 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 1. art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez zawieszenie postępowania przez Wójta Gminy K. do czasu uchwalenia oraz wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 1. art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego i ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja w świetle zmienionych przepisów nadal wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym, czy konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, 4. art. 7 i art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady obiektywizmu i prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Rozwijając uzasadnienie podniesionych zarzutów strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 56 ust 1 Prawa ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W chwili składania wniosku i jego oceny przez Wójta Gminy K. plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał, choć wszczęto procedurę jego sporządzania. Pomimo tego organ zawiesił postępowanie do czasu uchwalenia i wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (można tak wnosić z treści postanowienia z dnia 9 maja 2007 r., pomimo, iż wyraźnie nie stwierdzono, do kiedy następuje zawieszenie). Zawieszając postępowanie organ całkowicie pominął okoliczność, iż inwestor legitymuje się ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 5 czerwca 2006 r., [...], o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną zresztą przez Wójta Gminy K.. Decyzja ta była korzystna dla inwestora. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli brak planu, to lokalizację takiej inwestycji ustala się w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca legitymowała się ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Kwestia ta była podnoszona przez stronę w toku postępowania już przed organem pierwszej instancji i była wiadoma organom obu instancji. Zdaniem strony skarżącej nie było żadnych podstaw do zawieszania postępowania i oczekiwania na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym ograny pominęły istniejącą w obrocie prawnym decyzję, w której nastąpiło określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Podkreślić należy, iż decyzja Wójta Gminy K. z dnia 5 czerwca 2006 r., znak: [...], o lokalizacji inwestycji celu publicznego, obowiązywała w dniu składania wniosku przez stronę i jego rozpoznawania (przed zawieszeniem postępowania), gdyż do tego dnia plan nie został uchwalony, co następnie powodowałoby wygaszenie tej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Tym samym organ I instancji świadomie doprowadził do wygaszenia decyzji o lokalizacji inwestycji. Wskutek działania organu strona skarżąca została wbrew prawu pozbawiona możliwości realizacji uzyskanej decyzji, co naruszyło rażąco art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Wskazując na naruszenie art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, strona skarżąca podkreśliła, że zawieszenie postępowania było nieuzasadnione i naruszało rażąco powołane przepisy. Artykuł 56 ust 1 Prawa ochrony środowiska stanowi, iż właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wskazany przepis nie daje organowi podstawy do oceny, jeśli plan taki nie obowiązuje, nawet, jeśli rozpoczęto nad nim prace. Przepis ten nie daje podstawy zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu. (zob. K.Gruszecki, Komentarz do art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006, Nr 129, poz. 902), [w:] K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX). W kwestii naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska jak również § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, strona skarżąca stwierdziła, że w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 158 poz. 1105). Zmiana przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, objęła przy tym w szczególności § 2 ust. 1 pkt 7, określający rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie tzw. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Powyższa nowelizacja w sposób zasadniczy zmieniła warunki i kryteria, od spełniania których uzależniony jest obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym w dalszej kolejności konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W tej sytuacji organ I instancji, po wskazanej wyżej zmianie przepisów, zobowiązany był z urzędu zbadać, czy inwestycja ta w świetle zmienionych przepisów nadal wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. W szczególności winien zebrać odpowiedni materiał dowodowy, w razie konieczności wzywając stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Organ zaniechał tych czynności, zatem nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnił istoty sprawy, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. Pomijając wskazaną nowelizację przepisów regulujących kryteria warunkujące obowiązek sporządzania dla sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, organy obu instancji naruszyły art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska jak również § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast co do uchybienia postanowieniom art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu i prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych, strona skarżąca stwierdziła, że przepisy te nakazują dokładnie wyjaśnić stan prawny do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie organy pominęły istotne dowody i okoliczności, których nieuwzględnienie (odmowa uwzględnienia przy jednoczesnym zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) doprowadziły do naruszenia prawa. Stosownie do art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Postępowanie organów, w szczególności Wójta Gminy K., w sposób rażący narusza tę zasadę. Inwestor, który najpierw uzyskał ostateczną korzystną dla siebie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, następnie wskutek bezprawnych (w tym proceduralnych) działań został pozbawiony możliwości wykonania praw z tej decyzji wynikających. Ponadto na tym samym budynku, na którym planowana jest realizacja stacji bazowej, znajduje się już stacja bazowa innego operatora telefonii komórkowej (Spółka B). Postępowanie i rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji w niniejszej sprawie prowadzą do rażącego naruszenia prawa, w tym również art. 32 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę równości podmiotów wobec prawa. Zatem w sposób całkowicie niezasadny i bezprawny odmówiono stronie skarżącej uznania posiadanej przez nią decyzji o lokalizacji celu publicznego. Tym samym uniemożliwiono lokalizację inwestycji zgodnie z tą decyzją ostateczną. Poza tym naruszono art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie dowodu w postaci decyzji Wójta Gminy K. z dnia 5 czerwca 2006 r., o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji nie zawiera żadnego wyjaśnienia, dlaczego organ tego dowodu nie uwzględnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie zarzutów strony skarżącej - Spółki A z siedzibą w W. dotyczących naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, poprzez zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji tego - po wejściu w życie tego planu - odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo, iż w chwili składania wniosku przez stronę i badania tego wniosku przez organ pierwszej instancji strona jako inwestor dysponowała ostateczną i prawomocną decyzją Wójta Gminy K. z dnia 5 czerwca 2006 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez zawieszenie postępowania przez Wójta Gminy K. do czasu uchwalenia oraz wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - należy stwierdzić, że postanowienie o zawieszeniu postępowania podlegało oddzielnemu zaskarżeniu i zostało poddane kontroli instancyjnej, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Strona skarżąca nie skorzystała z możliwości dokonania kontroli postanowienia organu II instancji przez sąd administracyjny. Należy stwierdzić, że czym innym są przesłanki wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a czym innym przesłanki ewentualnej odpowiedzialności organu za skutki związane z czasem trwania postępowania. Natomiast w kwestii zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego i ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja w świetle zmienionych przepisów nadal wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym, czy konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, - należy stwierdzić, że kwestia nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znaczących oddziaływać na środowisko nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ decydujące znaczenie mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które na tym terenie nie dopuszczają tego rodzaju inwestycji. Strona skarżąca w decyzji z dnia 5 czerwca 2006 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt. 4) została zobowiązana do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (k. 68 i 69 akt sądowych) i w związku z tym wszczęła przedmiotowe postępowanie. Organ I instancji wydał decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja tej inwestycji, z uwagi na treść uchwalonego przez Radę Gminy K. w dniu 31 maja 2007 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest niedopuszczalna. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło przed zmianą wskazanego przez stronę skarżącą rozporządzenia. Zatem nowelizacja ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań jest konieczna w przypadku niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ organ ma zawsze obowiązek badać zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami tego planu (art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie naruszono również art. 7 i art. 8 kpa, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zasady obiektywizmu i prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ odwoławczy wyjaśnił, w jakim zakresie uzupełnił materiał dowodowy (dokumentację związaną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wskazując, dlaczego nie uwzględnił argumentów zawartych w odwołaniu. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.